Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
131 postów 982 komentarze

Rozliczmy specsłużby i wymiar sprawiedliwości

Krystyna Trzcińska - projektant/programista komputerów

ZGUBNE ZASADY TALMUDYZMU

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Motto: Filosemita tej broszury Niech czyta ! - Bowiem jak przeczyta Stanie się antysemita

 

ZGUBNE ZASADY TALMUDYZMU

Do rozwagi Zydom i Chrzescijanom WSZELKIEGO STANU

Podal Profesor Dr August Rohling
Tekst autentyczny (wydania drugiego poprawionego)
z dodatkiem memoryalu Stanislawa Staszica z r. 1818

Wydanie wznowione przez:
CATHOLIC PUBLISHING
P.O. Box. 1416 Stn. „A"
London, Ontario - N6A 5M2
CANADA
===========================================
Wydane we Lwowie
Nakladem Gazety Wiejskiej
Z.I. Zwiazkowej drukarni we Lwowie Hotel Zorza
1875
 

Motto:

Filosemita tej broszury

Niech czyta ! -

Bowiem jak przeczyta

Stanie sie antysemita

 

Drukowane w USA na zamówienie:
„Komitetu Obrony Wiary Chrystusowej"
 

Copyright - Wszystkie prawa publikacji
rozpowszechniania bardzo

POZADANE.

Dla tych, którzy dotad wierzyc nie chcieli, ze straszliwe tajemnicze widmo czai sie u wrót naszych

Niechaj mosci Zydowie wiedza, ze nie Polakom, nie Rosjanom, nie Anglikom i nie Niemcom zawdzieczaja  „HOLOKAUST" lecz swoim starszym braciom, którzy zawarli przymierze z diablem..... Kto postepuje wedlug szatanskich praw zawartych w tej ksiazce, deklaruje swoja przynaleznosc do szatanskiej mafii.

W P R O W A D Z E N I E

Ksiazke „Zgubne Zasady Talmudyzmu", wprowadzamy na rynek ksiegarski bez zadnych zmian w jej tresci, choc prosi sie o to nawet sam tytul, azeby dolozone bylo slowo „bzdurne".

    Kazdy czytelnik, który ksiazke te nie tylko z ciekawosci czytal bedzie, powinien uswiadomic sobie, komu zalezy na tym, azeby naród ten, w którym ze wzgledu na jego diabelskie pochodzenie tkwi bardzo rozwiniety pierwiastek zla, wyprowadzic na manowce. Mieszanina krwi, ras, poprzez wieki, zatarla juz u niejednego jego pochodzenia tak ze nie szukajmy czlonków tego narodu, lecz przypatrzmy sie, czy my sami nie postepujemy wedlug tych szatanskich zasad Talmudu. Kazdy, który postepuje wedlug nich, powinien zdac sobie sprawe z tego, ze kierowany jest duchem zlym, szatanskim, którego celem jest najwyzsza wartosc, która czlowiek posiada, a mianowicie;„Niesmiertelna Dusza Ludzka".

    Zycie wyzsze po smierci istnieje, jest to fakt stwierdzony juz naukowo i  nie podlegajacy zadnej dyskusji.
 Nie tylko zydzi, ale kazdy czlowiek, który zle postepuje, powinien zdac sobie sprawe, ze zadna mysl nie rodzi sie w czlowieku sama z siebie, kazda z nich podsunieta jest przez otaczajacy nas ze wszechstron swiat ducha, który dzieli sie na swietych obcowanie, oraz obcowanie sily przeciwnej, która robi wszystko, azeby swoimi uczynkami, tu na ziemi, nie zarobic sobie na osiagniecie wyzszych stanów w zyciu duchowym.
 Jednakze biedny jest ten naród, który ograniczyl pojecie swiata do pojecia naszej ziemi i przez szatanskie machinacje podporzadkowal sobie wszystkie prawie komórki i dziedziny zycia.
   Zbliza sie czas przyjscia Królestwa Bozego, tu, na ziemie, zapowiedziana paruzja Chrystusa.  Wszelkie zlo zostanie z naszej Ziemi odlaczone, w nadchodzacych zapowiedzianych przez Boga kataklizmach (poruszenie czterech zywiolów).  Wierni nauce Syna Bozego otrzymaja wyzsza swiadomosc, dary i charyzmaty, pozwalajace poruszac sie biolokacja do innych cywilizacji, gloszac Jego nauke milosci, oraz poszanowania Boga i blizniego, który jest odkupicielem nie tylko nas ludzi, ale tych odleglych cywilizacji, których Bóg jest Stworzycielem, a Syn Jego Zbawicielem.  Pomimo, ze osiagnely one wyzsza od naszej swiadomosc, sa takze zwodzone przez zlo, szatana, by zejsc z drogi dazacej nie tylko do swietosci, ale i do boskosci.
 Zaczynaja sprawdzac sie slowa Pisma Swietego; „Jestescie plemieniem królewskim, rodem kaplanskim, odkupionym. Niechaj ta lektura, która jest wyraznym dowodem kreciej, szatanskiej roboty w narodzie wybranym otworzy oczy, ze dalszym swoim postepowaniem pod wodza szatana, naród ten wybiera droge samozniszczenia, która prowadzi do jego królestwa, tzn. piekiel. 
    Kazdy, który dalszym swoim postepowaniem, nie stlumi w sobie pierwiastka zla i nie rozwinie pierwiastka dobra, przez poszanowanie Boga i blizniego, przez przyjecie nauki Chrystusa, nie ma prawa istniec w Królestwie Niebieskim, które przychodzi tu, na Ziemie, a które z utesknieniem wymodlone jest od pokolen w modlitwie, której nauczyl nas Jezus Chrystus:
„Przyjdz Królestwo Twoje".

Wydawca.
 

P R Z E D M O W A

 Profesor Dr August Rohling zbadal jak nikt inny przed nim, zasady Talmudu i wydal takowe w Munster (in Westfalen) pod tytulem „der Talmudjude", które to dzielo dla swej waznosci doczekalo sie juz czwartego nakladu, a nadto zostalo juz takze przelozone na jezyk angielski, francuski, czeski i wegierski.
 Przeczytawszy takowe, rozjasnilo mi sie zaraz, skad to wyszla odpowiedz dana przez zyda w Nowym Saczu jednemu z tamtejszych obywateli chrzescijanskich, ze wprzód nim tu byli Polacy, juz Bóg zydom nadal te ziemie; rozjasnilo mi sie równiez, z jakiego powodu, „Wiener Israelit" w pazdzierniku 1873 roku objawil tak ochoczo swoje zyczenia, iz mozna by zrzadzic, aby zydzi nad Galicja zapanowali, a to z tej prostej przyczyny, iz miedzy wszystkimi panstwami Europy nie ma kraju gdzie nie byloby tylu zydów, ilu jest nas.
 Dla waznosci wiec tresci tego dziela, aby sie i innym podobnie jak mnie rozjasnilo; aby nasz lud poznal róznice zasad nauki, jakie zachodza miedzy nauka chrzescijanska a talmudyzmem, oglasza sie takze i przeklad polski bez dalszych uwag, albowiem takowe z doswiadczen zycia codziennego nasuwaja sie same.
 Przeklad polski wierny jest pierwopisowi a poniewaz takowy zawiera w sobie rzeczy takie, które kazdy rozsadny i uczciwy czlowiek po czesci wyskokiem szalenstwa, a po czesci zbrodnia nazwac musi.  Wiec dr August Rohling wykazujac te zgubne zasady, potwierdza w nawiasie takowe, tekstem Talmudu lub odwolaniem sie do innych ksiag i pism najznakomitszych zydowskich rabinów i pisarzy, co takze czyni sie i w niniejszym przekladzie.
 Prace prof. dr A. Rohlinga zaleca sie zarówno nalezytej uwadze tak chrzescijan, jak i samych zydów, aby sie dobrze zastanowili nad ze wszechmiar godnymi potepienia zasadami nauki Talmudu, które bynajmniej nie zgadzaja sie z miloscia blizniego, a wiec tym samym i z wola Boga.
 Sama przedmowa prof. Rohlinga do jego dziela jest tak wazna, ze nie mozna jej opuscic.  Podaje wiec sie ja w calosci ponizej.

PRZEDMOWA AUTORA

 

 Ogól ludnosci swiata przedstawia 53 procent pogan, 30 procent chrzescijan, 15 procent wyznawców Islamu czyli mahometan, a 2 procent zydów.  Mimo tego zydzi sa pierwsza potega miedzy narodami, królami kapitalu, ksiazetami handlu i panami dziennikarstwa.  Les Juifs rois de L'epoque /Zydzi królami epoki/, nosi tytul znane dzielo o naszych wspólczesnych zydach i nie ma sie czemu dziwic, ze wielu z nich wielbi terazniejszosc jako wiek mesjaszowy - dawno przyobiecany.  Przylgnawszy do ziemskosci, nie zglebiajac pytania, dlaczego zyja na tym swiecie, zamienili niegodnie Mesyasza swych swietych ksiag na idee osobista, której tresc, to bogactwo i potega miedzy ludzmi.  Spelnione okazuje sie slowo Mojzesza: „Kiedy nie sluchasz glosu Pana twego, abys strzegl przykazan jego, to Pan ukarze cie slepota, iz bedziesz macal po poludniu jak ciemny maca w ciemnosciach i rozproszy cie Pan pomiedzy wszystkie narody od jednego konca swiata do drugiego"(Deut. 28).

   Wprawdzie moze to jeszcze potrwac dlugo, nim masa zydowska zwróci swe oczy ku swiatlu prawdy.  Przekonany jednak, ze bez tesknoty za swiatlem, oszolomiony ciemnoscia przyjaciel, nigdy nie zblizy sie ku swiatlu przekonany dalej, ze kto okropnosc ciemnosci, w której zyje jasno pozna, uczuje zadlo sumienia i nie moze ukrywac mimo wszelkiego usilowania, aby byc spokojnym albo przynajmniej spokojnie udawac.  Przekonany, ze poznanie smierci mocna wzbudza pragnienie do zycia.  Chce znów podniesc swój glos i przedstawic na nowo zydom ich bledy, w jakie popadali od 18 wieków.  Co trzy razy powiedziano, niechaj bedzie powiedziane i po raz czwarty, aby slyszac to z daleka i z bliska powiedziane i wszedlszy w siebie samych nauczyli sie tym gardzic.  Dowiedza sie, co ich trzyma z daleka od prawdy, od kosciola, od Zbawiciela.

 Bo rzeczywiscie tak jest.  Faryzeuszostwa, jakie Talmudyzm przedstawia, szyderstwa ze swietosci, a przede wszystkim zepsucie, które tam w calej nagosci na jaw wystepuje - ono jest wlasciwie przeszkoda w nawróceniu zydów.  Albowiem prawda w ogóle, a w szczególnosci prawda istotnie przez Boga objawiona, jest tak delikatnej natury, ze tylko do tych przemawia i tym blogoslawi, którzy sie wszystkiego wyrzekna.  Wszystkiego, co pod wzgledem moralnym, materialnym, uznaja jako klamstwo, oblude i jakiegokolwiek rodzaju niesprawiedliwosc.  Wystarczy slowo, aby ukluc serce tych, których to dotyczy, chociazby milczeli lub wykrzykiwali z oburzenia na fanatyzm.  Albowiem to przekonanie zyje w piersi kazdego czlowieka, jakby wrodzone.  A glosu sumienia, watpliwosci duszy, napomnien przeczucia wewnetrznego bezkarnie nie mozna puszczac mimo uszu.  Nie mozna tez nimi pogardzac, by przez to samo nie oddalac sie od wszystkiego, co Boskie i od samego Boga.  Wyrazem tego przekonania jest bladzenie, trwozliwosc, dzikosc wzroku, ta wstret wzbudzajaca postawa szpiegujacej, macajacej po ciemku i pytajacej falszywej istoty.  Ta dajaca sie zauwazyc surowosc w brutalnym wystepowaniu przeciwko uczciwie myslacym i przyjaciolom prawdy, by jednoczesnie samemu oddawac sie zadzom Bachusa, Wenery lub zlota.  Punk ten rozstrzyga losy swiata, a ten z kolei rozstrzyga losy zyda. To, co Chrystus zarzucal faryzeuszom, dotyczy takze jeszcze i dzisiaj ich potomnych - wyznawców Talmudu; „dlaczego przestepujecie przykazanie Boskie, aby podania ludzkie zachowywac?" /Mt. 15,por.Mk.7/.  Odpowiedz na to pelne zarzutów pytanie, byla bardzo blisko.  Nie potrzebowal jej Chrystus blizej objasniac; faryzeuszowskie zasady talmudyzmu w reku przebieglego czlowieka sa srodkiem dzielnym do zdobycia wielkosci swiatowej, potegi i bogactwa.

 Przestanmy wiec wielbic pod plaszczykiem pieknych frazesów powaby terazniejszosci - czasu szybko przemijajacego - jako najwyzszego dobra.  Przestanmy bluznic dzielom Boga.  Zaprzestanmy z milosci do ziemskiego bytu obrazac prawo moralne.  Jak Mojzesz rzucil na was to przeklenstwo, ze rozproszeni miedzy narody, hanbe znosic bedziecie i wsród nich przyslowiem posmiewiska stac sie mieliscie, a wszystko to z powodu lamania Boskich przykazan.  Oczywiscie powrót do tych przykazan, czyli innymi slowy szczere porzucenie talmudowego faryzeuszostwa jest jedynym srodkiem do odwrócenia tego ciazacego na was przeklenstwa, jedyna droga do ponownego skierowania waszego wzroku ku temu, którego przekluliscie - na waszego wybawce.
 Rozwazajac te okolicznosci mniemam, iz robie to dla was z prawdziwej milosci blizniego stawiajac pod pregierz pelna prawde okropnie zblakanego rabinizmu.  Sluzy mi to jako osobliwe zadoscuczynienie, ze prócz prywatnego i publicznego uznania, zwróce uwage samych kaplanów Izraela na te prawdy.  Dr Efrajm Epstein w Cincinatti przeslal mi (z data 3 pazdziernika) nastepujace uwagi godne wyznania.  „Pozwól mi Pan podziekowac mu najszczerzej, za „Talmudziste".  Wyzwolonemu laska Boza z kaluzy talmudyzmu i z pyszalkowatego nowoczesnego niedowiarstwa, moze byc dla mnie panski „Talmudzista" z powodu i bez ogródek wypowiedzianej tam prawdy, tylko przyjemnym i pozadanym.  Rzewnie trzeba na kolanach blagac Pana Zastepów, aby pilnie broszure Pana rozwazono".

 Te publiczne glosy i raptowne wykupywanie trzech kolejnych nakladów, a takze przeklad „Talmudzisty" na angielski, francuski i wegierski swiadcza, jak dalece opinia publiczna zwrócila swoja uwage na kwestie zydowska. Jest to wymownym dowodem, ze swiat wie, iz wspinajacy sie rumak semicki niedlugo zostanie powalony.  A bezczelni dziennikarze i inni oszusci zostana pociagnieci do odpowiedzialnosci.  Niechaj wiec zydostwo rozwazy wszystko, co dla nich sie przygotowuje, póki jest jeszcze na to czas.
 
   Z odgrywania wielkiego nic bowiem nie zostanie - wszystkie podpory
upadna, a swiat nie omieszka rozliczyc sie z tym, który w slepej zapalczywosci podzega przeciw sobie nienawisc narodów.  Kazdy, kto to rozumie wie, ze sie zbierze sad przeciwko tym wielkim nieprzyjaciolom narodów.  Zakon Chrystusa daremnie wysle wtedy swoje slugi, aby uspokoic te hordy.  Bedziemy nauczac tak, jak dzisiaj, zeby za liczne zbrodnie odpowiadac miloscia i przebaczeniem, aby zydowi i wlos nie spadl z glowy.  Ale czy oni nas usluchaja?  Czy ta zgraja bandytów, która sami zydzi wychowali pozbawiajac ich wszelkiej uczciwosci i wiary troszczyc sie bedzie o obowiazek milosci do nieprzyjaciela?
 Nie mysle bynajmniej utrzymywac, ze w narodzie zydowskim nie bylo nikogo, który nie zwazalby na milosc do blizniego, czy tez moralnosc, przez swoje fanatyczne zamilowanie do talmudyzmu.  Nie, sa miedzy nimi ludzie, którzy brzydza sie niektórymi zasadami talmudyzmu a którzy  mówia o milosci blizniego i postepuja moralnie pod wplywem czystych zasad chrzescijanskich.  Nie rozmyslajac jednak nad tym dlaczego przebywaja na tym swiecie i nie poglebiajac zasad wiary bywa, ze czasami to wszystko traca.  Staraja sie uchodzic za tak zwanych porzadnych ludzi, którzy posiadaja przyjemne ulozenie i rzekoma uczciwosc.  Uczeni miedzy nimi oddaja sie dosc czesto pieknej literaturze lub filozofii, znajduja oni jednak tylko droge do ludzi niskiego poziomu.  Ci wszyscy uczynia dobrze, gdy rozwaza i wyjasnia sobie caly system talmudzkiej i poganskiej nauki moralnej, ze cala ta zlosliwosc nie na raz, ale powoli i wlasnie ta droga doszla do istnienia na której sie oni znajduja.  Bo jezeli cel naszego zycia nie dazy - jak  uczy chrzescijanstwo - jedynie do Boga i jego uwielbienia, wtenczas spoczywa on w nas, w naszej korzysci, naszej slawie, w naszym dobrobycie.  Dlaczego wiec oni nie mieliby istnienia Boga razem z kara wieczna po prostu zaprzeczyc, a wlasne sprawy wszelkimi srodkami popierac, chocby to bylo zdrada, oszukanstwem, czy nawet krwia blizniego.  Jesli czlowiek jest sam sobie celem, wtenczas religia ze swymi odwiecznymi prawami - jako to wyznal Napoleon - bylaby dziwotworem, a ludzie zrobiliby wtenczas pieklo z ziemi i dla najpiekniejszej kobiety wydusiliby sie wzajemnie.  Jesli czlowiek jest sam w sobie celem, a nie jedynie i wylacznie jego przeznaczeniem, aby zyc i dzialac wedlug woli Bozej i dla Jego chwaly, to po co mialby wytumaniac cielesne popedliwosci i odmawiac sobie przyjemnosci, których mu zaspokojenie tychze sprawia?  Dlaczego lubieznik nie moze powiedziec: „natura zada, abym nie cierpial niedostatku, a wiec biore co mi sie podoba".
 Jesli czlowiek sam w sobie jest celem, wtenczas niedorzecznoscia jest zmudna walka przeciw namietnosciom, a modlitwa o pomoc Boza nierozsadna.  Takze i co bardziej wyksztalcony zyd, który nie dojdzie do takiej sprzecznosci z wlasnym rozsadkiem, do takiego zupelnego odrzucenia prawa moralnosci - czuje sie najczesciej urazonym, gdy mu sie na te prawdy wskaze.  A przeciez walczymy tylko mieczem slowa i przekonania i potepiamy dzisiaj kazda krzywde, która moglaby zaszkodzic zydowi w jego zyciu, jego mieniu, czy tez czci.

 Pominmy wiec takie watpliwosci i rozwazmy bez wzgledu na róznice zdan scislosc zwiazku domowego zachowana miedzy zydami, w która tenze nie powatpiewa i bardzo wierzy.  Rozwazmy sami przed soba i przed wlasnym sumieniem, czy nie znikomosci swiata, falszywe pojecie o przeznaczeniu czlowieka - jakoby sam w sobie byl celem - sa przyczyna malych i wielkich zboczen zydów, przyczyna upadlej nauki moralnej talmudyzmu i glebokiej nienawisci  imienia Jezusa Chrystusa.  Jeden uczony zyd przyznal mi przy sposobnosci ze  prorocza wzmianka o sludze Bozym, „ze grób jego zgotowac chca obok zloczynców, ale w smierci swojej byl on przy bogatym"/Jez.53/, tekstu hebr./ mimo wszelkich wybiegów rabinistycznych, tak uwagi godne zgadzaja sie ze smiercia i pogrzebem Jezusa, gdyz zabity jako zbrodniarz nie zostal Jezus zakopany z lotrami, ale pochowany w familijnym grobie bogatego Józefa z Ramy, - ze przeciw temu nic pewnego zarzucic nie moze. Na pytanie wiec moje, dlaczego zostaje zydem odpowiedzial mi otwarcie, ze jako chrzescijanin nie mialby dosc pieniedzy.  Na dalsze zas z mej strony odparcie, ze pracowity czlowiek latwo zdobywa stanowisko sobie odpowiednie, a w razie przeszkód pozostaje mu ucieczka do Boga, którego opatrznosc dla wszystkich, a w szczególnosci dla tych sie stara, którzy z milosci do niego opuszczaja dostatek i wygody.  Otrzymalem te smutna odpowiedz: „modlic sie, - nudno!"

 Co z tym czlowiekiem sie stalo?  Nie wiem.  Byl on w swoim zyciu czlowiekiem czcigodnym, ale milosc dla dobra doczesnego trzymala go na uwiezi.  Niechaj to ci liczni rozwaza, którzy sie w podobnym znajduja polozeniu; niechaj ich talmudzista mój nie rozjatrza, ale do namyslu pobudza.  - Owej zas bezboznej zgrai, której sie podobalo glosem wysokiej czy niskiej gawiedzi pogardzac najbezczelniej Mojzeszem i prorokami bezustannie, - gdyz ubóstwiajac molochy i smoki Talmudyzmu, nie troszczy sie bynajmniej o slusznosc i sumienie.
 Moge tylko powtórzyc, ze plugastwo tego rodzaju nie dosc czesto sie pietnuje na tyle, aby uczciwi ludzie ustrzec sie mogli.  Jezeli ród ten z szatana zrodzony i z nim obcujacy krzyk podnosi i w trwoge bije jakoby byl spotwarzany, - nie wierzaj kochany czytelniku! Stalo sie to juz nalogiem jego, ze w zapalczywosci swej zalamuje rece i srozy sie na nietolerancje, nienawisc i posadzenie niewinnych ludzi, gdyz sie odwazy pojedynczy czlowiek - jakiejkolwiek on byl nazwy i znaczenia - wyjawic rany zydostwa.
 Niech zas ogól, zwlaszcza na podstawie rozkazu rzadzacych krzykaczy, pociagnie pod sledztwo, ucisza sie wrzawa i powiadaja: wprawdzie kierowali sie zydzi dawniej zlymi zasadami, ale dzisiaj wyznaja czysta milosc blizniego.  Kiedy Profesor Eisenmenger, jako owoc dwudziestoletnich studiów pisal swoje wielkie dzielo o zydach, przekupili oni ministra, aby przedstawil cesarzowi, ze ksiazka ta wymierzona jest przeciwko wierze katolickiej i ze musi byc zakazana.  I stalo sie, gdy niespodziewanie Fryderyk I, król pruski wyjasnil cesarzowi, ze go haniebnie oszukano.

 Fryderyk I rozkazal bowiem wszechnicom w Gissen, Heilderbergu i Moguncji, aby zbadali, czy którys ustep ksiazki profesora Eisenmengera nie jest falszywie napisany lub przekrecony.  Zarazem zmusil rabinów, aby cytaty Eisenmengera zbadali i objawili, czyli i gdzie i jak dalece jest tam cos przekreconego.  Jednoglosnie uznali wszyscy Eisenmengera tekst i przeklad jako niezbite, a panowie rabini nie mogac przeciw trzem wszechnicom uciekac sie do wybiegów - czyli krótko mówiac do klamstwa - mieli tylko moznosc zareczac bardzo uroczyscie o jedynej obecnie uznawanej przez zydów, czystej milosci blizniego.  O to sie ich jednak nie pytano, chociaz wtenczas takie oswiadczenie chetniej przyjac mozna bylo, niz pózniej, kiedy to chciano oczyscic Talmud mimo calej prawdy w oczy bijacej i kiedy sie odwazono znowu dowodzic dzisiejszym zydom zgodnie z przyslowiem: „kto raz sklamal, temu sie nie wierzy nawet wtenczas, gdyby prawde mówil".

   Wyrok wspomnianych wszechnic i rabinów ponawialo potem powtórnie wielu znakomitych orientalistów jak: J.F. Buddens, O.G. Tychsen, G.B. Michaelis, Wolf i inni.  Zwracali oni wyraznie uwage na waznosc tego dziela dla rzadów i kolegiów orzekajacych.  W królewskim sadzie kameralnym /najwyzszym/ w Berlinie znajduje sie zlozony tam od 1787 r. nastepujacy rozbiór wspomnianego dziela: „Wyciagi z klasycznych zydowskich pisarzy przez Eisenmengera wydane sa z taka wiernoscia napisane i przelozone, ze wytrzymaja kazda próbe.  Poniewaz zydzi sami to uznaja za zbrodnie, jesli ktos uznaje wyroki rabinów za niedorzeczne, to powinni tez tylko samym sobie przypisac, jezeli rozsadni czytelnicy z trucizny zadnego miodu, a z niedorzecznosci zadnej prawdy nie wyciagna.  Nie byloby przeto w modlitwie katolików: (pro perfidis Judaei) dokladnie obrany  przymiotnik wiarolomstwa?  Profesora Eisenmengera mianuje dr. Kroner niezgodnie z prawda /ob. Pawlikowski I.c./, jako ochrzczonego zyda; to klamstwo u zydów tak upodobane sluzy mu za podstawe do twierdzenia, ze Eisenmenger jako odstepca zydów, nie zasluguje na zadna wiare - jak gdyby apostol Pawel np. - który jako zrodzony zyd, a zydostwo samo jako calkiem zniesione i jego medrców i uczonych pisarzy jako obludników i klamców oglosil - nie mógl byl pozyskac tylu tysiecy zwolenników Chrystusa, poniewaz te tysiace nie byloby zdolne do osadzenia rzeczywistej wiarygodnosci!  Istotnie dr Kroner mniema, ze rabini Rab i Nachman zawarli malzenstwo wedlug Mojzesza i Talmudu dozwolone, jezeli wstepujac w obce miasta, jaka kobiete zamówili do obcowania, poniewaz Mojzesz wszem rozwód przyznal! Jak gdyby Mojzesz polaczenia jako malzenskie chcial pozwalac, przed których zawarciem juz bylo umówionem, ze sie po kilku dniach znowu maja rozlaczyc.  Zaiste, jezeli to nie znaczy „slowo Boskie ustapic musi przed waszym podaniem", to nalezy zapewnie do tych wznioslych „uczuc moralnych", na czesc których dr. Kroner kazal wnosic zdrowie pewnemu chrzescijanskiemu towarzystwu!  Zaiste, „przelozony duchowny" Izraela dopuscil z Talmudem w reku, ze slaby, pokusami party czlowiek, budzac w tajnikach serca swego pozadliwosci calkiem nie grzeszy, ze zla natura nie da sie przezwyciezyc. - W zdaniu: „Jezeli mial ktos zamiar wymierzyc cios smiertelny w serce, a wymierzyl go w biodra, który nie musial zabic, a umarl uderzony, to ów wolny jest od kary" /Talmud Sanh.78.29/. - Bez pytania jest smierc uderzonego przez bijacego zamierzona i zarazem nastepstwem skutecznie - chociaz nieumyslnie na biodra wlasnie wymierzonego ciosu.  Dr Kroner twierdzi, ze bijacy nie jest z umyslu rozmyslnym morderca!
 Nie znaczy to: gdy drobnostkowicze, jacy wy jestescie, drobne robaczki przez zeby cedzicie, polykacie równoczesnie wielblada?  Cedzenie drobnych robaczków przez zeby wskazuje w tym wypadku na nic nieznaczace rozróznianie „biodra i serca", a „polykanie wielblada" spoczywa znów w zapieraniu rozmyslnego morderstwa.

 A nie nalezy to takze do dzialu „wielbladów i drobnych robaczków", jezeli pan dr Kroner utrzymuje, ze wazne dokumenty Gerfbeera o okropnej lichwie zydowskiej w Alzacji nie bylyby sie dostaly w moje rece, gdyby pewien szlachcic z Francji nie byl mi ich udzielil.  Zadaniem p. dr Kronera powinno by to byc, zbic Gerfbeera.  On zas przeciwnie, meczy sie nad tym, aby dowiedziec sie, która wysoka osobistosc pomogla mi do tego zaszczytu zabrania znajomosci z p. Gerfbeerem.  Nie znaczy to szukac drobnych robaczków, a przepuszczac wielblady.  Dr Kroner moze wiec ustapic z widowni.  Przy trzecim nakladzie raczyl on juz milczec.  Ani o te 1000 talarów, które mu juz od listopada ub. roku chcialem dac zarobic, wedlug wiadomosci moich nie staral sie dotad, ani tez nie dal ten czlowiek slyszec o sobie, chyba, ze bezimienny artykul obelzywy poznanskiej gazety zydowskiej od niego pochodzi.  Styl przemawia przynajmniej za tym, a takze i ta okolicznosc, ze o tych 1000 talarach nie ma tam zadnej wzmianki.  W tym wzgledzie wyslowil sie jeden niebioracy dotychczas udzialu rabin krajowy, dr Landesberger w Darmsztadzie.  Za jego „zastepce duchownego wiecej jak 100 gmin zydowskich", i jak sie nazywal, wyrzekl jego organ przyboczny „Mainzeitung", ze takie argumenta /z czystymi talarami/ gburowatoscia rzeczywiste zastepowac musza zasady.  Alez winogrona nie byly kwasne, kochany rabinie?  Obrona tego „rabina krajowego" w Meinzeitungu byla i z innego powodu zajmujaca. Dr Landesberger nie czytal widac tyrad Kronera, skad poszlo, ze dr Kroner niektórych ustepów, jak np. p. Kalla 18 „calkiem nie mógl odszukac", które Landesberger bez zachodu uznal jako istniejace, ale inaczej „objasniac" uwazal byc zmuszonym, jak ja to uczynilem.
 Chrystus sadzil, ze szatan nie moze sprzeciwiac sie Belzebubowi, jezeli panowanie ich ma istniec; ale zapewne wedlug Talmudu sa nawet sprzecznosci „uczonych rabinów"nieomylne slowom Bozym.  By zas zydzi takze i odtad wiedzieli, ze ich „ksiegami swietymi" nie zajmujemy sie lekkomyslnie, zobowiazuje sie chetnie i za ten czwarty naklad do zaplacenia 1000 bitych talarów, jezeliby niemieckie orientalne spoleczenstwo osadzilo, ze cytaty moje sa zmyslone, nieprawdziwe lub wykrzywione.

 Munster, 14 pazdziernika 1872 r.
      AUTOR.
 
 
 

A

GLÓWNE ZASADY

I.

 

Ortodoksja i reforma

 Wielki ruch umyslowy opanowal od kilku lat zydostwo na Zachodzie.  Podczas, gdy zydzi na wschodzie z wyjatkiem niewielu sekciarzy /tak zwanych Karaitów/, po dawnemu w wiekszej czesci na Talmud jak i na Biblie przysiegaja.  Rozlega sie tu, w Europie od czasu do czasu pomiedzy synami Jakuba, glos do postepu pod wzgledem religijnym.  Wszyscy chcieliby sie zdac ortodoksami, ale starzy ortodoksi widza w postepowcach tylko zlych reformatorów.  Jedni „czynia Talmud odpowiedzialnym za wszelkie dolegliwosci, których zydzi dawniej doznawali.  Ci mówia: Talmud byl wszystkim, on musi stac sie niczym".  Wolaja oni do starowierców: „Wasze zwyczaje juz sie przezyly, one przeszkadzaja zydom w pozyskaniu dobrej opinii u obcych".  I system stary, który bledy Talmudu chce utrzymac wstrzymuje przyszlosc zydostwa i musi byc uchylonym.  Ida oni jeszcze dalej i oswiadczaja, ze przyjecie trzech dogmatów - Jednego Boga, jego niesmiertelnosci i niesmiertelnosc duszy - wystarcza, aby byc Izraelita.  Dodaja dalej: kazdy z nas jest najwyzszym sedzia w rzeczach wiary i wzywaja zydów, chrzescijan i Turków, aby porzucili zewnetrzne formy swego wyznania, a polaczyli sie pod godlem wyznania jednego Boga i ogólnej milosci braterskiej.  Tamci drudzy zachowuja sie wyczekujaco.  Nie nazywaja oni juz wiecej talmudyzmu boskim, ale poszanowania godnym; talmudyzm nie jest dla nich wiecej „prawem" zydów, ale „ksiega cenna dla zydów" i staraja sie oczyscic go z wszelkiej skazy przed swiatem, chociaz w dzielach scisle naukowych przyznaja, ze on „wzniosle i pospolite rzeczy zydostwa i poganstwa obok siebie zawiera oraz niektóre nieprzyjemne zadania i ustanowienia przeciw innym narodom i wyznawcom wiary; nie zaprzeczaja oni wyraznie wlasciwego znamienia objawienia Biblii i oznaczaja „ogólna milosc blizniego" jako „idee zydowska".  Obie zasady nie moga sie utrzymac.  Druga jest polowiczna i dojdzie pierwej lub pózniej do pierwszej, która w sobie miesci sila konsekwencji.  Obie pochodza z jednego zródla i do obydwóch odzywa sie przeto glos jednego ortodoksy w Univers Israelite: „Mojzesz i Talmud nie sa juz wiecej wedlug gustu waszego; zydostwo nie jest juz wiecej religia, ale tylko staroswiecka martwa rzecza; stoicie na gruncie poganstwa, zamiast trzymac straz na Jerozolima".  Zydzi ortodoksi uznali slusznie, ze raz dane objawienie wymaga nieomylnego nauczycielstwa, które by we wszystkich generacjach trwalo wiecznie, aby badalo i wykladalo prawdziwe znaczenie slowa Bozego i jego ciagle odpowiednie zastosowanie w rozlicznych stosunkach zycia zmiennego przeciw osobistemu zapatrywaniu indywidualnemu, namietnosciami i uprzedzeniami zagrozonemu.  Jako strózów wiary otrzymala stara synagoga prócz zwyczajnego nauczycielstwa, calego kaplanstwa, nadzwyczajna droge i proroków, a arcykaplan posiadal osobiscie wladze w rzeczach dotyczacych ogólnego dobra teokracji, przez Urim i Tummim wole Najwyzszego wykladac nieomylnie.  Synagoga /zakon zydowski/ po Chrystusie zachowala zasade zywej zwierzchnosci; ale rozszerzyla takowa na osobe kazdego pojedynczego ze swych nauczycieli zarówno i zapuscila sie tak daleko, ze nawet zwykle swieckie mowy i wszelkie nawet najbardziej sprzeczne zdania tychze, uznawala jako slowo Boze i jako nieomylnie prawdziwe.  Dusza takiej niepojetej nauki byla pycha  bez granic i jak sie zwykle dzieje, ze z pycha napietnowana, najwiekszy upadek moralny w teorii i praktyce wspólnie chodza.  Wiec i rabinizm rozwinal taka o moralnosci nauke, która tylko w moralnosci upadlego poganstwa ma swoja rówiesniczke.  Jest ona systematycznie polaczona z caloscia, w której klamstwo i oszustwo, kradziez, morderstwo i cudzolóstwo, sa scisle ze soba zlaczone.   Faryzeusze sa rodzicami, tego przerazenie wzbudzajacego dziecka i pojmujemy potem tak okropna nazwe tych ludzi jako plód padalców, syczacych zmij i dzieci szatana, która im nadal Zbawiciel; jak znowu nie mozna pojac, jak moze zapoznawac zyd myslacy, ze zydzi odrzucajac Chrystusa, odrzucili sama prawde.  To sa wnioski, które sie z natury rzeczy nasuwaja, rozpatrujac pisma zydowskich medrców otworem przed nami lezace - przyznajemy, ze zyd dochodzi do zaparcia sie w ogóle nawet Starego Testamentu, do nieszczescia racjonalizmu /tak zwanej wiary rozsadku/, jezeli go prad, który obecnie naród jego ogarnal, nie pcha do prawdziwego kosciola Nazarejczyka.

 Stosunki te juz same przez sie usprawiedliwiaja, aby przez wykazanie bledów zydowskiego rabinizmu przemówic do sumienia uczciwie myslacego.  Jezeli zyd reformator zarzuci, ze rabinizmu nie uwaza za dzielo boskie, to mu odpowiemy: w synagodze chcesz przeciez szukac zbawiciela twej duszy, ale po owocach poznaje sie drzewo, musisz wiec wiedziec, z waszymi ortodoksami /starowiercami/, ze synagoga - poniewaz w lonie swoim miescila i wychowala, wypielegnowala takie potwory piekielne - tak malo zabezpieczyc moze zbawienie twej duszy, jak ten nedzny medrzec, który naprzód czcil Herkulesa, a potem balwany - nie znalazlszy Przedwiecznego, w ogien rzucil z tymi slowy: „teraz Herkulesie wykonaj twoje trzynaste dzielo i pomóz mi gotowac moja rzepe!"  Albowiem oboje, tak ów medrzec przez swoja czesc dla balwanów, jak i synagoga przez swe poganskie doktryny /medrkowania/ okazuje sie jak omylne, bledom oddane zwierzchnictwa, a wiec jako niezdolne, wszedzie i zawsze, jak tego sumienie wymaga, nieskalana i czysta podawac prawde.  A uwazajac sie ciagle jak przedtem za najwyzszych w rzeczach wiary sedziów, nie przedsiebiora oni nic innego, jak tylko bozyszcze swoje w ogien wrzucone znowu pod nowym wskrzeszac imieniem.  Nowe to imie zwie sie ludzkoscia, a istota wewnetrzna tego imienia jest cala nedznosc rodu ludzkiego, tj. czlowieczenstwa sobie samemu wystarczajacego, siebie samego ubóstwiajacego i przeto w niewole bledu i grzechu zaprzedanego.  Po  wtóre musisz uznac, ze synagoga wlasnie przez pogarde Nazarejczyka w bledy popadla, gdyz istotnie odtad wydala ona nauke bluznierstwa wiary i obyczajów, która w ich zawiera sie ksiazkach.  - Dalej uwazaj kochany czytelniku, ze zyd - informator mówi wprawdzie, ze Talmud nie jest zadnym dla niego prawem,  ale jezeli nadarzy sie sposobnosc wyraznie znowu na te ksiege, jako na prawo przysiega i nawet ja nad Biblie przenosi.  Wspomniany bowiem juz dziennik francuskich zydów - reformatorów oswiadcza doslownie: „Co sie tyczy Talmudu, to uznajemy bezwzgledna jego wyzszosc nad ksiega Mojzesza", a dr Kroner wpada tak samo w te stara nauke, ze Talmud stoi ponad Biblia, gdyz on powtórnie uznaje to calkiem za sluszne, co Talmud w krzyczacej sprzecznosci z Biblia ustanawia.  Sadzi on przeciez - poniewaz Talmud tak mówi - ze obrabowanie niezyda przez zyda, czy tez zbeszczeszczenie goji, czyli niezydówki przez zyda, przed sadem zydowskim slusznie uwaza sie za cos, czego nie trzeba karac.  W tym wypadku twierdzi on jeszcze z góry o zydach, iz z tego widac jak oni zachowuja Biblie, czyli Talmud!  Zaprawde, jest to piekne zachowanie, które pojecie blizniego /które wobec Boga, a przeto pod kazdym wzgledem takze i wobec prawa Mojzeszowego od Boga wydanego kazdemu czlowiekowi naprzeciw kazdemu z swych bliznich przysluza/,  kiedy sad musialby zydowi dla goja siegnac do kieszeni lub nawet na zycie jego nastawac - nagle tylko na zydach wobec zydów sie ogranicza.  Spoczywa tu zarazem rzeczywisty dowód, ze jest potrzeba konieczna nieomylna boska nauka dla ludzi, aby mysl Biblii, co do nauki wiary i moralnosci objasniac dokladnie, uchronic przed falszowaniem; byloby tez bez tego takze dziwacznie gdyby dzielo ludzkie strzec mialo dziela Bozego /pisma sw./.

2

Talmud

 Dzisiejsza synagoga jest rodzona córa szkoly faryzeuszów, prawowita dziedziczka wszystkich tych nauk, które faryzeusze za zycia Zbawiciela, lub wkrótce po jego smierci rozszerzali pomiedzy zydami.  Aby nauki te zachowac od zniszczenia pewien rabin imieniem Judasz w 450 roku po narodzeniu Chrystusa, ulozyl ksiazke, która nazwal „Miszna", co znaczy „powtórzony, czyli drugi zakon" /prawo/, poniewaz zakon pierwszy czyli zakon objety piecioma ksiegami Mojzesza powtarza sie tutaj pewnym sposobem; Miszny bowiem jest zadaniem, trudne ustepy pierwszego zakonu we wlasciwym znaczeniu wyjasnic i mniemane próznie wypelnic.
 W nastepnych stuleciach szkoly zydowskie w Palestynie i Babilonie pomnazaly Miszne róznymi objasnieniami.   Te objasnienia, czyli „Gemara" razem z Miszna, a niekiedy i bez tej ostatniej nazywano Talmudem, tj. ksiega nauki wiary i obyczajów zydowskich.  Ukonczony w Palestynie w 230 roku naszej ery stanowi „Talmud Jerozolimski"'  Gemara babilonska zas takze z Miszna lub bez niej, nazwana zostala „Talmudem babilonskim" i ukonczona w 500 roku naszej ery.  Obejmuje ona 15 ksiag, czyli folialów.  Talmud babilonski najbardziej zajmuje zydów, te ksiege nalezy tez rozumiec zawsze pod tym mianem, jezeli nie ma wyraznej mowy o Talmudzie Jerozolimskim.
 Wziawszy do reki Talmud wydany w przeciagu ostatnich stuleci, kazdy sie zdziwi, ze znajduje mnóstwo kartek, na których cale ustepy sa wyrzucane lub zakreslone kólkiem.  W starych wydaniach np. Wenecja r. 1520 i Amsterdam 1600, których to wydan uzylem do mej pracy, znajduja sie w ustepach obelgi na Chrystusa, Maryje i Apostolów.  Tam tez dokladnie wyjasnia sie, co Talmud rozumie pod slowem goj i „odszczepieniec".  Gdy chrzescijanie dowiedzieli sie o tym i wyrazili jawnie swój protest, synod zydowski nakazal w Polsce w 1631 r. w przyszlosci wypelniac te miejsca próznia, biala przestrzenia albo kólkiem, a rzeczy takie np., ze chrzescijanie sa bardzo wystepni i ze nie potrzeba dla nich wykonywac sprawiedliwosci i milosci blizniego, tylko ustnie uczyc w szkole.  Harwig Radowski naznacza jako doswiadczenie siegajace do dnia dzisiejszego, ze „na 100 zydów rzadko który widzial Talmud, ale zgubne zasady Talmudu rozszerzali znajacy je zydzi, jako przepisy boskie miedzy swoimi wspólwyznawcami, którzy w nie chetnie wierzyli i bardzo czesto czynnie wypelniali".

3

Talmud uchodzi u zydów za boska ksiege

 Zydzi, z wyjatkiem malej liczby dysydentów uwazaja od dawna Talmud w ogóle za taka sama boska ksiege, jaka jest Biblia starego zakonu.  Jezeli jednak rzecz rozwazymy dokladniej, to stawiajac go nawet wyzej Biblii.  W Jezejaszu 33,6, Talmud powiada, ze sa juz rozliczne jego rozdzialy opisane.  Ten sam Talmud pisze o sobie: „slowa ustnej nauki równe sa zakonowi".  A na innym miejscu powiada: „Biblia równa sie wodzie,  Miszna - winu, Gemara - winu zaprawionemu korzeniami.  Swiat nie moze sie obejsc bez wody, wina i wina zaprawionego korzeniami, a bogaty bedzie uzywal wszystkich trzech.  Tak samo swiat nie moze obejsc sie bez Biblii, Miszny i Gemary.  Dalej mówi, ze „zakon" /Biblia/ równa sie soli,  Miszna - pieprzowi, a Gemara - cynamonowi, a bez tego swiat nie moze sie obejsc.  Ci, którzy czytaja Biblie czynia cos, co jest cnota, albo tez nia nie jest.  Czytajacy Miszne wykonuja rzecz cnotliwa i beda za to wynagrodzeni.  Ci, zas którzy czytaja Gemare wykonuja rzecz najbardziej cnotliwa.  Dalej: „Kto pogardza slowami rabinów, jest winien smierci".  A takze, ze cale szczescie traci ten, „kto od ustaw i nauk Talmudu przechodzi do Biblii".  Ich zdaniem tez: „przyjemniejsze sa slowa pisarzy Talmudu, niz zakonu".  Dlatego tez „grzechy przeciw Talmudowi ciezszymi sa, niz grzechy przeciw Biblii".

 Z samochwalstwem Talmudu zgadza sie swiadectwo reszty rabinów, czyli nauczycieli zydowskich. Tak opiewa: „Kto ma Biblie i Miszne w rekach, a nie ma Talmudu - z tym nie nalezy przestawac".  A slawny Raschi mówi razem z Talmudem „synu mój, uwazaj bardziej na slowa rabinów, anizeli na slowa zakonu".  Na innym miejscu w ustepie: - czlowiek nie zyje samym chlebem czytamy: chleb - oznacza Biblie, a zdanie „wszystkiego co z ust Boga wychodzi", oznacza „Halachot" tj. orzeczenie i „Agady," czyli powiesci i bajki w Talmudzie zawarte.  W ksiedze pewnego rabina z roku 1500 po narodzeniu Chrystusa znajdujemy potwierdzenie tego zdania Talmudu, ze czytajacy Biblie bez Miszny i Gemary nie wierza w zadnego Boga. I wyraznie ucza: „na górze Synaj Bóg dal zakon wedlug porzadku Biblii.  Miszne i Gemare wraz z Agadami chcial zas Bóg podac ustnie przez Mojzesza na to, by zawsze istniala róznica miedzy zydami i balwochwalcami.  Wreszcie powiada: „gdyby Bóg chcial podac Talmud na pismie, jego miara wypadla by wieksza od ziemi" trzy razy.
 Jezeli atoli dla powagi Talmudu wspominamy takze i tych rabinów, którzy sami Talmudu nie pisali - to ma to swoje powody.  Wpierw okaze sie, ze Talmud z przyczyny swojej tresci, nie moze byc slowem Bozym, ze zatem wgladnawszy w rzecz dokladnie - rabini wszystkich wieków sa jednacy.  Po wtóre, istnieje wyraznie zydowska nauka wedlug której, rabini az po dzien dzisiejszy maja powage boska.  Co wiec oni wyrzekna, ma znaczenie slowa Bozego.  Wielki rabin Menachem uczyl, ze Pan Bóg nawet rabinów zapytywac kazal, jezeli w niebie powstaja jakies watpliwosci w sprawie zakonu.  A Talmud powiada nawet, ze zmarli rabini dalej nauczaja drugich po wszystkie czasy w niebie.   Ksiega zydowska zas z 1590 roku mówi: „Powinienes wiedziec, ze slowa rabinów milsze sa od slów proroków".  Tak jest - zwykla rozmowa rabinów ma byc uwazana na równi z calym zakonem gdyz „slowa rabinów sa slowami zywego Boga".  A jezeli rabin do ciebie rzecze: „twoja prawa reka jest lewa, lewa zas prawa, to nie powinienes odstepowac od jego slów, tym bardziej jesli ci powie, ze prawa jest prawa, a lewa jest lewa".  Maimonides, zwany „orlem synagogi" powiedzial: „Bojazn rabina jest bojaznia Boga".  Talmud sam objasnia w ogóle tak samo, jak to slyszelismy od pózniejszych rabinów. „Kto sie sprzeciwi swojemu rabinowi, czyli nauczycielowi; kto sie z nim kluci lub przeciw niemu szemrze - czyni tyle, jak gdyby sie sprzeciwial Majestatowi Boskiemu".  Poniewaz sie jednak zdarza, ze rabini pomiedzy soba nie sa zgodni, wiec wspomniany juz Menachem usunal ten problem w wydanym przez siebie obszernym stwierdzeniu, ze wszelkie slowa rabinów, obojetne w którym czasie, czy pokoleniu oni zyli - sa tak samo jak slowa proroków - slowami Boga, chociazby nawet sie nie zgadzaly ze soba.  Tak samo twierdzi wiele innych ksiag zydowskich, ze wszystkie slowa rabinów, nawet sprzeczne i niezgodne z prawda pochodza od Boga, a kazdy kto je wyszydza, bedzie karany w piekle, we wrzacym kale.  Tak oznajmia Talmud o wiecznych sprzeczkach rodów Hillei i Schammaj; czy tu sie rozchodzi o komara, czy wielblada, blahe czy wazne pytania, zapatrywania obydwu szkól sa zawsze wrecz sobie przeciwne.  A przeciez Talmud powiada - „oba twierdzenia sa slowami Bozymi, czego wiec Schammaj czy Hillel ucza jest obowiazujace".  Gdzie indziej sprzeciwiaja sie znowu zapatrywania, a na pytanie - jak sie ma zakon rozumiec, nastepuje odpowiedz: „Wszystkie te slowa mówi Bóg, spraw wiec sobie uszy na wzór lejka  serce, które by sluchaly slów zakazujacych i rozkazujacych".  To znaczy bez ogródek:  Poniewaz wszystko jest slowem Bozym, wiec rób to, czego serce twoje pragnie, o ile jest to mozliwe do wykonania.  Chociazby czy to w starym, czy nowym wieku podniósl sie z lona rabinów jaki glos szlachetny za slusznoscia i prawda, talmudzista nie jest zobowiazany,  poniewaz przeciwne nauki rabinów tez sa Boskie.  Bez ogródek i otwarcie mówi wiec Talmud, ze grzeszyc jest dozwolone.  Tylko trzeba to czynic potajemnie.

 Poniewaz rabini Talmudu jak i pózniejsi uwazaja sie boskimi, a nawet w ten sam sposób krzyczace, zdrowy rozsadek wyszydzajace sprzecznosci, jako slowo Boze oglaszaja, z równym uszanowaniem bedziemy sie z nimi obchodzili i posluchamy jednych jak i drugich, gdyz przystepujemy do tego, aby poznac blizej niektóre glówne rozdzialy z nauki, wiary i obyczajów talmudzisty.
 

B

ZGUBNA NAUKA WIARY TALMUDU

1. O Bogu

Talmud naucza: Dzien ma 12 godzin, w pierwszych trzech siedzi Bóg i cwiczy sie w zakonie.  W drugich trzech godzinach sadzi; a w ostatnich trzech siedzi i bawi sie z Lawiatanem - królem ryb. W nocy zas, dodaje Menachem, cwiczy sie w Talmudzie.  Wysoka szkole, w której sam Bóg uczy sie z aniolami w Niebie, odwiedza wedlug Talmudu, takze Asmodeusz - król diablów, który codziennie wznosi sie do niebios i tam sie uczy.

 Co do Lewiatana, to Talmud objasnia, ze w paszczy jego zmiesci sie ryba o dlugosci 300 mil.  A dalej wyjasnia, ze Bóg dla tej olbrzymiej wielkosci zabral temuz Lewiatanowi jego samice, gdyz inaczej swiat zapelnilby sie ogromnymi potworami, które moglyby wszystko wyniszczyc.  Aby temu zapobiec, Bóg obrzezal samca, a samice zabil i nasolil na uczte dla sprawiedliwych w raju.
 Zabawa z Lewiatanem trwala tylko do zburzenia swiatyni /w Jerozolimie/.  Od tego czasu juz sie Pan Bóg nie bawi, ani tez juz wiecej nie tancuje - jak to niegdys pierwszy rozpoczal taniec z Ewa, ustroiwszy ja wpierw i splotlszy jej wlosy w warkocze.  Od zburzenia swiatyni Bóg ciagle placze, albowiem dopustem tym zgrzeszyl On ciezko.

 Grzech ten tak bardzo ciazy na sumieniu Boga, iz przez trzy czesci nocy siedzi i ryczy jak lew i wola: „biada mi, izem dozwolil spustoszyc mój dom, spalic swiatynie i wywiesc dzieci moje w niewole".  Od tego czasu nie ma Pan Bóg na swiecie wiecej miejsca na 4 lokcie, chociaz go caly wypelnial swoja osoba, a gdy kto chwali, to potrzasa glowa i narzeka: „blogoslawiony król, którego wielbia w domu jego. Ale cóz sie nalezy ojcu, który zezwala, aby jego dzieci poszly w nedze?" - Aby skruche Boga mozna bylo dobrze pojac, trzeba wiedziec, ze ten lew, którego glosem Bóg ryczy, pochodzi z lasu Elaj.  Lwa tego chcial widziec cesarz rzymski. Sprowadzono wiec go, a gdy byl jeszcze od cesarza w odleglosci 400 mil zaryczal tak, ze wszystkie niewiasty bedace w tym czasie w blogoslawionym stanie - poronily, a wszystkie mury w Rzymie rozwalily sie.  A gdy jeszcze byl w odleglosci 300 mil, zaryczal powtórnie - a ludziom powypadaly wszystki zeby przednie i trzonowe, cesarz spadl z tronu na ziemie i prosil, aby lwa odprowadzono z powrotem do lasu.  Uprowadzenie zydów w niewole oplakuje Pan Bóg wedlug Talmudu jako szczególna i osobista swoja rzecz.  Codziennie roni dwie wielkie lzy do morza z takim wielkim loskotem, ze odglos z tego powstajacy, mozna slyszec od konca do konca swiata.  Nawet trzesienie ziemi powstaje z upadku tych lez.  Dalej ksiezyc dowiódl Panu Bogu, ze go z krzywda stworzyl, mniejszym od slonca.  Musial wiec Pan Bóg wyrzec: „przyniescie za mnie ofiare blagalna poniewaz zrobilem ksiezyc mniejszym od slonca".  Pan Bóg nie moze takze ustrzec sie przed nierozwaga: jezeli Go gniew napadnie niespodziewanie, to dziala nierozwaznie.  Pan Bóg nawet naduzywa przysiegi, albowiem wielka niesprawiedliwosc potwierdzil Bóg przysiega.  Przysiagl On bowiem, ze zaden z zydów wedrujacych na puszczy nie dostapi zywota wiecznego;  pózniej jednak zalowal tej przysiegi i odstapil od jej wykonania.

 Na innym zas miejscu Talmud glosi, ze Bóg popelniwszy krzywoprzysiestwo potrzebuje istotnie, aby Go ktos drugi od tej przysiegi uwolnil.  Pewien medrzec zydowski slyszal bowiem raz Boga wolajacego: „biada mi, któz mnie uwolni od mojej  przysiegi".  A gdy rabin opowiadal to swoim kolegom, ci przezwali go oslem dlatego, ze sam mógl starac sie uwolnic Boga od przysiegi.  Z tego powodu stoi miedzy niebem, a ziemia potezny aniol o imieniu Mi, który moze uwolnic Boga od wszelkich jego slubów i przysieg, a dodatkowo jeszcze udzielic Bogu rozgrzeszenia.  Wedlug Talmudu Bóg nie tylko krzywoprzysiegal, ale takze i klamal, a wszystko to dlatego, by pogodzic Abrahama z Sara, z którego to powodu - dla pokoju - jak dodaje Talmud klamac wolno.  Zaprawde Pan Bóg jest przyczyna grzechów na ziemi, poniewaz stworzyl zla nature w czlowieku i zrzadzeniem swoim przeznaczyl czlowieka do grzechu, a zydów sila zmusil do przyjecia zakonu.  Pojmujemy wiec, ze cudzolóstwa Dawida i zbrodni synów Eliego, Talmud nie poczytuje za grzechy.

2.

O Aniolach

 Niektórzy Aniolowie pozostana na wieki, a tych stworzyl Pan Bóg dnia drugiego; inni zas przemina, a tych stworzyl Pan Bóg dnia piatego.  Dzisiaj jeszcze stwarza Bóg nowe gromady Aniolów;  Ci spiewaja Bogu na chwale Jego jedna piesn, jak Talmud uczy* i potem znowu w nic sie obracaja.  Cala gromade Aniolów spalil Pan Bóg swoim malym palcem**  Istotnie z kazdego slowa, z ust Boga pochodzacego powstaje nowy Aniol*** nad roslinami postawil Pan Bóg 21 tys. Aniolów, albowiem tyle jest roslin na ziemi.

 Jorkermo, nazywa sie Aniol nawalnicy, Michal jest ksieciem wody, Gabriel ognia i dojrzalosci owoców.*  Takze milosc i nienawisc, zyczliwosc i laska, bojazn i pokój, ptak i ryby, wiatry, dzikie zwierzeta, lekarstwa, slonce, ksiezyc i gwiazdy maja swoich osobnych Aniolów, a rabini maja imie kazdego.**  Dobrzy Aniolowie, wedlug „orla synagogi", sa duszami cial niebieskich, dlatego gwiazdy maja rozum, aby pojmowaly i poznawaly wszystkie rzeczy**.  Glównym zatrudnieniem Aniolów podczas nocy, jest sprawiac sen ludziom****.  Prócz tego modla sie za ludzi i czlowiek powinien ich wzywac; lecz Aniolowie nie rozumieja wedlug Talmudu, ani syryjskiego, ani chaldejskiego i dlatego nie powinien zyd przedstawiac swojej prosby w tych jezykach****.  Ta nieswiadomosc Aniolów przynosi natomiast pewna korzysc albowiem zydzi maja osobliwa modlitwe, która odmawiaja po chldejsku - jak Talmud twierdzi, aby wyzszosc tej modlitwy nie wzbudzila zazdrosc tej modlitwy nie wzbudzila zazdrosci Aniolów******.
 Wedlug innych rabinów rozumieja Aniolowie wszystkie jezyki, lecz brzydza sie wyzej wspomnianymi i dlatego nie zwracaja na nie uwagi******.

3.

O diablach

 W piatek wieczór o zmroku, stworzyl Pan Bóg diablów, a poniewaz zaraz nadszedl szabas, nie zdazyl, aby im sporzadzic suknie tj. cialo(8).  Wedlug podania innych rabinów, nie dostali oni ciala za kare, poniewaz nie chcieli, aby czlowiek otrzymal cialo (1). Istote diablów stanowi zarówno ogien jak i woda (2); niektórzy stworzeni sa z powietrza, inni z wody, a dusze sa z materii, która znajduje sie pod ksiezycem i do niczego nie jest przydatna(3).

 Niektóre diably pochodza od Adama, który przeklety przez Boga, wzbranial sie zblizyc do Ewy, aby nie mial dzieci nieszczescia; zjawily sie wtedy dwie diablice i porodzily od niego nowych diablów(4).  Wedlug Talmudu plodzil Adam przez 130 lat z Lilita, znakomita diablica tylko duchy, diably i upiory nocne (5).  Zreszta Ewa rodzila takze przez 130 lat same diably, byla bowiem zniewolona zona diablów(6). Wedlug Talmudu, zyja diably takze miedzy soba, mnoza sie one tak jak i ludzie, jedza i pija jak ludzie, a wiele z nich umiera jak ludzie (7).  Cztery niewiasty slyna jako matki diablów;  Salomon mial posiadac wladze nad nimi; mial je zwac slugami swymi i do swych uslug uzywac(8).
 Jedna z tych niewiast diabelskich, wychodzi wedlug Talmudu nocna pora w czwartek i w szabas z 180 000 diablów, którzy maja moc niszczenia; niewiasta ta i jej córka sa glównie zonami diabla Samma-ystia(9).  Lilit, jedna z tych czterech byla nieposluszna Adamowi, swemu mezowi; musiala przyjac kare, codziennie 100 jej dzieci umieralo, a zarazem takze przyrzec male dzieci, nad którymi miala wladze, na widok trzech imion Anielskich nie zabijac(10).
 Lilit ryczy nieustannie w towarzystwie 480 Aniolów zatracenia; inna zas z tych czterech niewiast tancuje nieustannie i wodzi ze soba 479 zlych duchów (11).
 Podobnie jak od Adama powstaja teraz jeszcze nieustannie nowe diably (lecz opis tego jest zanadto obrzydliwy).

 Zreszta moze czlowiek diably zabic, jezeli np. podczas pieczenia placka Wielkanocnego mocno sie natezy (1).
 Ze smiertelnych diablów, zabral Noe kilka ze soba na arke, aby ich przy zyciu utrzmymac(2), aby ich pokolenie nie wyginelo. O przebywaniu diablów powiada Talmud; niektóre przebywaja w powietrzu i sprawiaja  ludziom sny; inne zas siedza na dnie morza i zniszczylyby swiat caly, gdyby je stamtad wypuszczono; inne nareszcie mieszkaja w zydach i sa ich grzechów przyczyna(3).
 Wedlug opowiadania Talmudu tancuja diably takze pomiedzy rogami wolu z wody wychodzacego(4) i miedzy niewiastami(5), które z pogrzebu wracaja. Chetnie powiada Talmud, przebywaja diably w poblizu rabinów, sucha rola pragnie deszczu(6); tak samo na drzewach orzechowych, pod którymi spac jest niebezpiecznie, poniewaz na kazdym listku diabel siedzi(7).  Dwa slawne diably, Asa i Asael mieszkaja w ciemnych górach na Wschodzie; od nich nauczyli sie Bileam, Job i Jetro czarów, a Salomon panowal dzieki nim nad ptakami i wszystkimi diablami, zniewolil przez nich królowe Sabe, ze go odwiedzila(8).

 Azeby uniknac diablów, nie powinien nikt podczas przybywajacego lub ubywajacego ksiezyca chodzic po bezludnych miejscach i jak Talmud powiada, nikogo w nocy nie pozdrawiac, gdyz pozdrawiamy latwo móglby byc diablem; rano trzeba sobie umyc rece, gdyz nieczysty - duch na nieczyste siada rece - i wiele innych jeszcze niedorzecznosci.
 Mamy pelne ksiegi o zabobonach i czarodziejstwie zydowskich pisarzy; francuski profesor magii, zyd Elifas Lewi powiada, ze Talmud jest podstawa wszelkich czarów (magii). Podamy tu nieco o niektórych wielkich czarownikach Talmudu(1).  Jeden z zalozycieli Talmudu, mógl wedlug podan tej ksiegi, zabiwszy czlowieka stworzyc przez czary innego(2).  Ten sam, wraz z innym rabinem stwarzali sobie (sile czarów) co wieczór trzyletnie ciele i je zjadali(3).  Tak samo umial jeden rabin talmudowski, dynie i melony zamieniac na jelenie i sarny(4).  Rabin Eliezer umial zaczarowywac pole, ze bylo pelne dyn.

 Rabin Jannaj zamienial wode w niedzwiadki, a kobiete w osla, na którym pojechal na targ do miasta(5).  Sam patriarcha Abraham, trudnil sie czarodziejstwem i nauczyl tegoz drugich(6); na szyi nosil drogi kamien, którym zdolal wszystkich chorych uzdrawiac(7).  Rabini Talmudu posiadali, nawet taki drogi kamien, którym niezywe rzeczy ozywiali; jeden rabin, powiada Talmud, odgryzl wezowi glowe, a gdy go dotknal tym kamieniem ten ozyl; nawet nasolone ptaki dotykal tym kamieniem, a te ozywaly i odlatywaly(8).

4.

Tajemnice

 Rabin Fabiusz, z Lionu, powiedzial w swej mowie podczas uroczystosci na Nowy rok zydowski w 1842 (1); wiara zydowska ma przed chrzescijanska i wszystkimi pierwszenstwo, poniewaz nie ma tajemnic; wszystko w niej, to czysty rozum pelen oswiaty, u chrzescijan zas panuje zasada: rozum milczy, szalenstwo mówi (panuje).

 Talmud opowiada miedzy innymi nastepujace rzeczy, przy czym wyzej opowiedziane mozna powtórzyc krótko: „zebrawszy Pan Bóg caly proch swiata zrobil z niego bryle, z której potem powstal czlowiek, który byl najpierw podwójny z dwoma twarzami, a którego Bóg przecial na dwie polowy, aby miec Adama i Ewe(2).  Adam byl tak wielki, ze glowa dotykal Niebios (Niebokregu, który widzimy), a gdy sie polozyl, siegal nogami na koniec zachodu, a glowa na koniec wschodu swiata(3); zarazem zrobil Pan  Bóg dla Adama otwór w Niebiosach, przez który swiatlo przechodzilo, za pomoca którego mógl Adam caly swiat dookola ogladac(4).  Ale gdy Adam zgrzeszyl, zrobil go Pan Bóg malym, jakimi sa zwyczajni ludzie(5).

 Og, król Bazanu, o którym Biblia nadmienia, otrzymal stad imie swoje, ze zastal Abrahama przy pieczeniu placka Wielkanocnego (po hebrajsku ugga)6).  Podczas potopu swiata ocalal Og z jednym nosorozcem, idac obok arki (koraba) Noego; woda bowiem wokól koraba byla zimna, a reszta wrzaca(7).  Codziennym pokarmem Oga bylo 2000 wolów i dzikiej zwierzyny, a codziennym napojem jego, 1000 beczek (wina))8).

 Gdy zydzi weszli do Bazanu, uslyszal Og, ze obóz zydowski obejmuje 3 mile.  Wtedy wyrwal szeroka góre z ziemi i zalozyl na swoja glowe; ale Pan Bóg poslal mrówki na skale tej góry, a te wyjadly w srodku dziure taka, ze góra spadla okolo szyi, na ramiona Oga.  Zeby jego wrosly przez szczeke w skale tak, ze nie mógl wiecej wyciagnac swojej szyi.  Na to nadszedl Mojzesz, pochwycil siekiere 10 lokci dluga, podskoczyl w góre na 10 lokci, uderzyl nia Oga po kostkach u nóg i zabil go(1).  Wedlug tego samego opowiadania Talmudu Og, mimo tego dostal sie zywcem do raju(2).  A mimo tego opowiada Talmud znowu dalej, ze rabin Jochanan znalazl ogromny golen, a uszedlszy 3 mile obok niego nie doszedl do jego konca(3), poniewaz golen ten byl Oga z Bazanu (4).  Talmud opowiada, ze Abraham tyle spozywal i wypijal, co 74 ludzi razem; dlatego tez byl tak silnym jak 74 mezów(5).  Mimo to, w porównaniu z Ogiem, byl on malcem, bo gdy raz Ogowi zab wypadl, to z tego zeba zrobil sobie Abraham lózko; jednak sprzeczaja sie o to rabini, czy z zeba tego lózko, czy stolek zrobiono(6).

 Takich tajemnic chrzescijanie istotnie nie maja ani w rzeczywistosci, ani w wyobrazni, chociaz i oni pochodza ze Wschodu.

5.

O duszach

 Wszystkie dusze ludzkie, które zawsze do konca swiata istniec beda, stworzyl Pan Bóg w 6 dniach, podczas utworzenia swiata; potem schowal je Bóg w skarbnicy niebieskiej, „-jak ucza wszyscy medrcy Izraela", wypuszcza je najpierw po jednej, nim dziecie matka porodzi.
 Wedlug podan „wszystkich nauczycieli zydowskich(4) stworzyl Pan Bóg tylko 600 000 dusz dla zydów(5), poniewaz kazdy wiersz Biblii 600 000 ma znaczen - czyli, ze da sie na 600 000 sposobów tlumaczyc, a kazde takie znaczenie (tlumaczenie) do jednej stosuje sie duszy.  Dusze zydowskie maja pierwszenstwo, ze sa czescia Boga, a to tym sposobem sa czastka materialna Boga, jak syn jest z istoty ojca swojego(6), dlatego tez dusza zydowska milsza i przyjemniejsza jest Bogu nad wszystkie dusze innych narodów swiata, których dusze pochodza od diabla(7) i sa duszami bydlat i zwierzat(8); dlatego tez Talmud naucza: „nasienie obcego, który nie jest zydem, jest nasieniem zwierzecym(9)".  W sabat dostaje zyd druga dusze, powiada Talmud - do pierwszej(10); przez ta druga dusze - powiada Raschi - zaostrza sie u czlowieka chec do jedzenia i picia(11).  Po smierci zyda wedruje dusza do innego ciala, poniewaz dusze umierajacych przodków ozywiaja ciala dziatek, które matka mlodszego pokolenia nosi pod sercem(12). Kain mial trzy dusze, jedna weszla w Jetro, druga w Kore, a trzecia w Egipcjanina, którego zabil Mojzesz(13).

 Dusza Jafeta wstapila w Samsona, dusza Tare w Joba, dusza Ewy w Izaaka, dusza nierzadnicy Rahab do Hebra, dusza Jaela do Eli (1), a dusza Ezawa, jak mówi Abarbanel, weszla do Jezusa.  Dusza Ezawa, o czym uczy Talmud, byla dusza mordercy i cudzoloznika(2).  Bezbozni zydzi (ich dusze), którzy zabili zyda, albo wiare zydowska porzucili przechodzaca po smierci w rosliny i zwierzeta,  potem pokutuja w piekle przez 12 miesiecy, po tej pokucie na nowo stworzeni przechodza dla poprawy  najpierw w niezywotne rzeczy, potem w zwierzeta, pózniej w poganskich ludzi, a na ostatku znowu w zydów(3).  Wedrówka ta jest urzadzeniem milosierdzia Bozego, a to w tym zamiarze, aby caly naród zydowski byl uczestnikiem wiecznego zywota(4).
 

5.

O raju i piekle

 W raju powiada Talmud, pachnie przecudowna won, albowiem Eliasz posypal raz plaszcz rabina talmudowskiego liscmi drzew niebianskich, a gdy rabin plaszcz ten znowu nalozyl na siebie, zapach utrzymywal sie na nim i dlatego plaszcz ten sprzedal za 150 talarów(1).  W niebie, jak juz slyszelismy, racza sie sprawiedliwi solonym miesem samicy Lewiatana, równiez miesem olbrzymiego, dzikiego wolu, który codziennie na tysiacu gór sie wypasa; goszcza sie takze wedlug Talmudu(2); dalej jak Talmud uczy:  przyrzadzaja tam bardzo smacznego ptaka a czwarta potrawa sklada sie  z nadzwyczajnie tlustych gesi(3).  Jako napój do tego, wedlug Talmudu, jest wyborne stare wino, które od 6 dnia stworzenia swiata Pan Bóg przechowuje(4).l
 Ale tylko sprawiedliwi, to jest zydzi, powiada Talmud, wejda do raju, bezbozni zas pójda do piekla(5).

 Jest tam zgnilizna i kal, placz i ciemnosci.  W kazdym  pomieszczeniu 6000 skrzyn, a w kazdej skrzyni 6000 beczek zólci(6).  Pieklo zas jest 60 razy wieksze od raju(7), tam bowiem dostana sie wszyscy nieobrzezani, szczególnie chrzescijanie, którzy poruszaja palcami tu i tam (tj. zegnaja sie), a takze i Turcy, którzy nie tylko rece i nogi, ale serca nie myja, musza sie tam dostac(8), i przebywac wiecznie.

7.

O Mesjaszu

 1. Gdy Mesjasz nadejdzie - uczy Talmud, wtedy ziemia rodzic bedzie gotowe placki i welniane szaty, takze i pszenice, której ziarno bedzie grubsze, niz dwie nerki najwiekszego wolu(1).  Mesjasz przywróci zydom wladze królewska, wszystkie narody beda im sluzyly i wszystkie królestwa beda im poddane(2).  Wtenczas kazdy zyd bedzie mial 2800 niewolników(3), i 310 swiatów(4).  Poprzedzi to jednak wielka wojna, w której dwie trzecie czesci narodów wyginie, ze zydzi az 7 lat beda potrzebowali do spalenia zdobytej broni(5).  Takze i „orzel synagogi", Maimonides(6) wierzy w ziemskie wszechwladztwo zydów; ze zydzi zapanuja na calym swiatem.  Starym nieprzyjaciolom zydów wyrosna wtenczas z ust zeby na 92 lokcie dlugie.  Od wszystkich narodów przyjmie Mesjasz podarunki, tylko od chrzescijan nie.
 Zydzi stana sie wtenczas niezmiernie bogatymi, albowiem wszystkie skarby swiata dostana sie w ich rece.  Talmud powiada, ze beda mieli taki skarbiec, iz 300 oslic bedzie potrzeba, aby uniosly klucze do bram i zamków jego.  Wszystkie narody przyjma wtedy wiare zydowska, tylko chrzescijanie tej laski nie dostapia, ale zostana doszczetnie wygubieni, poniewaz pochodza od diabla.
 Podczas gdy zydzi talmudzisci królestwo Mesjasza, jak za czasów Zbawiciela, oszpecaja urojeniami, ich Mesjasz doznaje takiego przyjecia, ze go chrzescijanin nie moze wypowiedziec.  Naprawde jest tego za wiele, ze zyd w chrzescijanskich krajach publicznie moze lzyc Zbawiciela mianem balwana, urodzonego wedlug Talmudu z wszeteczenstwa i cudzolóstwa.
===================================
 

C
Zgubna nauka o moralnosci Talmudystów

1.

O bliznim

 Talmud naucza: ze zydzi milszymi sa Bogu od Aniolów. Kto zydowi da policzek zawinia tyle, jak gdyby boskiemu majestatowi dal policzek, mówi Talmud, a drudy rabini za nim powtarzaja - jak to wyzej przytoczono tymi slowami: ze zyd jest czastka materialna Boga, jak syn jest czastka istoty ojca swego. Dlatego goj, który zyda bije, jest wedlug Talmudu, kary smierci godzien.  Gdyby zydów nie bylo, to nie byloby, to nie byloby wedlug Talmudu - zadnego blogoslawienstwa na ziemi; ani slonca ani deszczu, dlatego tez zadne narody nie moglyby prawa istniec na ziemi bez zydów.  „Róznica panuje przeciez miedzy wszystkimi rzeczami," rosliny i zwierzeta nie obejda sie bez opiekujacego sie nimi czlowieka, „a jak czlowiek wysoko stoi ponad zwierzetami, tak zydzi ponad wszystkimi narodami swiata".  Talmud naucza nawet: „nasienie obcego, który nie jest zydem, jest nasieniem zwierzecym".  Obcy (Nochrim) i niezydzi, uwazani sa, wedlug stwierdzenia rabina Kronera, za jedno i to samo. Obcym, mówi Talmud, jest kazdy nieobrzezany, a obcy i poganin to jedno i to samo.  A dalej naucza Talmud, aby groby gojów (chrzescijan) nie plugawily Izraela (grobów zydowskich), poniewaz tylko zydzi sa ludzmi, inne narody zas maja wlasnosci zwierzat, sa rodzajem zwierzat.

 Prawdziwie nazywa Talmud niezydów (piszac w Ex. 12,16 o swietach zydowskich): „sa one ustanowione dla zydów, a nie dla obcych, nie dla psów". R. Mose u Nachmana powtarza to odmiennym zdaniem: „dla was sa swieta, nie dla gojów; dla was, nie dla psów".  Tak samo mówi i Rarshi w Ex. w wydaniu weneckim, podczas gdy w Pentateuchu, „w Amsterdamie wydanym, komentarz Raschego, dodatek: „nie dla psów, „wpuszcza, Nie-zydzi sa tak psami jak i oslami, a rabin Abarbanel powiada: „wybrany lud godzien jest zywota wiecznego, a inne narody sa jak osty. „Domy gojów sa domami zwierzat; Ben Syra odpowiada zas Nabuchodonozorowi, gdy mu ten wlasna córke chcial dac za malzonke: „Ja jestem synem czlowieczym, a nie bydleciem".  Wielki Monachem (rabin) powiada: „wy, Izraelici, jestescie ludzmi, reszta narodów nie jest ludzmi, bo dusze ich pochodza od nieczystego ducha, dusze zas zydów pochodza z ducha swietego Boga". Jakut pisze w tym samym duchu; zydzi nazywaja sie ludzmi, balwochwalcy, pochodza z ducha nieczystego i nazywaja sie swiniami. Obca niewiasta, nienalezaca do córek Izraela jest bydleciem, jak naucza takze Abarbanel. Wedlug tych zasad musza ludzie, którzy nie sa zydami, a przede wszystkim odstepy od wiary zydowskiej, jakimi wedlug podania Talmudu byl Jezus; który do balwochwalstwa przeszedl i wielu uwiódl zrzec sie tego, aby ich zyd uznawal za blizniego.  Wzgledem zwierzat nie wykonuje sie milosci blizniego.  Zatwardzialy grzesznik zasluguje na kare.  Poganin, nie stanie sie zydem i chrzescijanin pozostajacy wierny Chrystusowi, sa wedlug zydów nieprzyjaciólmi Boga i nieprzyjaciólmi zydów.

 Przeto powiada Talmud: slowa biblii: „Bóg nie ma gniewu" (Js.27,4), odnosza sie tylko do zydów; zas slowa: „Bóg sie gniewa" (Nah.1,2) odnosza sie do innych narodów na ziemi.  Imie góry „Synaj" oznacza wedlug Talmudu, ze gniew zstapil na narody swiata.  Dlatego naucza Talmud: „To znaczy o wszystkich narodach, abys im zadnej nie wyswiadczyl laski".  A na innym miejscu: „zakazanym jest litowac sie nad czlowiekiem nierozumnym".  „Tak samo naucza i rabin Gerson: - „sprawiedliwemu nie przystoi, aby litowal sie na zlymi;" a Abarbanel powiada: „jest nieslusznie okazywac milosierdzie".  Dozwolone jest zatem sprawiedliwym jak przyjaciolom i krewnym Boga, wedlug nauki Talmudu, oszukiwac bezboznych, poniewaz jest napisane: „badz czystym wzgledem czystych, a  przewrotnym wzgledem przewrotnych".  Rabin Eliezer powiada: „jak murzyn pomiedzy wszystkimi stworzeniami, tak Izrael pomiedzy narodami odróznia sie przez swoje dobre uczynki".  Zabronionym jest przeto zydom, powiadaTalmud, pozdrawiac bezboznych; perla jest jednak slowo: „badz zawsze chytrym w bojazni bozej"; (przebieglym) przeto pozdrawiaj takze dla milego spokoju i obcego, który nie jest zydem, aby cie cenil i abys nie doznawal zadnej przykrosci.  Obluda jest tym sposobem dozwolona, powiada Rechai, aby czlowiek, tj. zyd, udawal grzecznego wobec bezboznego (tj. nie-zyda), aby go szanowal i zapewnial, ze go kocha; jest to pozwolone powiada Bechaj,  jezeli czlowiek, tj. zyd, tego potrzebuje i obawia sie goja - (inaczej jest grzechem) albowiem Talmud naucza: „dozwolona jest obluda zydom na tym swiecie, przeciw bezboznym".
 Narody zas swiata, wszyscy nie-zydzi sa bezbozni; albowiem wszystkie ich dobre uczynki, jalmuzny, które daja, wszelkie milosierdzie, które wyswiadczaja poczytuje sie im za grzech - powiada Talmud - gdyz czynia t oni tylko dlatego, aby sie przechwalac.  Jest to jasne, albowiem wszyscy nieobrzezani, wedlug podania, sa poganami, bezboznikami, zbrodniarzami, a obrzezanie Turków nie jest wedlug Talmudu prawe.  Z tego powodu moze zyd czynic dobrze bezboznym, odwiedzac ich chorych i pogrzeby, ale jak Talmud naucza - tylko dla milego spokoju, aby mu nie wyrzadzali przykrosci.
 

2.

O   w l a s n o s c i

a. Panowanie nad swiatem.

 Wedlug Talmudu zydzi i Majestat boski to samo oznaczaja, przeto zydom nalezy sie swiat caly.  Z tego powodu powiada Talmud wyraznie: „jezeli zyda wól przebodzie wolu cudzego, to zyd wolny jest od kary lub wynagrodzenia; - jezeli wól obecego przebodzie wolu zyda, to obcy musi mu cala szkode wynagrodzic, albowiem pismo powiada: „powstal Pan Bóg i mierzyl ziemie i oddal Izraelitom gojów: widzial 7 przykazan dzieci Noego, a poniewaz ich nie dotrzymywali, powstal i oddal cale ich mienie Izraelitom".  Dzieci Noego sa, wedlug nauki Talmudu i rabinów, narodami swiata w przeciwienstwie do dzieci Abrachama.  Dlatego nauczaja rabini, iz Bóg nadal zydom wladze nad majatkiem i krwia wszystkich narodów.  I objasnia Talmud: „Dziecko Noego, chociazby mniej ukradlo jak szelazek, powinno byc smiercia ukarane".

Dziecku Noego zakazana jest grabiez mimo, ze jest to równiez po arcykaplansku, jezeli dziecko Noego uczy sie siedmiu przykazan noachijskich, to przeciez dziecka tego nie ostrzega sie lepiej przed kradzieza, jak gdy sie je zabija.  Przeciwnie zydowi, powiada Talmud, wolno jest gojowi wyrzadzic krzywde, poniewaz napisanym jest: „Nie czyn krzywdy blizniemu twemu", ale nie jest tam napisane: „Nie wyrzadzaj krzywdy gojowi".  Obdzierac (obrabowac) goja, powiada Talmud, powtórnie jest dozwolone: „i nie bedziesz uciskal robotnika z twych braci, wyjawszy obcych".  Rabin Aschi, powiada: „Talmud, widzial winorosl z gronami i rzekl do slugi swego: „jezeli winorosl ta nalezy do goja, to przynies mi winogron; jezeli nalezy do zyda to nie przynos.  Przykazanie: „nie kradnij", znaczy wedlug Maimonidesa, „orla synagogi",aby nie okradac zadnego czlowieka tj. zyda; a na innym miejscu dodaje, „ze nie-zyda okradac wolno".  Calkiem slusznie wedlug zasady, ze do zydów caly swiat nalezy; w ten sposób kradziez nie jest kradzieza; a jezeli mimo tego jaki rabin - talmudysta wyrzeknie, ze kradziez jest grzechem, to musi przeciez zawsze myslec: „zyd nie moze krasc, on tylko bierze, co jest jego" - naturalnie, o ile jest w mocy jego i jak daleko jego wladza siega.  Rabin moze sam powiedziec: „okradac goja i zyda zarówno nie wolno;" ale musi przy tym myslec: „jezeli o okradaniu goja moze byc mowa".  Rabin Pfefferkon nie mówi wiec nieprawdy piszac: „Posiadlosci chrzescijan uwaza sie, wg. Talmudu, jako dobro opuszczone, jak piasek morski; pierwszy który je obejmie w posiadanie, jest prawdziwymi jego wlascicielem.

b.  Oszustwo.

 Talmud powiada: „wolno ci oszukiwac goja i brac lichwe od niego; jezeli sprzedajesz co blizniemu twemu, albo jezeli co od niego kupujesz, to nie bedziesz oszukiwal brata twego".
Jezeli zyd prowadzi spór (przed sadem) z nie zydem, powiada Talmud, „to niechaj brat twój wygra", a obcemu powiedz: „tak wymaga prawo nasze (tu jest mowa o kraju, gdzie zydzi panuja); jezeli prawa narodów korzystne sa dla zyda, to niechaj brat twój wygrywa, a obcemu powiedz: „tak chce prawo wasze"; jezeli zas nie ma zadnego z tych warunków (aby zydzi byli panami w kraju, albo mieli prawo za soba), to trzeba obcego nekac wykretami, az korzysc zostanie przy zydzie.  Potem nastepuja slowa R. Ismaela, wedlug którego nauczal Akiba: „trzeba sie starac, aby podczas sporu nie wykryto oszustwa, aby zydostwo i wiara zydowska nie zostaly znieslawione".
 A o rabinie Samuelu, jednym z najwiekszych jego patriarchów, opowiada Talmud, iz on naucza, ze wolno goja oszukiwac; tak i on sam kupil od jednego goja zlota flaszke za 4 drachmy (drachma oznacza 7,5 gr. sr.), poniewaz goj uwazal ja za mosiezna, a prócz tego odciagnal mu jeszcze jedna drachme.  Rabin Kahane kupil od jednego goja 120 beczek wina zamiast 100; trzeci rabin sprzedal gojowi drzewo palmowe na lupanie i rozkazal sludze swemu: „Idz i ukradnij gojowi kilka polan, bo goj wie wprawdzie ile jest drzew, ale nie wie, jakiej sa grubosci". Jest to przepis swietej roztropnosci, gdy rabin Mose powiedzial: „jezeli goj, robiac rachunek omyli sie, to zyd ma mówic, ze nie wie o tym; ale wprowadzic goja w blad nie wolno, jezeli goj swiadomie mógl blad popelnic, aby wybadac zyda".  Stary rabin Brentz, pisze w swoim dziele: „skóra zydowska" (Judenbalg): jezeli zydzi nalatawszy sie przez caly tydzien, tu i ówdzie oszukali chrzescijanina, to schodza sie w szabas i przechwalaja sie swymi lotrostwami i mówia: „trzeba gojom serca z piersi wyrwac i zabijac najlepszego pomiedzy chrzescijanami" - naturalnie, jezeli tego mozna dokonac.

c.  Znalezione rzeczy.

 Talmud naucza: „kto gojowi zwraca stracone rzeczy, temu Pan Bóg nie przebaczy", przeto zakazanym jest zwracac gojowi rzeczy stracone.  Dlatego tez uczy rabin Mose: „odszczepiencom, balwochwalcom, tudziez wszystkim, którzy sabat publicznie zniewazaja, zabronione jest zwracac rzeczy stracone."  A ubóstwiany rabin Raschi objasnia: „kto gojowi zwraca rzeczy stracone, ten czyni go równym zydowi".  Maimonides, „orzel synagogi" powiada: „grzeszy ten, który zwraca stracone rzeczy nie - zydowi; albowiem wzmacnia on potege bezboznych."  A rabin Jeruchem dodaje: „jezeli goj ma zastaw zyda u siebie, na który goj pozyczyl mu pieniadze i goj zgubil ten zastaw, a zyd go znajdzie, to zyd nie powienien gojowi znowu zwracac, albowiem obowiazek ten ustaje, poniewaz zyd znalazl zastaw.  Gdyby znalazca powiedzial: chce go zwrócic dla swietego imienia boskiego, to trzeba mu powiedziec: „chcesz uczcic imie Boga, to czyn to, co do ciebie nalezy".

d. Lichwa

 Zakon bozy zobowiazuje bogatych, aby wspierali ubogich, czy to darami czy pozyczkami.  Pozyczka jest to - dawac komus do uzytku rzecz, uzyc jej, a pozyczajacy bierze na siebie obowiazek oddac w oznaczonym czasie, rzecz tego samego rodzaju i dobroci.

Niesprawiedliwoscia byloby, gdyby wierzyciel zazadal od dluznika wiecej nad wlasciwa wartosc, albowiem nie dal mu wiecej nad zuzyte dobro i nalezy mu sie tylko to, co dal.  Zazadac tu wiecej, byloby lichwa.  Lecz czesto zdarza sie wypadek, ze przez czasowe nieposiadanie wypozycznonego dobra ponosi wierzyciel szkode, albo naraza sie na niebezpiecznstwo, albo zrzec sie musi pewnej korzysci; ten ostatni wypadek ma szczególne miejsce przy rzeczach, które przynosza korzysci, a do nich naleza obecnie takze i pieniadze, które sie pomnaza handlem i czestym obrotem.

W wypadkach tych moze wierzyciel, jezeli go obowiazek do udzielania daru nie zmusza, zadac wiecej na rzeczywista wartosc, bo dal sam wiecej.  To wiecej, jest sprawiedliwym czynszem, jak dlugo zostaje w stosunku do szkody, niebezpieczenstwa i straty korzysci, które poniesc móglby wierzyciel, przeciwnie jest lichwa.  Tak bez kwestii jest wobec Boga lichwa, jezeli spekulacje, np. 5 lub 6% zwykle odsetki przynosza, a ktos mimo tego przy równych warunkach, zadalby ponad te stope, albowiem wierzyciel zada w takim razie wiecej, anizeliby mu przyniósl kapital wedlug zwyklej stopy procentowej - stanu targu pienieznego - zadanie jego przewyzsza rzeczywista produkcyjna sile kapitalu i tylko nadzwyczajna moze byc potrzeba blizniego, która wierzycielowi pozwala utrzymac sie ze swoim zadaniem nad miare.  Za to wiecej, które wierzyciel z pozyczka daje, moze wiec tak zyd od zyda jak i od obcego brac rzeczywiscie odpowiedni czynsz.  Szczególnie stosunkami uzasadnione bylo uwolnienie, ze Pan Bóg na mocy swego wyzszego prawa wlasnosci - które zydom takze Kanaan na posiadlosc przeznaczyl - wedlug starego przymierza pozwolil od nie-zydów brac wiecej nad rzeczywista wartosc za proste uzytkowanie rzeczy, w którym wypadku wiec oprócz rzeczy samej nie dano dluznikowi nic wiecej; przy tym rozumiano, ze pozwolone boska dyspensa, „to wiecej" (nad pozyczona rzecz) musialo odpowiadac stosunkom pozyczonej rzeczy, wyswiadczonej dogodnosci i moznosci dluznika, inaczej bylaby potrzeba blizniego wyzyskana.  Cóz mówia rabini?

 Mojzesz pozwolil. jak juz wykazano za samo spotrzebowanie pozyczonej rzeczy pobierac od nie-zyda (rozumie sie sluszny) czynsz: „od obcego mozesz pobierac czynsze". (Dl.23,20).  Przeciwnie naucza cala gromada „nieomylnych" rabinów, jakoby Mojzesz powiedzial: „powinienes brac czynsze od obcego". Rabin Maimonides; „orzel synagogi", pisze: „Bóg nam nakazal brac od goja lichwe i dopiero wtedy mu wypozyczac (jezeli chce ten czynsz dac) tak, „abysmy mu nie udzielali pomocy, lecz powinnismy mu wyrzadzac szkode, a to nawet w takiej sprawie, w której on dla nas jest pozytecznym, podczas gdy zydowi nie powinnismy tego czynic". (Seph. mizd. f.73,4).  Slowo Mojzesza (Dl.23,) powiada inny rabin, jest slowem nakazujacym (Psikta rab. f.80, 3 Teze). Tak samo pisze Talmud: „zakazanym jest wypozyczac gojom bez lichwy; ale na lichwe wolno".

(Tr.Aboda s. f.77 psik. Tos.1). Lewi przy Gersonie (do Pentat.f. 234,1. Teze) i inni powtarzaja to samo. Od tego istotnego przekroczenia pisma sw. zostawil jeszcze jeden krok do bezprawnego wygórowania stopy procentowej tak w wypadku samego spotrzebowania rzeczy, jak tez w razie, kiedy wierzyciel dal z pozyczka i to wiecej (tj. pewna korzysc oprócz samej pozyczonej rzeczy).  Slawny rabin Bechaj oswiadcza, ze rabini byli swiadomi rzeczy, iz Mojzesz nieslusznie czynsz potepil, albowiem Bechaj pisze: „rabini blogoslawionej pamieci powiedzieli, iz od goja wolno tylko taki czynsz pobierac, ile utrzymanie zycia (zyda) wymaga". (Do Pentat.f.213 4 Teze) ale opanowany przez ducha sprzecznosci i w przekonaniu o swej nieomylnosci, oswiadcza ten sam maz o odstepnicy (zydzie), a wiec o nie-zydzie wogóle, do którego przeciez stary zyd sie przylaczyl: „zycie jego jest w twoich rekach, o ilez bardziej pieniadze jego". (Takze tam powtarza 214 i), co oczywiscie uprawnia do nieograniczonej stopy oprocentowania, nawet kradziez i rabunek, albowiem mienie i krew po prostu rzuca na pastwe dowolnosci.  Talmud naucza: „Samuel powiedzial, ze medrcy (uczeni rabini) moga od siebie pozyczac na lichwe". A dlaczego, chociaz przeciez wiedza, ze lichwa zabroniona?  Bo to (czynsz) jest podarunkiem, który jeden drugiemu (jako wdziecznosc za pozyczke) daje.  Samuel rzekl do Abrahama Ben Ihi : „pozycz mi 100 ft pieprzu za 120 ft., albowiem sprawiedliwie jest (jako podarunek na znak wdziecznosci)." Rabin Jehuda powiada : „ze rabin rzekl, iz wolno jest czlowiekowi, tj. zydowi, pozyczac dzieciom i domownikom swoim na lichwe, aby „uzyli smaku lichwy". (Tr.Baba m. f.75,1). Ustep ten nie mówi o dozwolonym procencie, poniewaz opiewa on: „o zakazie lichwy", który Mojzesz wydal dla wszystkich, nie wyjmujac i nauczycieli; ustep ten mówi o nieprawnym czynszu i to po pierwsze, w wypadku spotrzebowania samej wypozyczonej rzeczy, jak pokazuje przyklad „o pieprzu, „po wtóre o czynszu nad nalezytosc wygórowanym, jak te 20% odsetki dowodza; ustep ten zawiera po trzecie grzech, obludna gre z tytulem darowizny popelniony, gdyz Mojzesz zabronil po prostu pobierac czynszów od zydów za spotrzebowanie samej wypozyczonej rzeczy, a wiec i pod pozornymi tytulami, czyli krótko mówiac, poniewaz Mojzesz zabronil i ukryta lichwe (tajne grzeszenie).  Ustep ten na koniec jest zdradziecko obmyslonym wprawianiem do lichwy; bo jezeli rabin drugiemu rabinowi zakazany czynsz, „jako sluszny i sprawiedliwy" i to jeszcze w tych dawnych wiekach 20% odsetek ofiarowal, o ilez mocniej zaprawic beda chcieli „ten przysmak" dzieciom, pobierac dopiero od „obcego" w wypadkach spotrzebowania tylko pozyczonej rzeczy samej i w innych czynsze nieprawne, (ja to niedawno jednemu nieborakowi sie stalo, a sad winnego nie mógl dosiegnac), kiedy sobie (zyd) za 70 tal. kazal rewers wystawic na 100 tal., a od tych 100 tal., 8% odsetek zaplacic.

Poniewaz rabin Kroner (1.c.2,37), tym sie pociesza, ze nasi dzisiejsi mezowie stanu inne maja o lichwie pojecia, niz te przeze mnie tu wylozone, wiec oczywiscie nie znajdzie on i w tym wspomnianym przykladzie zadnej przewrotnosci i pojmiemy wczesniej, jak zydzi przyswojone przez Talmud (Baba m.70,2) slowo Dt.23. o dowolnej stopie procentowej rozumiec i tlumaczyc maja: „to mozesz (powinienes) brac lichwe" (a nie czynsz). - to pojecie tak sie zakorzenilo miedzy rabinami, ze pózniej wystepujacy Abarbanel calkiem na to nie zwaza i z „Neuernem" dla pokrycia niesprawiedliwego lotrostwa powiada: „Thora pozwala przeciez brac procenta". Abarbanel nie zataja bowiem, ze zydzi prawo swoje tak rozumieja, ze im procent w dowolnej wysokosci pobierac wolno, usprawiedliwia sie atoli ta uwaga: „pod obcymi; których nam lichwa obdzierac wolno, nie sa chrzescijanie rozumiani, którzy przeciez Ojcu niebieskiemu nie sa obcymi", a dalej objasnia tenze sam wielki Abarbanel, niegdys minister skarbu w Hiszpanii, ze slowa te „chrzescijanie nie sa obcy" wypowiedzial tylko dla milosci pokoju, aby zydzi spokojnie i bez zaczepek zyc mogli pomiedzy chrzescijanami.  Zaiste czlowiek ten doskonale pojal nauke o dozwolonej przez Talmud obludzie.  Inny rabin pisze znowu calkiem bez ogródek: „Nasi medrcy poznali prawde, gdyz pozwolili zydowi brac lichwe od chrzescijanina - goja".  Mial wiec nieslusznosc byc nawróconym (do chrzescijanskiej wiary) rabin Schwabe, gdy mówi: „jesli chrzescijanin potrzebuje pieniedzy, zyd umie go po mistrzowsku podejsc, dolicza on lichwe do lichwy, az suma dojdzie do tej wysokosci, ze jej chrzescijanin bez sprzedania calego mienia swego nie moze zaplacic, albo az suma wyniesie kilkaset lub kilka tysiecy, stosownie do majatku, a zyd wtedy rozpoczyna sie prawowac stawiajac zadanie u wladzy, aby mu dobra chrzescijanina oddala w posiadanie".
 

e. Zycie.

 Talmud powiada: „odbieraj zycie najsprawiedliwszemu pomiedzy balwochwalcami" - rozumie sie,  jezeli mozesz.  A kilka kartek przedtem: „jezeli wyciagasz go z dolu, w który wpadl, zachowujesz jednego czlowieka dla balwochwalstwa".
 A „orzel synagogi", Maimonides powiada tak samo: „zakazanym jest litowac sie na gojem; dlatego tez nie powinienes go ratowac, chociazbys go widzial  ginacego lub w rzece tonacego, albo tez bliskiego smierci".

 Tak i Abarbanel wraz z Maimonidesem nauczaja: (kto nie uznaje chocby jednego artykulu wiary zydowskiej jest „odszczepiencem Epikurejczykiem, - którego powinienes nienawidzic, pogardzac nim i tepic go, albowiem napisane jest: „nie mialbym Panie nienawidzic tych, którzy Ciebie nienawidza".  Kto zechce zabic zwierze, powiada Talmud, a przez nieuwage zabije czlowieka; kto zechce zabic poganina (czytaj takze obcego), a zabije przez omylke zyda, jest wolnym od kary.  Wolno jest, pisze Talmud, zabijac niewiernego. Jezeli odszczepieniec i zdrajca wpadna w dól, naucza powtórnie Talmud, to nie wyciagaj ich; a jezeliby w dole stala drabina, wyciagnij ja i rzeknij: „czynie to, aby moje bydle tam nie zeszlo", a jezeli dól zakrywal kamien, to polóz go tam z powrotem i rzeknij: „czynie to, aby moje bydlo moglo tedy chodzic" itd...

 Sprawiedliwe jest, powiada Talmud; zabijac Minaejczyka tj. odszczepienca wlasnymi rekami.  Kto przelewa krew bezboznych (tj. nie-zydów), nauczaja rabini „przynosi Bogu ofiare".  Poniewaz samo przez sie rozumie, iz mniemany napad na zydów czynic musi szczególnie bezboznym, wiec latwo pojmiemy, ze podwójnie na smierc zasluzylem.  Pod znakiem pocztowym z Hamm pisal do mnie (autora) jeden z zydowski anonim, iz powinienem jak Haman zginac na szubienicy, z Kreuztahl  zas przyslal mi jakis zyd te grozbe: „uwazamy za dzielo Bogu mile, uprzatnac cie z drogi; z naszych wiec rak powinienes byc z tego swiata usuniety".

 Przykazanie: „nie bedziesz zabijal", oznacza wedlug twierdzenia Maimonidesa, abys zadnego czlowieka z zydów nie zabijal: goje, dzieci Noego, odszczepiency nie sa jednak zydami.  Kto zas jedna dusze z Izraela zgladzi; powiada Talmud, temu liczy sie, jakby swiat caly, a kto zachowa jedna dusze z Izraela, jak gdyby zachowywal caly swiat.
 Dlatego, pisze Talmud raz jeszcze, a „orzel synagogi" powtarza za nim: „potomek Noego, który przeklina popelnia balwochwalstwo, albo zabija swego czeladnika (dziecko Noego), lub tez obcowal z jego zona, wolny jest od kary, jezeli potem przyjmie wiare zydowska: jezeli jednak zabil zyda i zostal potem zydem, jest winnym i ma byc straconym za zyda.

f. Niewiasta

 Mojzesz powiedzial: „nie pozadaj zony blizniego twego", dalej „cudzoloznik winien jest kary smierci", Talmud zas naucza, iz Mojzesz zakazuje zydowi tylko cudzolóstwa z zona blizniego, tj. zona zyda; zony obcych tj. nie-zydów sa jednak wyjete z pod tego zakazu.  Tosephot Talmudu i ubóstwiany Raschi (do Pentat. Lew. 20, 10) zauwazaja przy tym, iz trzeba sie z tego uczyc, ze nie-zydzi nie maja malzenstwa.  Ta szkaradna zasada jest wynikiem naturalnym tamtego pierwszego wniosku, którym sie nie-zydom zaprzecza godnosci czlowieka, albowiem malzenstwo jako instytucja obyczajowa istnieje tylko miedzy ludzmi; o zwierzetach nie mozna tego powiedziec.  Rabini Bechaj, Lewi, Gerson i inni mówia to samo tak, ze z ust wielu „medrców" juz wiemy, iz zyd nie popelnia cudzolóstwa, jezeli osromoci chrzescijanke.  Nawet sam „orzel synagogi", Maimonides,  jakkolwiek filozof zauwazyl: „mozna niewiaste podczas jej niedowiarstwa (tj. nie-zydówke) zniewazyc (przez obcowanie)" (Jod. chas. 2,2, o królach num. 2,3); w niektórych wydaniach jest to jednakze opuszczone.

 Talmud mniema: „kto we snie z matka swoja (per coitum) zgrzeszy, ma wedle zdania 2,3. (Matke nazywac bedziesz madroscia), spodziewac sie madrosci; kto z narzeczona, zaprzyjaznienia sie z prawem (na podstawie Deuter .33.4); kto z siostra (wedlug zdania 7,4), rozumu i rozsadku, a kto zniewazy zone obcego, ten ma sie spodziewac zywota wiecznego). Jakkolwiek w ostatnim wypadku dodaja, iz nie trzeba w wieczór przed spaniem pozadac niewiasty, to przeciez jasne, ze ustep ten istotnie lubieznosc pielegnuje.  Bo zaiste, jezeli te szkaradne czyny maja tak wielka nagrode - jak wspomniana - to czlowiek bedzie z upragnieniem pozadac snów takich, a to juz nie zgadza sie bynajmniej ze zdrowym rozsadkiem; latwo tez bedzie mniemal, ze „jezeli sen taki daje widoki, to rzeczywistosc moze daleko wiecej uczynic", a rozumujac wedlug Talmudu, dojdzie sie wreszcie do tego wniosku: kiedy tego nie moge w wieczór pozadac, to moge w kazdym razie wykonac, albo jezeli mi nie wolno w wieczór, to wolno w innym czasie. (Filia 3 annorum et diei unius stoi w Talmudzie, desponsatur per coitum: si autem infra tres annos sit, perinde est, ac si quis digitum inderet in oculum i. e. non est reus laesae virginitais. quia signaculum judicatur recrescere sicut oculus tactu digiti ad momentum tantum lacrimatur)

Potem opowiada Talmud, iz niektórzy pierwsi z jego mistrzów, rabin Rab i Nachman przyszedlwszy do obcego miasta publicznie kazali oglaszac, czy nie zyczy sobie która z niewiast byc ich zona na dni kilka.

 Rabin Eliasz oswiadcza w Talmudzie, iz chce mimo swiatecznego dnia pojednania znieslawic wiele panien, gdyz grzech zewnatrz wrót serca zostaje, a zlosci ludzkie nie tykaja wnetrza duszy.  O rabinie Elizerze opowiada Talmud, iz nie bylo na swiecie zadnej niezadnicy, której by Eliezer nie znal z bliska; gdy o jednej uslyszal, która zadala skrzyni zlota, zabral te skrzynie ze soba i podrózowal dla niej przez siedem rzek (dalsze opowiadanie jest zanadto obrzydliwe).

 Ustep ten jest o tyle straszniejszy, gdyz w koncu stoi tam, iz Pan Bóg przy smierci Eliezera, z nieba wolal: „Eliezera wszedl do wiecznego zywota"!.  Poniewaz krótko przed historia Eliezera Talmud pisze, iz odszczepiency nawet nawracajacy sie nie znalezliby drogi do zywota wiecznego, wiec ze wszystkiego wynika moral taki: „badz tylko uporczywym zydzie, a w koncu wszystko bedzie ci przebaczone!".  O Akibie, którego synagoga nazywa drugim Mojzeszem, powiada Talmud: gdy raz Akiba ujrzal niewiaste na palmie, chwycil sie drzewa i wlazl na nie; ale to byl szatan w postaci niewiasty i rzekl do niej: gdyby w niebie nie powiedziano, aby ostroznie obchodzic sie z Akiba i jego zakonem, to bym zycia twego nie cenil ani na dwa szelazki).  To samo opowiada Talmud o rabinach Meirze i Tarponie.  Zatem jednak nalezy zauwazyc, ze wedlug Talmudu czyny rabinów uwazane sa za przestrzeganie zakonu.  Zatem Talmud zawiera wiele takich rzeczy, które chrzescijanie plugawymi, sprosnymi, gorszacymi mowami i zartami nazywaja, mozemy z tego wszystkiego latwo pojac, ale przedstawic tego nie mozna.  Cóz jednak powie mezatka zydówka, jezeli jej malzonek nawet pod wlasnym dachem idzie do innej?  Wedlug Talmudu nie ma ona zadnego prawa robic mu z tego powodu zarzutów.  Gdy Jochanan niektóre rzeczy, nader szkaradnej natury, których nie moge tu wymienic, oglosil niemoralnosc, krzyczano przeciw niemu: „nie, zakon tak nie opiewa", albowiem medrcy powiedzieli: „wszystko, cokolwiek maz chce uczynic z zona swoja, moze czynic, jakby z kawalkiem miesa, które wzial od rzeznika, a które mozna jesc pieczone, gotowane lub smazone; albo jak ryba, która kupil u rybaka". Jako dowód przytacza potem jeden przyklad, jak pewna mezatka zalila sie u rabina, iz jej maz obchodzi sie z nia po sodomsku.  Rabin dal jej na to odpowiedz: „córko moja nie moge ci pomóc, zakon (rozumie sie przepisy Talmudu) oddal cie na pastwe".

 Ta haniebna nauka znajduje sie nie tylko w starym Talmudzie, ale takze i w nowym wydaniu (Amsterdam 1644 ff., Sulzbach 1769, Warszawa 1864, w Tr. Nedarim f. 29, 2, - I Sanh. 58, 1) powtarza sie ta rzecz w tych samych wydaniach krótko, z haniebnym dodatkiem na falszywym przekladzie Biblii opartym, ze zyd w wspomnianym wypadku moze robic co mu sie podoba; Noachida zas tj. nie-zyd, moze tylko niewiasta innego Noachidy obchodzic sie po sodomsku.  Publiczne modly w synagodze wymagaja dalej wedlug Talmudu (Tr.Megill. 23, 2), zebrania 10 mezczyzn; dziewieciu mezczyzn i milion kobiet nie stanowi jeszcze pelnego zgromadzenia, brakuje obecnosci Boga, albowiem kobieta jest niczym (Drach. harmonie 2, 335, Paris 1844). Gdy niewiasta zydowska musi oddac sie sodomstwu, to zapewne nie ma tez i prawa zadnego uskarzac sie, jesli malzonek jej odwiedza goje, zwlaszcza ze zniewazenie goji, czyli nie-zydówki, nigdy zydowi nie moze byc uwazane za cudzolóstwo.  Nie mial wiec kosciól nasz dostatecznej przyczyny, na podstawie samych pism zydowskich zabraniac chrzescijanskim dziewczetom przyjmowania sluzby u zydów.  I mozna jeszcze uwazac za niewyjasnione czeste zniewazenie chrzescijanskich dziewczat przez zydowskich mlodzienców?  Uwaga rabina Kronera, iz zydzi malo dostarczaja dla statystyki dzieci nieprawego loza, moze obecnie tym bardziej osiagnac swoja prawdziwa wartosc.
 Podczas gdy Talmud, pozwala wprawdzie na zniewazanie goji mimo tego, ale szanuje przeciez zwiazek familijny, sodomia jest zatem dozwolonym srodkiem talmudzkim, aby wybrana na sposób rabina Rabba, jesli jest zydówka, uchronic od dzieci, a zydowska rodzine przed obcymi przybyszami.  To ze strony zydowskiej; u nie-zydów zas wrodzona odraza i niechec do spólkowania z zydówka podaje wazne przyczyny, dla których statystyka malo wspomina o dzieciach nieprawego loza u zydów. Zyd umie zydówke uchronic od macierzynstwa, a dzieci, które goja tj. nie-zydówka poczela od zyda, nie zalicza statystyka na imie zyda.  Znam zydów, którzy z wlasnego doswiadczenia mogliby to potwierdzic.

 Z przytoczonych tu ustepów mogloby dalej okazac sie, ze moralnosc niezydowskiej niewiasty nie moze stac w gorszym swietle od moralnosci zydówki dlatego, iz o porodach z nieprawego loza u zydówek rzadko kiedy jest mowa; albowiem gdy przez sam Talmud, a wiec wedlug reformatorskiego rabina Kronera, nawet sam Talmud i Biblia (stary zakon) jako uznane przez swieta zwierzchnosc, zydówka poddana jest wystepkom, nie ma tez powodu ani na wsi, ani w miescie wywyzszac rodu swojego, nad mieszkanców niezydowskich.  Istotnie stanowi tu dowód zycie wielkich miast naszych, dla których rozpustników najwiekszy wzglednie kontyngeus dostarcza zydówka i jaka ona jest, jawnie okazuje.  Przyznaje bowiem jeden dziennik zydowski dni naszych: „od 25 lat, a nawet od dluzszego czasu spostrzegamy, ze miedzy nierzadnicami wielkich miast Europy wiecej jest zydówek, niz chrzescijanek".

 W Paryzu, Londynie, Berlinie, Hamburgu, Wiedniu, Warszawie, Krakowie widzimy z tak zwanego „demimonde" (pólswiatek), w publicznych miejscach i w domach rozpusty w stosunku do ludnosci wiecej zydówek, jak chrzescijanek.  Jest to bardzo smutne, ale prawdziwe.
 Wystarczy jednak wedlug tego trzymac sie zydowszczyzny, aby miec prawo do poblazliwosci. „Panna J.F. obrala sobie scene za zawód; pogrzeb jej byl zydowski, tak, jaka byla ciagle jej dusza, a chociaz i ona równiez jak wiele dam pokusom tym sie podobala, jakie z ta kariera sa polaczone, zachowala ona jednakze pobozne tradycje (podania, nauki) domowe, itd.".  Jesli wyjawnienia te znajduja wyjasnienie swoje w przytoczonych powyzej zdaniach Talmudu, to przekonanie, iz pochodzi sie z krwi ludu wybranego jest zdolne wytlumaczyc nam zdanie Cefbeera: „zydówka wypiera sie mniej od innych kobiet charakteru plci swojej".
 Chcialaby panowac, jest slaba, latwowierna, klótliwa i lubi oczerniac.  Pogardza mocno chrzescijanami i gani zydówki; jest uczucia delikatnego i szlachetnego; milosc jest u niej cnota, która wiecej czci, niz pokore i posluszenstwo.  Jezeli nalezy do pierwszych rodzin i otrzymala staranne wychowanie, czyni zaszczyt salonowi odznacza sie niezwyklym umyslem i powaga; na balach i wieczorkach, „dodaje pewne zydowskie pismo", odznaczaja sie damy zydowskie, ksiezniczki z pokolenia Dawida bogactwem i wystawnoscia swych strojów.

g. Przysiega

 Zydzi uskarzali sie czesto, ze przysiedze wykonanej przeciw nie-zydom swiat nie dowierza i pojedynczy uczeni chrzescijanie, sklonili sie do lagodniejszego zapatrywania.  Byloby mi przyjemnie, gdybym mógl isc za nimi, lecz przekonanie moje jest niestety odmienne.
 Biorac rzecz ta zasadniczo, widzimy, ze w systemie rabinizmu nie ma niezawodnej przysiegi.  Bo cóz znaczyc ma przysiega przeciw bydleciu?  Jest ona niedorzecznoscia, albowiem przysiega jest ostatecznym srodkiem w zakonczeniu sporu miedzy ludzmi.  Jezeli wiec talmudysta zmuszonym jest do zlozenia przysiegi na korzysc lub przeciw chrzescijaninowi, to zniewala sie go do niedorzecznosci, której by sam z siebie nigdy nie popelnil; zmusza sie go do wypowiedzenia slów, które, on uprawniony jest uwazac za czcza formulke, za dzwiek pusty,  która zadnych nastepstw dla niego nie ma.  Dalej, gdy Talmud mienie i krew nie-zyda za wlasnosc zyda oglasza, jakze wiec moze niezyd prowadzic spór z zydem o to, co moje, a co twoje.

 Zyd wedlug rabinizmu ma prawo brac wszystko, czego tylko moze zapragnac; jest ono jego wlasnoscia.  Jakze moge (ja zyd) przysiegac, lub tylko po prostu oswiadczyc: „moje pieniadze sa twoimi pieniedzmi, kiedy o moim prawie wlasnosci jestem przekonany".
 Zniewoli mnie kto, zebym takie oswiadczenie lub nawet taka zlozyl przysiege, to jezeli sila woli mojej nie bedzie mniejsza od przekonania mojego, wyrzekne: „wole umrzec, niz popelnic te nierzetelnosc!".  Jezeli zas zloze zadane zeznanie ze slabosci, stawiajac bojazn przed szkoda nad prawde, to pomysle sobie:  „pieniadze sa przeciez moje i ja je znowu odbiore, gdzie bede mógl, quia res elamat domino (sprawa ta wola do Boga)".  Zatem przysiega taka, zeznania takie sa niewazne.
 Potem znajduje sie w Talmudzie wiele przykladów najznakomitszych rabinów, które jako nauki rzeczywiste musza uchodzic dla talmudysty.

 Rabin Akiba zlozyl przysiege, a w sercu uwazal ja za niebyla.  R. Jochanan przysiegal znakomitej pani zachowanie tajemnicy: „Bogu Izraela nie wyjawie tego, to jest - jak pani ta przyjac musiala - dla boskiej wszechwiedzy znajacej wszystkie tajemnice; dla chwaly Boga (raczej dla Boga) dochowanie tajemnicy", a myslal w duchu: „ale Izraelowi, ludowi jego wyjawie".
 Co do lamania w taki sposób przysiegi w myslach, stawiaja rabini te zasade, iz jest ono dozwolone, jezeli jest sie do tej przysiegi zmuszonym.  Jezeli wiec zwierzchnosc chrzescijanska wzywa zyda (wyznajacego zasady Talmudu) do przysiegi, to ze wzgledu na wyluszczone tu zasady nie wypada sadzic inaczej, jak tylko, ze zyd z powodu przymusu nie uwaza sie zobowiazanym do wyznania prawdy.

 Jezeli król - wspomina tu ksiazka, - rozkaze przysiegac i zeznac na innego zyda, czy ten zgrzeszyl z goja, aby go (w razie wystepku) ukarac smiercia, to przysiega taka zwie sie przymusowa i musi byc w myslach zlamana.
 Inny rabin naucza: „jezeli kaze przysiegac zydowi, ze nie bedzie chcial wynosic z kraju, to zyd powinien myslec: „dzisiaj (nie bede chcial wynosic sie)"; jezeli ksiaze zazada wyraznie, aby nigdy sie nie wynosic, to zyd powinien myslec: „pod tym i tym warunkiem".
 Wyrazniej ucza potem dalej:.  Wszystko jednakze uchodzi tylko wtedy, kiedy sie o tym nie dowie balwochwalca; gdyby sie jednak dowiedzial, to zabrania sie lamac przysiege, gdyz imie boskie byloby wtedy zniewazone.
 Dlatego tez zostal ukarany Zedekias, gdyz zlamal przysiege wykonana Nabuchodonzorowi pomimo, ze przysiega ta byla wymuszona.  Jezeli zyd chwali sie czasami z wiernego dotrzymania swojej przysiegi wojskowej, to mozna mu zatem przypomniec, ze o zlamaniu tej przysiegi „balwochwalca" bardzo latwo moze sie dowiedziec.

 Rabini przypominaja w ogóle, ze tajnie grzeszyc wolno, tylko trzeba sie wystrzegac od wykrycia, aby wiara zydowska, zydostwo nie zostaly splamione wobec wypadku. (Chagiga 16; Kidd. 40; Majm. Jad ch. 4, 11, f. 31, 1; Mose Mikk. seph. miz. gad. f. 132 i wielu; porównaj Baba K. 113)
 Caly szereg ksiag zydowskich zawiera nauki, które mówia, aby zyd silnie wierzyl, iz wszystkie grzechy beda mu w dniu pojednania (sadny dzien) odpuszczone, nawet te najciezsze, a pomiedzy tymi i krzywoprzysiestwa, przy czym nie ma jednak mowy o obowiazku wynagrodzenia szkody.
 I chrzescijanin wierzy takze w odpuszczenie grzechów, ale on nie wie, ze bezwzglednym warunkiem tego odpuszczenia jest wynagrodzenie szkody i naprawienie znieslawionej czci blizniego.

 Wspomniane tu wypadki dla wyzej wskazanych uczonych chrzescijanskich nie usuwaja watpliwosci, tylko wnosza aby dozwolona byla zwykla przysiega synagogi ze strasznymi polaczona klatwami, gdyz czlowieka troche wrazliwego umyslu powstrzyma od krzywoprzysiestwa.
 Konsekwentnie musza sobie jednak powiedziec: jezeli bym te cala budowe nauki o rabinizmie uwazal za boska, sadzilbym, ze dzialam konsekwentnie, co wiecej uwazalbym sie nawet za zobowiazanego lamac narzucona mi przysiege w duszy.  Albowiem kto ma prawo zadac ode mnie przysiegi, iz dom mój nie jest domem moim?

 Klamstwem obrazilbym Boga, gdybym pozwolil na to: a poniewaz jako rabinista wedlug przykladu Akiby, „drugiego Mojzesza", moge czynic najobszerniejsze w duchu zastrzezenia, to przysiegalbym na to, czego by ode mnie zadano, a myslalbym przeciwnie.

 Albo gdyby szlo o dobro najwyzsze, o zycie, to móglbym jako wyznawca Talmudu, posadzony o zbrodnie, morderstwa nie-zyda przysiegac, iz czlowiek nie zostal zabity, a myslec: „zwierze jest zabite".  Dla czlowieka posiadajacego wladze wlasnego sadu, konsekwentnego, jest wszystko jedno, czy przysiega taka wykonana zostala uroczyscie czy prywatnie.  Niektóre inne punkty poruszylem tylko powierzchownie, poniewaz to juz wystarcza, co powiedzialem.  I tak maja zydzi nastepujaca szczególna modlitwe, która w sadny dzien odmawiaja, która sie jednak rózni od wspomnianego generalnego odpuszczenia".

 Wszystkie sluby i zobowiazania" opiewa ta modlitwa, „kary i przysiegi, które od tego dnia sadnego az do nastepujacego bedziemy slubowali, przysiegali i przyrzekali, niech beda rozwiazane, darowane, zlamane, nieobowiazujace i niewazne.  Nasze sluby niech nie beda zadnymi slubami, a nasze przysiegi zadnymi przysiegami".  Akt ten odbywa sie uroczyscie w wieczór „dlugiej nocy", (w nocy, w wigilie sadnego dnia). Przelozony synagogi, któremu dwaj pierwsi z gminy asystuja, po uprzednim zaintonowaniu podniesionym glosem, przez wszystkich trzech w imie Boga uroczysty wstep, odmawia powyzsza modlitwe.

 Prócz tego moze zyd kazdego czasu isc do rabina, lub trzech zwyczajnych mezów, jezeli zlozyl przysiege, która go niepokoi, a ci go uwalniaja od takiej.
 Dlatego zauwaza wiele pism zydowskich, ze dwa te zwyczaje odnosza sie do slubów i przysiag nierozwaznie wykonanych, a dotyczacych wlasnej osoby, a nie drugich.
 Chcialbym chetnie zgodzic sie na to, ale wielka uroczystosc, z jaka sie w dzien sadny odbywa ta modlitwa, pozwala mi watpic w prawdziwosc tego zeznania.  Do tego trzeba jeszcze dodac, iz nawróceni uczeni zydzi twierdza do dnia dzisiejszego, ze uniewinnienie jest prózna wymówka.
 Nawrócenie tych mezów (do chrzescijanstwa) nie moze przeciez byc powodem, abysmy im nie mieli wierzyc, przeciwnie musimy to uznac jako obowiazek wzgledem spoleczenstwa, okrywac zasady, które zapatrywaniom jego sprzeciwiaja sie, na jego zgube.
 Schmidt nalezy do tych (nawróconych, uczonych zydów) i wspomina, ze rabini wedlug Talmudu uwolnic moga od slubów nawet samego Boga.  Takze i Brenz z wielu innymi, a nareszcie i glupim przezwanym, Drach (przez zydów), ale przeciez wznioslego ducha i uczony to samo oznajmiaja...
 

h.  Chrzescijanie

 Poniewaz Jezuz z Nazaretu wedlug nauki zydowskiej nie byl Bogiem, lecz tylko stworzeniem, tylko czlowiekiem wiec tez i chrzescijanie w oczach zydów koniecznie sa poganami, czyli balwochwalcami.
 Balwochwalstwo bowiem, polega na tym,
ze ktos stworzeniu jakiemu, oddaje czesc boska.  Jakkolwiek liczne formy balwochwalstwa, wedlug stopnia moralnosci takze sa rozmaite, jedne czystsze od drugich np. staroperskie balwochwalstwo mniej szkaradne od kanaickiego, to przeciez niepodobne jest, jakakolwiek religie, która jakiemus stworzeniu czesc boska oddaje, inaczej nazwac jak poganska, lub balwochwalcza.

 Z tego stanowiska pojmie kazdy, ze chrzescijanie sa tu rozumiani w ksiegach zydowskich w ogóle i w ustepach dotad przytoczonych, tu goje, tj. poganie, jak tez, ze nadanie chrzescijanom przezwiska identycznego z poganskimi i dawno juz nieistniejacymi narodami, wedlug ducha nauki zydowskiej calkiem jest uzasadnione.  Tak tez opowiadaja  o starym rabinie Zewi, iz chcial wmówic w chrzescijan, ze wyraz „goj" nie jest przezwiskiem (hanbiacym), nie mogac istotnej wyjawic prawdy, ze zydzi chrzescijan od dawna ciagle „gojami", itd. nazywaja; usilowanie to (rabina tego) usunieto wkrótce tym, iz do pierwszego lepszego zyda przemawiano slowem „goj".  Ale zyd to zrozumial i z wielkim oburzeniem wypraszal sobie to slowo.  Godna uwagi jest takze i ta okolicznosc, ze najnowsze wydanie Talmudu w Warszawie (w 1863 r. ff), wyrazu „goj", starego wydania unika i innym zastepuje.

 Jakkolwiek Talmud, jak to wyzej w ustepach o Persach i Kananitach powiedziano, chrzescijan od reszty pogan odróznia i to w dodatku z XII wieku znowu powtarza, sa oni przeciez dla niego prawdziwymi i istotnymi gojami, poganami i balwochwalcami.  I tak mówi Talmud: „do dni swiatecznych balwochwalców nalezy takze pierwszy dzien w tygodniu, dzien Nazarenczyka (Jezusa), tj. chrzescijanska niedziela".  Ze Nazarenczyk nazwany jest w Talmudzie „synem stolarza" zgadza sie to z nazwiskiem, które Jezus wedlug Mt. 13,55 jeszcze za zycia swego otrzymal od zydów.  Ze dalej imie jego w Talmudzie przekrecone zostalo na slowo o znaczeniu: „niechaj imie jego i pamiec o nim zaginie", zgadza sie z powyzej przytoczona nauka Talmudu,  iz zyd powinien, jezeli moze, tepic odszczepienców, którzy opuscili imie zydowskie.  Zas imie Jezusa i pamiec o nim, nie moga byc wykorzenione bez wytepienia chrzescijan.

 Talmud nazywajac Chrystusa bozkiem, czyli balwanem, wynika z tego, ze chrzescijanie sa balwochwalcami poniewaz poczytuja sobie najwiekszy zaszczyt sluzyc wiernie Chrystusowi.  Zas Chrystus sam, wedlug Talmudu, trudnil sie czarodziejstwem i balwochwalstwem, wiec chrzescijanie sa podwójnymi balwochwalcami.
 Ze Chrystusa nazywaja zydzi blaznem, zgadza sie to z postepowaniem Zbawiciela wobec Heroda, kiedy go wspólczesni jego wskazywali jako czarownika, oswiadczajac, „ze Chrystus jest w przymierzu z czartem".  Poniewaz Talmud nazywa Chrystusa bezboznikiem i Boga zapominajacego, dowodzi, iz chrzescijanie jako czciciele bezboznika, równiez sa bezboznikami.  Poniewaz o najlepszym z gojów powiedziano miedzy innymi, ze i jego trzeba zabic, (jezeli tylko mozna), dowiadujemy sie stad, ze chrzescijanie bezwzglednie sa tu rozumiani. (Raschi do Exod. 14 ed. Am. 7 a.; w wydaniu Wen. mówi: „miedzy odszczepiencami" wyraza sie bezposrednio: „najlepszego z chrzescijan trzeba udusic".)

 Aby zas Talmud mógl zydom gleboko sie wpoic, ze on tu chrzescijan ma na mysli, mówi o tym w innym miejscu: „goj, który cwiczy w zakonie (czyta pismo sw.), winien jest kary smierci".  Albowiem gojowi moze byc dozwolony zakon (czytanie pisma sw.), jezeli przez obrzezanie stanie sie zydem, kazdy bowiem wie, ze chrzescijanie od poczatku rozczytywali sie w zakonie Mojzesza.  Jezeli niektórzy rabini zarzucaja, ze Talmud powiada takze: „goj, który czytuje pismo sw., równa sie z arcykaplanami", to objasnia znowu Talmud sam, ze przez pismo sw. rozumiec sie ma 7 przykazan Noego; pominawszy to, iz zawarte sprzecznosci w Talmudzie dowodza tylko, ze wyznawca Talmudu przystepowac moze do dziela, jak mu wlasnie dogodnie.
 Wyraznie stoi tez dalej w Talmudzie: „Chrzescijanie sa balwochwalczy; wolno jest w ich dzien swiateczny tj. pierwszego dnia w tygodniu, handel z nimi prowadzic".
 Pare kartek dalej wspomina o nabozenstwie chrzescijanskim, o ksiezach, swiecach i kielichu, wszystko to nazywa balwochwalstwem.  Dalej pyta sie, czy zyd moze poganom, miedzy którymi zyje wynajmowac domy i daje na to odpowiedz: „tak jest, bo oni nie przynosza balwana swego do domu na staly pobyt, tylko jesli kto ma umierac", albo „jezeli kto jest chorym", wyraznie stoi przy tym: „wszystkie narody bez róznicy sa balwochwalcami".

 Pózniejsi rabini nie mysla takze inaczej. Rabin Raschi powiada: „Nazarenczykiem jest ten, który przyjal bledna nauke czlowieka tego, który przypisal swoim (zwolennikom), aby swiecili pierwszy dzien w tygodniu".  „Orzel" rabin Maimonides pisze: „chrzescijanie, którzy bladza za Jezusem, chociaz w nauce sie róznia, sa w ogóle wszyscy balwochwalcami i trzeba sie z nimi obchodzic wedlug oswiadczenia Talmudu tak, jak sie obchodzi z balwochwalcami".  Ten sam Maimonides, „orzel synagogi" wypowiada wiec rzetelnie, co rzeczywiscie w Talmudzie jest zawarte.
 Na innym miejscu powiada on: „Edomici (chrzescijanie) sa balwochwalcami; pierwszy dzien w tygodniu jest u nich dniem swietym".
 Slawny Kimchi wie nawet, dlaczego szczególnie chrzescijanie w Niemczech naleza do najgorszego rodzaju pogan do Kanaanitów. „Mieszkancy Niemiec", opowiada on - „sa Kanaanitami"; albowiem gdy Kanaanici uciekali przez Jezua udali sie do kraju Allemania, który nazywa sie „Niemcy" i do dzis dnia Niemców nazywaja Kanaanitami.
 W innym zas miejscu mówi takze: „chrzescijanie sa balwochwalcami, poniewaz chyla sie przed krzyzem".

 Dalej Talmud nazywa Jezusa Chrystusa wiarolomnym zydem.  „Orzel synagogi" pisze: „ nakazanym jest zabijac rekami zdrajców Izraela i odszczepienców (Minim), jak Jezusa z Nazaretu, jego zwolenników i wtracic w otchlan zguby".

 Nauka Jezusa z Nazaretu, mówi nawet nowy Talmud jest balwochwalstwem; Jakub, jego uczen jest heretykiem; na innym miejscu zas w nowym Talmudzie nazywane sa Ewangelie ksiegami heretyków.

 Abarbanel uczy, ze chrzescijanie sa heretykami poniewaz wierza, ze Bóg jest cialem i krwia.
 Kto powiedzial, ze Bóg przybral cialo, jest heretykiem, takze wedlug Maimonidesa.  Heretycy mówia: „pisze stary Nizzachon str. 47, ze Num. 17,8 czwarta ksiega Mojzesza (czego tylko tymczasem uzyto). do Charyi (strecus, gnoisko) tj. jak tam doslownie stoi - do Marii sie odnosi, która byla panna, a ze Jezusa porodzila; bodaj pekla jej dusza". A na str. 70 uczy ta sama ksiega o Jerem. 31, 32 „Tu powiadaj heretycy, iz prorok to przepowiedzial o Jezusie, który im ohydny chrzest zamiast obrzezania i pierwszy dzien w tygodniu jako swieto w miejsce sabatu ustanowil". R. Lippmanna Nizzachon n. 76 twierdzi: „trzeci rodzaj heretyków naucza, ze Bóg jedno cialo i jedna postac posiada".

 Podobnie twierdzi wielu rabinów.  Jezeli zyd ma wladze, mówi zydowska ksiega praw, powinien heretyków publicznie lub skrycie zabijac pod jakims pozorem; uzbrojona reka; dodaje Talmud - mozna ich zabijac.

 Gdy zas Talmud o najszkaradniejszych zbrodniach jak: o morderstwie, wszeteczenstwie, sodomstwie, zwierzeceniu traktuje, zarzuca je niezaprzeczalnie takze chrzescijanom.  To zgadza sie zupelnie z orzeczeniem Talmudu jakoby chrzescijanie byli po prostu bezboznikami.

i. Klatwa

 Poznalismy dotad zakon Talmudu.  Gdy kazda spolecznosc, zwlaszcza religijna ze wzgledu na utrzymanie wlasne znajduje sie w sytuacji, ze musi wykluczyc czlonków krnabrnych, którzy obowiazujacemu prawu nie chca sie poddawac, konserwatywne zydostwo Talmudu i rabinów rzuca na nich swoja klatwe.
 Wlasnie dlatego, kiedy liberalny i zydowski swiat o klatwie katolickiego kosciola nie moze sie dosc nagadac, bedzie z podwójna korzyscia poznac tych medrców klatwy zydowskiej synagogi w ich glównych rysach.  Wsród przyczyn, dla których zyd klatwie podlega nalezy przede wszystkim wymienic: wykletym bywa ten, kto rabinem pogardza nawet po jego smierci; wykletym bywa, kto slowami rabinów i prawem pogardza; wykletym bywa, kto innych od zachowywania prawa powstrzymuje; wykletym bywa, kto swa role nie-zydowi sprzedaje, równiez kto przez niezydowskim sadem sklada swiadectwo przeciw wspólwyznawcy.
 Klatwa zas ma trzy stopnie: trzeci wyszedl juz dawno z uzycia, opisujemy wiec dwa pierwsze, które nazywaja sie „Niddui i Cherem".

 Najnizszy stopien „Niddui", mówi, ze wyklety musi byc odosobniony od drugich, z wyjatkiem zony i dzieci oraz domowników, ma pozostawac na 4 lokcie od kazdego, ze podczas klatwy nie smie sie ani strzyc, ani myc.
 Dziesieciu mezczyzn tworzy jak to wyzej wskazano swieta gromade; jezeli jest tylko dziewieciu obecnych, wyklety nie moze stanowic tego dziesiatego; jezeli zas wejdzie do zgromadzenia dziesieciu swietych, siedzi on odosobniony w oddaleniu 4 lokci.
 Jezeli umrze wsród klatwy, sedzia kaze polozyc kamien na jego grobie, aby wskazac, iz zmarly godzien byl ukamienowania, poniewaz nie uczynil pokuty i wykluczony zostal z gromady.
 Dlatego nie zaluja tez za nimi i ciala jego nie odprowadzaja na miejsce spoczynku, nawet rodzice jego.  Klatwe te, która wedlug okolicznosci moze byc zaostrzona, moze rzucic nawet osoba prywatna.  Trwa ona przez 30 dni.

 Przedluza sie na 60 i dalej 90 dni, jezeli nie nastepuje poprawa; a jezeli nie nastapi i po tym nawrócenie, rzucaja wielka klatwe, która nazywa sie „Cherem".
 Gdy „Niddui" pozwala wykletemu przebywac w poblizu innych w odleglosci 4 lokci, Cherem zabrania wszelkiego zwiazku.

 Wyklety nie moze ani z drugim sie uczyc, ani drugich nauczac; nie wolno mu z nikim jesc ani pic; nikomu nie wolno u niego sluzyc lub przyjmowac uslugi od niego; potrawy wolno mu sprzedac, aby nie umarl.  Cherem orzeka przynajmniej 10 osób.  Klatwa ta odbywa sie z wielka uroczystoscia.  Zapalaja swiece woskowe, trabia na rogach i rzucaja na grzesznika przerazajace przeklenstwa.
 Po skonczonej sprawie gasza swiatlo na znak, ze wystepny wykluczony jest od swiatla niebieskiego.  Formula klatwy Cheremu opiewa ta: „Wyrokiem Pana nad Panami, popadl w klatwe N. Syn N. w obydwu izbach sadowych, w wyzszej i nizszej w klatwie starszych swietych i w klatwe Serafim i Ofanim na koniec w klatwe wielkich i malych gmin.  Niechaj spadna na niego wielkie kleski i okropne choroby.  Dom jego niechaj bedzie siedziba smoków.
 Niechaj zacmi sie gwiazda jego w oblokach; niechaj gniewa sie na niego, niechaj bedzie okrutna i sroga dla niego.  Cialo jego po smierci niechaj rzucone bedzie na pastwe dzikim zwierzetom i wezom.

 Niechaj sie raduja z nieszczescia jego, nieprzyjaciele i przeciwnicy jego.  Zloto i srebro jego niechaj rozdadza innym, a synowie jego niechaj beda w mocy nieprzyjaciól jego.  Potomstwo jego niechaj sie wzdryga na wspomnienie dnia tego (tj. dnia wyroku klatwy).
 Przeklety niechaj bedzie ustami Adiriona i Achtariela, ustami Sandalfona i Hadraniela, ustami Ansysiela i Patchiela, ustami Serafiela i Sangansaela, ustami Michaela i Gabriela, ustami Rafaela i Mescharetiela.  Wykletym niechaj bedzie ustami Zaphzawifa i ustami Hafhawifa, który jest wielkim bogiem i ustami siedemdziesieciu imion trzy razy wielkiego króla, na koniec ustami Zartaka, wielkiego kanclerza.

 Niechaj pochlonietym zostanie jako „Kora" i jego gromada, ze strachem i bojaznia niechaj dusza opuszcza jego cialo.  Lajanie Pana niechaj go zabije. Niechaj bedzie uduszony jak Achitolef.  Trad jego niechaj bedzie jak trad Gieziego.  Niechaj upadnie i nigdy nie powstanie.
 Niechaj nie bedzie pogrzebany wsród grobów Izraela.  Zone jego niechaj innym oddadza, a w smierci jego niechaj sie i inni uragaja nad nia.
 W tej klatwie zostaje N. syn N. i niech bedzie jego dziedzictwem.  Nade mna, ale i nad Izraelem niechaj Bóg rozszerza pokój i blogoslawienstwo swoje. Amen".
===================================
 
 

D

N A S Z E   S T U L E C I E

 Slawny Gerson nazwal Talmud wielka pustynia, na której pomiedzy mala liczba dobrych roslin mieszkaja rózne dzikie i okrutne zwierzeta.  Wiek nasz jest wiekiem postepu.  Czy postep ten zakopal bestialska nature talmudysty? Wielu zydów, jak Bail, Cremieux i inni mówili o zydowskiej idei: „filantropia, czysta milosc ludzi, ludzkosc, to idea zydowska". General de Segur pisze o pochodzie Napoleona do Rosji: „dwadziescia tysiecy Francuzów chorych,  rannych i znuzonych pozostalo w Wilnie.  Zydzi, których ochraniala Francja zwabiali ich do swych domów pod pozorem goscinnosci, po czym okradali i wyrzucali biedaków przez okna calkiem nago, aby wygineli okrutna smiercia na sniegu od zimna.  Tak mówi general patrzacy na wypadki wlasnymi oczami.  Aby sie tutaj z rozdzialem o morderstwie od razu uprzatnac, wspomne jeszcze w skrócie o smierci ksiedza Tomasza, kapucyna z Damaszku w roku 1840.  Jak wiele innych rzeczy, tak tez i te zbrodnie przypisywal wspomniany juz rabin Fabiusz z Lionu 1. c. Jezuitom.
Laurent jednak wydal drukiem doslownie ten proces, w dziele bardzo rzadkim pod tytulem: „Affaires de Syrie", którego znikniecie, opinia publiczna nazywa tajemnica.  Ze zlozonych aktów u ministra spraw zagranicznych w Paryzu dowiadujemy sie, ze „Ojciec Tomasz, pisze Laurent byl jednoczesnie lekarzem.  Dnia 5 lutego 1840 roku widziano go idacego ze sluga swoim do dzielnicy zydowskiej; 6 lutego mial goscic na obiedzie u lekarza Baszy.  Nie zjawil sie tam jednak, a klasztor poszukiwal go daremnie".

 Konsulat francuski wzial sprawe te w swoje rece i dowiedzial sie, ze fryzjer zydowskiej dzielnicy noca wolany zostal do zyda, kupca Harari.  Dalej okazalo sie, ze fryzjer ten znalazl tam ksiedza Tomasza na ziemi, zwiazanego i ze zostal wezwany on po to aby go zabic; z poczatku wzbranial sie, ale pogrózkami podniecony dal sie naklonic do wspóludzialu w tym morderstwie.  Harari wymierzyl cios pierwszy, inny zyd drugi, który okazal sie smiertelny.  Nastepnie obrane zostalo cialo z kosci, te zas polamane i wrzucone do kloaki, gdzie je tez znaleziono z kawalkiem szczeki wraz z broda, z kawalkiem skóry z glowy, na której znajdowal sie znak tonzury, jak tez i czapeczke tego ksiedza z czerwona lamówka, w Damaszku kazdemu znana.
 Zamordowano takze i sluge ksiedza Tomasza, aby nie bylo oskarzyciela.  Z uwiezionych przyznalo sie do zbrodni 7 zydowskich kupców; zeznali oni, iz kilka dni przed tym oswiadczyl wielki rabin, ze potrzeba przygotowac na zblizajace sie swieta wielkanocne chrzescijanska krew.
 Godne uwagi jest to, ze oskarzeni trzymani byli w wiezieniu w odosobnieniu, tak, ze kazdego z osobna badano i zeznania ich zgadzaly sie w najmniejszych szczególach.  W calej Europie poruszyli sie zydzi, aby zniweczyc wyrok smierci i wyrobic dla skazanców uniewinnienie.  Gorzkie wysuwano skargi na posadzenie, azeby dzisiaj jeszcze mogla istniec religia, która by wymagala krwi ludzkiej.  Ale kiedy braci zydowskich w Damaszku miano za niewinnych, dlaczego nie dostarczono dowodu ich niewinnosci?

 Dlaczego ofiarowano czlonkom francuskiego i austriackiego konsulatu znaczne sumy pieniedzy i drogie podarunki?  Po czyjej stronie prawda, ten nie potrzebuje przekupstwa.  Kanclerzowi francuskiego konsula ofiarowali zydzi 200 000 piastrów (na terazniejsza monete  austriacka  32.550 zlr a.w.), a pewnemu adwokatowi 500 000 piastrów (81.350 zlr.a .w.) Gdy to wszystko okazalo sie bezskuteczne, udal sie Cremieux z licznym orszakiem na Wschód, a poparty przez Anglie uzyskal od Mehemed Alego nastepujacy ferman: „z zadania p. Cremiux i wszystkich wyslanców europejskich, wyznawców Mozaizmu poznalismy, iz zycza sobie oswobodzenia uwiezionych; a poniewaz byloby to nieprzyzwoite, gdybysmy nie spelnili zadania tak licznej ludnosci (Europy), wiec rozporzadzamy, aby uwiezionych na wolnosc wypuszczono".
 Ferman ten nie wspomina o pózniejszym wykazaniu niewinnosci, ale tylko o woli panujacego z powodu prósb licznej, zydowskiej ludnosci Europy i to prósb o wypuszczenie na wolnosc, a nie o udowodnienie niewinnosci.

 Dlaczego nie obstawal Cremieux z rewizja procesu, aby wykazac wszystkim niewinnosc?  Caly Wschód przekonany jest o winie zydów, ale potega i zloto zydowskie sa wielmozne.
 O ksiazce Laurenta dziennikarstwo zydowskie raczylo pominac milczeniem.
 O uzywaniu krwi chrzescijanskiej pisano i klamano wiele w dawnych wiekach; w dziejach przedstawia sie nam rózne akta, do których wrócmy w swoim czasie i miejscu.  Zachód wedlug mojej wiedzy nie moze wykazac zadnych uwierzytelnionych dowodów w tej sprawie.  Jednak proces o zamordowanie dziecka zolnierskiego w Petersburgu w roku 1831 pokazal miedzy innymi, co nastepuje:
a) dwaj sedziowie uwazali zamordowanie dziecka przez zydów do ich zabobonnych celów udowodnione:
b) jeden sedzia uznaje zydów zupelnie o zbrodniach przekonanych, ale zada lagodniejszej kary, z powodu, ze zydzi popelnili ten czyn w mniemaniu, iz sie przysluguja Bogu;
c) jeden sedzia uznaje wszystkich winnych tej zbrodni, ale zada jednak zlagodzenia kary;
d) piaty sedzia jest przekonany wobec stwierdzonych okolicznosci, iz pomiedzy zydami znajduja sie oblakani, którzy jeszcze dzisiaj zdolni by byli popelnic taka zbrodnie.

 Uwaza jednak, ze dowód w tym wypadku nie jest dostateczny, podczas gdy nadprokurator przylaczyl sie do zdania pierwszych dwóch sedziów.  Stobbe podaje tylko, iz w koncu zostali na wolnosc wypuszczeni, rada panstwa orzekla bowiem „ze praktycznie wina nie jest udowodniona".  Stobbe musialby tym bardziej cala rzecz opowiedziec, gdyz w przedmowie swojej dziekuje seminarium zydowskiemu we Wroclawiu za otrzymana pomoc.
 „-Oskarzenia zydów w Rosji, z aktów kryminalnych; Lipsk Engelmann 1864.
 Zbrodnia jest wypowiadac bez silnych dowodów juz podejrzenie takich rzeczy i my tez pozostaniemy przy tym, pomimo znacznej liczby mezczyzn, kobiet i dzieci, które w pewnych wielkich miastach Europy na zawsze znikaja ku najwiekszemu przerazeniu swego otoczenia, nie zostawiajac sladu po sobie.  Ze wreszcie miedzy dzisiejszymi zydami istnieje uwielbianie morderców i samobójców, które zasadom chrzescijanskim calkowicie jest nieznane, wskazuje dziennik zydowski (Judisches Volksbaltt) w Lipsku, gdyz w roku 1855 wielbi dwunastu zloczynców jako „zydowskich meczenników" za to, ze oni 12 rajców miasta Worms, którzy chcieli cos przeciw zydom przedsiewziac, nozami uprzatneli z drogi, a nastepnie z rozpaczy nad swoim losem po tym mordzie, sami sobie odebrali zycie.

 Najwiecej zazalen zdarza sie w tym stuleciu w sprawach wlasnosci.  Zyd Bail przyznaje w roku 1816: „na 12 kradziezy lub oszustw, które w Lipsku zasadzono, popelnilo 11 zydów".  Tym wyznaniem chce Bail przemawiac za emancypacja (równouprawnieniem) zydów, gdyz dodaje: Francja obdarzyla zydów wolnoscia i tam tez zyd jest poczciwym czlowiekiem.
 Ale Cerfbeer zauwaza przeciwnie: „statystyka latwo odkrywa prawde.  Zasadzenia wykazaly we Francji podwójna liczbe dla zydów, przy czym jeszcze i to na szali zawaza, ze zbrodnie na zydów przypadajace daleko wieksza niegodziwoscia sa napietnowane, poniewaz byly popelnione skutkiem poprzedniego dojrzalego namyslu.
Falszywe bankructwa, lichwa, falszerstwo monety, wszelkiego rodzaju podstepy i oszustwa nosza to samo na sobie znamie.  Do tego trzeba jeszcze i to wziac pod uwage, ze ich przebieglosc, ich tak zwane zatrwozenia w duszy, które kazda przysiege czynia iluzoryczna, ich caly charakter latwo sprawia, iz ramie sprawiedliwosci nie dosiega wiekszej czesci zbrodniarzy.  Tak, ze ci, którzy sie do wiezienia dostali, z pewnoscia jeszcze najmniej sa karygodni".
 Ten sam autor z Alzacji donosi: „lichwa oddala zydom pól Alzacji w rece; to jest wielka kleska naszego wieku.

 Mala posiadlosc zostala juz pochlonieta przez raka, Cala ksiege trzeba by napisac, chcac wykazac haniebne i zdradzieckie srodki, jakimi zydzi wydzieraja chrzescijanom ziemie; trudnia sie oni po wsiach lichwa zarówno bez sromu, jak i bez karnie, a wiesniacy przede wszyskim jecza pod ciezarem zbrodni Izraela.  I w Niemczech rzecz nie ma sie lepiej; zyd niemiecki jest dumny i msciwy, nie pozbyl sie niczego z bledów swoich ojców.
 Wychowaniem swoim przeznaczony do nienawisci innych narodów, pisze Delemare w Traite de la Police 1,279, zyd napelniony jest zemsta; ale ma on cierpliwosc, umie czekac dluzej jak kazdy inny, dopóki podstepami i haniebnymi klamstwami swojej niemej nienawisci, nie zaspokoi zemsta.  Z powodu sporu o Merkura, wyrzekl zyd A. do chrzescijanina M. w cztery oczy nastepujace slowa: „chrzescijanska religia jest szlachetna, gdyz nakazuje kochac nawet nieprzyjaciól; ale zydowska religia jest bardziej praktyczna, bo pozwala, abym panu, chociazby po latach, wlazl na kark, poniewaz pan dzisiaj nadepnal mi na noge".  A swietne imie, które naród niemiecki radosnie ozdobil wawrzynem jest takze nie mniejsza powaga w niniejszej kwestii.  P. Bismarck - Schonhausen rzekl pelen oburzenia na sejmie pruskim w r. 1847: „znam jedna okolice, gdzie ludnosc zydowska liczna jest po wsiach, gdzie sa wloscianie, którzy na roli swej nie maja zadnej wlasnosci; wszelka ruchomosc od lózka, az do kociuby do zydów nalezy; bydlo w stajni nalezy do zyda, a wiesniak od kazdej sztuki oplaca czynsz codzienny; zboze na pniu i w stodole nalezy do zyda i zyd sprzedaje je na chleb, zasiew, karme dla bydla wiesniakowi na mierzyce.  Ministerium sprawiedliwosci przedlozylo temu samemu sejmowi nastepujaca statystyke: „wedlug tab. 87 w r. 1830 w ogóle 133-ci mieszkaniec obzalowany, a z liczby tej 49-ty chrzescijanin, 84 zas zyd;  w r. 1834 byl 166-ty mieszkaniec obzalowany, z tego 84-ty chrzescijanin, a 82-gi zyd.  Najwiecej zbrodni popelnili zydzi przeciw wlasnosci i to z chciwosci, checi zysku.

 Najkompetentniejsi mezowie" pisze Meinhold „zgadzaja sie z tym, iz Pomorze zachodnie co do urodzajnosci ziemi, jedna z najlepszych prowincji Prus, glównie przez ucisk i lichwe zydów w dlugi zapadla. Tu sie krzata wszedzie pelno zydostwa, a im bardziej który wyksztalcony, tym bardziej niebezpieczny.  Nie zadawalaja sie oni 10% lub 12% odsetkami, lecz móglbym wykazac przyklady, w których obok najwiekszego bezpieczenstwa zastawu, 100% odsetki, a nawet wiecej musiano zapisac, aby tylko zaradzic natychmiastowej potrzebie.  Wszystko robi, wszystkim sie trudni i wszystko zalatwia zyd; on odstawia do sluzby dziewczeta, parobków, streczy nabywanie dóbr, ba, nawet zony swata.

 W niektórych czasach, a zwlaszcza krótko przed targiem welnianym biegaja zydkowie gromadnie z wózkami recznymi (tak zwanymi bidami), w których wedlug wlasnych wspólwyznawców nalany jest olów, aby oszukiwac wiesniaków.  W miescie S. liczacym zaledwie 12.000 mieszkanców jest prawie kazdy z licznych tam zydów bankierem  i prowadzi z bogatymi wiesniakami hadel z zyskiem, papierami panstwowymi.  W innym zas miescie wyparli zydzi tak daleko kupców chrzescijanskich, ze w tej chwili jeden tylko pozostal, który takze ma sie zblizac do swego niezawodnego upadku. „Pomiedzy przemyslowcami Wiednia", pisze Herm Kuhn, „tworza wedlug statystyki kryminalnej zydzi najwieksza czesc tej ludnosci, która dosiega ramie sprawiedliwosci, chociaz posiadaja te slawe, ze ciosów podobnych unikac umieja z najwieksza zrecznoscia.
 Dzieki zydowskiemu dziennikarstwu, które wszystkie zasady chrzescijanskie dyskryminuje, nie ma ani wiary ani rzetelnosci w interesach.  Wielki Dziennik zydowski „Presso" wywiesil godlo: „równe prawo dla wszystkich".  Ale nadac równe prawo ludziom, którzy zadnej ustawy chrzescijanskiej moralnosci nie uznaja, znaczy tyle, co stworzyc wampirów ssacych krew wlasnie tym, których zakon Chrystusa powstrzymuje od oszustwa i kradziezy. - (Zupelne sprawozdanie o panowaniu zydów w Austrii wymagaloby wydania ksiegi.  Bardzo zajmujacego materialu dostarczaja ostatnie roczniki Wiesingera, „Gazety koscielnej").

 Aptekarz, który cala pruska armie podczas wojny w r. 1866 na wielka skale oszukiwal falszywymi lekarstwami, zbrodniarz ten, który biednych i rannych chcial zostawic bez pomocy, byl niemieckim zydem.  A co jest prawda w okrzyczanym sporze handlowym miedzy zydami, a Rumunami? - Profesor Desjardins opracowal te kwestie w osobnym pismie i doszedl do nastepujacych rezultatów: „dla kazdego bezstronnego, czytajacego uwaznie broszure moja dostarcze dowodu, ze w Rumunii dopiero od niewielu lat osiadlo przeszlo 400 000 zydów (w r. 1828 bylo ich 25.00, w roku 1844 juz 55.000, w roku 1854 zas 160 000, w roku 1868 wedlug samego Cremieuxgo 400 000, a wedlug rumunskiego sadu nadwornego przeszlo 500 000 zydów).  Oni po najwiekszej czesci urodzeniem, obyczajami, duchem i jezykiem, pozostac chcieli w tym kraju; którzy jak najokropniej i wszelkimi srodkami kraj ten wyzyskuja; którzy usiluja obejsc wszelkie ustawy krajowe i usunac sie od wszelkich obowiazków, jakie nakladane sa na obywateli; którzy sa ciemni, zabobonni, skapi, do tego klamcami, lichwiarzami, lotrami i straszliwymi zbiornikami niechlujstwa tak, iz zachodzi obawa o zdrowie publiczne.  Srodkami, jakie rzad przeciw nimi przedsiewzial, nie kierowal bynajmniej zaden powód religijny.
 Sprawozdanie rumunskiej kancelarii nadwornej, które to pismo zydowskie oglasza wyraza sie podobnie: „najscie Rumunii przez zydów, powiada kancelaria nadworna, przybralo w ostatnich latach tak ogromne rozmiary, iz przeraza sie tym ludnosc krajowa.  Ludnosc ta widzi sie zalana przez wrogo do niej usposobiona odrebna rase, która dla krajowców jest obca, a interesom jej calkiem przeciwna.  To milczace zdobycie kraju naszego wywarlo w ekonomii panstwa wielkie, codziennie wzrastajace zlo, a przybysze ci licza przeszlo 500 000.  Pochodzenie ich, moralnosc i uparte odosobnianie sie, dzieli ich od Rumunów.

 Pozwolono im zalozyc monopol, który handel i maly przemysl zniszczyl zupelnie.  Kapitaly, które dotad w rekach rumunskich przynosily owoce, wyrwane zostaly narodowi.  Bez najmniejszych skrupulów rozpoczeli zydzi trudnic sie lichwa tak, ze tysiace bogatych rodzin obrabowali i w nedze pograzyli.  Lichwa i zmonopolizowanie kapitalów wprowadzily kryzys pieniadza, który kraj od wielu lat gniecie.  Nawet nedze ludu wyzyskuje nienasycona chciwosc zydowska niezliczonymi srodkami, albowiem bieda jest zyskiem dla tych, którzy sa tak okrutni, aby ja wyzyskac.
 Zyd zmonopolizowal pieniadz, on zmonopolizowal pokarm i napój; to mialo okropne skutki podczas ogólnej potrzeby, a pracujaca ludnosc cierpiala najwiecej pod ciezarem tej chciwosci, która tysiecznych falszowac i mieszkan uzywala na szkode publicznego zdrowia.  Od 2000 lat odznacza sie zyd duchem najscislejszej wylacznosci.
 Z potrzeby tylko, poddali sie zydzi pozornie pod wladze panstwa niezydowskiego, nie pozostajac nigdy jego integralna czescia.  Nie moga oni w duszy swej pozbyc sie idei zydowskiego panstwa.  Dlatego zyd nie zostanie nigdy Polakiem, Francuzem, Anglikiem, on pozostanie wiecznie zydem, jakim byli przodkowie jego w okresie biblijnym.  Nie moga oni miec zadnej wspólnoty z narodami chrzescijanskimi, poniewaz we wszyskim sa ich przeciwienstwem"

 W wielkich, czy malych rzeczach sa oni wszedzie zarodkiem zniszczenia i rozkladu, albowiem dazeniami ich jest: - rosnac wszedzie na gruzach drugich.  Uczucia wdziecznosci dla narodów, które ich goscinnie przyjely, nie znaja oni wcale, poniewaz uwazaja je za uzurpatorów za nieprawnych przywlaszczycieli. Uzywaja tez wszelkich srodków, aby osiagnac panowanie nad swiatem, do czego wedlug starego przymierza prawo miec sadza.  Zydzi tym mniej moga zadac tolerancji, ile religia zydowska jest naciskiem wszystkich innych; jej zasada bowiem skazuje wszystkich nienalezacych do ich wyznania na nienawisc i wieczne przesladowanie; zydostwo prowadzi wieczna wojne przeciw wznioslym, moralnym ideom, które przenikaja panstwa chrzescijanskie, ideom, które stanowia podstawe naszego spolecznego porzadku.
 Dalecy jestesmy od tego, abysmy mieli pochwalac niesprawiedliwosci, nawet karygodnym zydom wyrzadzane; my oswiadczamy razem z Papiezami: „przekonajcie zyda, jezeli popelnil zbrodnie, karajcie go za to wedle prawa, zadajcie od niego z powrotem, co wam zabral, lecz nie wolno zabierac mu tego, co prawnie do niego nalezy; karac go nad miare, lub nawet smiercia, kiedy on zycia nie odebral nikomu". Lecz zapytajmy takze: „co wywolalo oburzenie Rumunów, cóz innego jak lichwa i oszustwa zydów?".

 Wspomniane pisma zydowskie zaprzeczyly takze i temu.  Talmud powiada, ze dla milego spokoju wolno jest klamac, a zyd Bedarride pisal w r. 1861: „Izraelici nie trudnia sie lichwa, bo sie lichwa trudnic nie umieja".
 Lecz wedlug Talmudu caly swiat do nich nalezy, a wiec co zyd od nie-zyda zabierze, to tylko bierze jako swoja wlasnosc.  W zwiazku z tym, ani o lichwie, ani o oszustwie, ani o kradziezy mowy tu byc nie moze, albowiem nie jest lichwa, nie jest oszustwem, nie jest kradzieza, jezeli biore, to co jest moje.
 Zydzi, twierdzi takze adwokat Hallez, zachowali swoje pierwotne obyczaje, nieskazone, obyczaje wrecz przeciwne warunkom spoleczenstwa naszego.  Zydzi, pisali historyczne, polityczne dzienniki w r. 1848 ze sa kaznodziejami wszeteczenstwa i rewolucji.
 Godny pamieci jest rozdzial o wszeteczenstwie dotyczacy tak zwanych swiatlych zydów, który opracowal J. Gross - Hoffinger.  Maluje on tam bogatych zydów bankierów, gieldzistów itd., w Wiedniu, jak legalnie poluja na piekne dziewczeta. „Wlasne ich niewiasty, powiada Hoffinger, sa dla nich za dobre, aby je mieli oddac lubieznosci.
 Ochraniaja je i nie kusza sie o ich uwodzenie i uposledzenie, szukaja wtedy najczystszych i nietknietych dziewczat pomiedzy tymi plemionami, które wedlug ich zdania maja przeznaczenie byc ich niewolnicami".

 A gdy sie cala arystokracja pieniezna, zydowska nasycila niewinnoscia, dopiero wtedy oddaja ofiary swoje biedniejszemu chrzescijanstwu, po czym one wpadaja w przepasc najpospolitszej prostytucji.  Szlachta posiada obok swych wystepków jeszcze reszte odziedziczonych starych cnót: jest hojna i zachowuje dla ofiar lubieznosci swojej jakas jeszcze czesc lepszych uczuc, ale zyd rzuca swoja ofiare i depcze ja nogami.
 1) Rzym jest naszym rajem, mawiali zydzi w sredniowieczu.  Pius IX pozwolil zydom budowac sie wszedzie, nawet i zewnatrz Getta.  Zyd Mires powiedzial z tego powodu: „wdziecznosc obowiazuje zydów dla papiezy, wdziecznosc obowiazuje ich dla Piusa IX".  Najpospolitszym klamstwem zawrzeszczalo na to zydowskie pismo „Archiv Israelites" z 1 czerwca 1867 r. wnieboglosy: -wdziecznosc?

Czyz nie przesladowali nas papieze? Czy Ghetto nie istnieje i dzisiaj jeszcze?". Pytamy sie wiec z calym chrzescijanstwem: którzy papieze? A Ghetto istnieje takze dotad, poniewaz, zydzi sami nie chcieli mieszkac zewnatrz niego (porównaj Question juive p.16 Paris 1868).  Do tworzenia osobnych dzielnic zydowskich (Ghetto), powiada Renan, zmuszaly zydów zasady talmudyzmu (porównaj archives isr. 15 czerwca 1868r.).

 „Ubozsza zas klasa zydów, czytamy gdzie  indziej, odznacza sie rzemioslem niecnego streczycielstwa, jak w Hamburgu. Najsprosniejsze ksiazki, miedzioryty itp. sprzedaja zydzi.  Jeden z tych najbardziej oslawionych bezwstydników w zamian za otrzymane pozwolenie, mial sie oddac jako szpieg w uslugi policji.  Jak dalece w niektórych miejscowosciach nizsze spoleczenstwo zydowskie samo oddaje sie prostytucji, wykazalismy juz wyzej.
 O rewolucji zas, której protekcje zydowska w r. 1848 jeszcze wszyscy pamietamy, wyrzekl sie Anglik Disraeli: „olbrzymia rewolucja, która sie przygotowuje w Niemczech, rozwija sie tylko wplywami zydowskimi". Rougeryon czyni w roku 1861 ta sama, nastepnie uzasadniona uwage piszac: „mamy w Niemczech zywioly rewolucyjne, które sa grozne, a do tych nalezy przede wszystkim zydostwo ze swymi publicystami, filozofami, poetami, mówcami, bankierami; jest ono na wskros rewolucyjne, przygotowuje ono dzien, który bedzie okropny dla Niemiec, lecz prawdopodobnie nastapi po nim dzien inny, dzien dla nich okropniejszy". Toussenel napisal w r. 1847 glosne dzielo pod tytulem: Les Juifs rois de lepoque. Mówi on tam: „feudalizm pieniezny zalozyl dziennik oficjalny „Journal des Debats", aby wole swoja okazywac ludziom rzadu imiennego.  Jest to organ wysokiego banku, panów z Izraela, z ulicy Bergere i Laffitte, lecz nie zamku rezydencyjnego.  Osmielono sie glosic drukiem, ze kazde ministerium ma oplacac znaczna kontrybucje wojenna dziennikowi „Journal des Debats". I rzeczywiscie znalezli sie wielcy ministrowie, jak Villele, którzy starali sie uwolnic spod przykrej protekcji tego dziennika.  Ale Villela stracila koalicja, w której Debaty wielka graly role; ministerium Martignac zostalo zmuszone zaplacic Debatom trzy letnie zaleglosci Villela.  Thiers usilowal powstac przeciw temu despotyzmowi, lecz silny artykul pokonal tego smialka tak, ze prosil o przebaczenie i zawarl pokój z kasjerem dziennika; skrucha tez jego zostala uwzgledniona.  Guizot i Duchatel wykonuja najdrobniejsze rozkazy Debat; robia oni co tylko mozliwe, a co niemozliwe przyrzekaja.
 Montalivet byl wiecej niz usluznym, debaty rzadzily ministerstwem spraw wewnetrznych; Montalivet pozapychal posady publiczne pisarczykami z Debat; Montalivet przyzwyczail opinie publiczna, iz uwazala Debaty jako organ dworu, redaktorowie Debat figurowali miedzy imionami nauczycieli dzieci królewskich.  I dziennik ten broni dworu, jak dlugo dwór wymaganiom moznych panów z ulicy Bergere i Laffitte okazuje sie chetnym; inaczej nie - i uleglosc dla dynastii jego nie siega dalej.  Dziennik ten pogrzebal juz wiele dynastii w zyciu. „Journal des Debats" jest prawie urzedowo uznanym w Europie.  Dziennik ten moze sobie pozwolic utrzec nosa i carowi Rosji.  nie ma koronacji w Austrii, ani w Anglii bez nadzwyczajnego posla Debat.

 Prosze wejsc do publicznej biblioteki, do „College de France", do „Sorbony", wszedzie spotykamy sie z jednym redaktorem Debat; Dwór Kasacyjny, Rada Panstwa, poselstwa, wychowanie publiczne, wszystko to sa sprezyny tego dziennika.  Ksiaze Brogie rozporzadzil, aby posady konsulów zarezerwowano dla wychowanków szkoly konsularnej „Ecole des consuls".  Rozporzadzenie to nie miala jednak nigdy znaczenia; prawdziwa szkola, wlasciwa szkola konsulów jest „Journal des Debats". Dziennik ten nie ma swoich konsulów w Bagdadzie, w Aleksandrii, w Jerozolimie, w Genui itd.  Krótko mówiac, dziennik ten jest najwyzszym sedzia losów narodu.  Teraz moze pojmiemy znaczenie nastepujacych slów Disraelego: „swiatem rzadza calkiem inni ludzie, powiada ten angielski minister, anizeli sadza ci, którzy nie patrza za kulisy.  Pelna tajemnic dyplomacje rosyjska, przed która blednie cala Europa, kto organizuje i prowadzi? ZYDZI!" W Hiszpanii, w Paryzu i gdzie indziej tak samo rzeczy stoja.
 „Nowe panstwo Mesjasza, powiada nam dla lepszego wyjasnienia Cremieux, jako prezydent towarzystwa „Aliance israelite," caly swiat od roku 1860 obejmujacego: „nowa Jerozolima powstac musi w miejsce cesarzy i papiezy".

 Albowiem Talmud powiada: „wszystkie narody ziemi, co ja wypelnia, naleza do zydów". W roku 1866 umarl w Brukseli zyd Berend, jako libertyn (niedowiarek). Wielki rabin belgijski Astrue mial mowe nad grobem jego i wyrzekl slowa calemu swiatu zrozumiale: „Berend mógl byc sobie wolnomyslicielem, a pozostac zydem. Nad grobem jego, jako nad grobem brata, przyjaciela, wspólwyznawcy, Wielka Loza Masonów mogla stac bez trudnosci.  Zydzi wolnomularze i wolnomyslni oplakuja go jednakowo".  Tak ucza nas zydzi sami, a ze Cremieux jest wielkim mistrzem francuskiej Lozy i zarazem prezydentem „Alliance Israel", o tym wiemy dawno.  Skad ta zgodnosc zydów z Loza?.
 Odpowiadamy pytajac odwrotnie: skad te wience wawrzynowe, które zydzi splatali w dawnych wiekach Arianom, a w naszych czasach jak np. w Archives israelites str. 463 w roku 1867 Volterowi, Volnejowi, Garibaldemu?.
 Prawdziwe chrzescijanstwo i panstwo chrzescijanskie sa znienawidzone.  Równosc wszystkich ludzi, równe prawo dla wszystkich, brzmi jak piekne haslo; dlatego podzial, a skutkiem tego przede wszystkim zajecie wlasnosci, zburzenie powstrzymujacych zywiolów w panstwie i kosciele przez rewolucje; nastepstwem tego jest podzial zdobyczy miedzy rabusiów, przy czym obrabowanym pozostaje rola widzów.  Wtedy stanie na miejscu tronu cesarzy i papiezy „Nowa Jerozolima" prezydenta aliansu zydowskiego Cremieuxa. Biedna Loza, która chce panowac, a stala sie tylko srodkiem, aby utwierdzic panowanie zydów.  Z powodu broszury wydanej w r. 1862 o wolnomularstwie przez Albana Stolza, oglosily „Hist. polit. listy" jeki bolesci pewnego wolnomularza z powodu wladzy zydów w Lozy: rzucil on wzrok swój za kulisy i byl rozgniewanym. „Potega pisze on, jaka zydzi osiagneli przez wolnomularstwo, stoi u zenitu, jest ona zarówno grozna tronowi jak i oltarzowi".

 Chociaz wykluczeni z niektórych Lóz znajduja sie we wszystkich Lozach swiata. W samym Londynie istnieja dwie Loze zydowskie, które w rekach swoich trzymaja wodze wszystkich zywiolów rewolucyjnych, jakie sie mieszcza w chrzescijanskich Lozach. Czolo Lozy stanowia zydzi; Loze chrzescijanskie sa tylko bezwiednymi lalkami, poruszanymi w wiekszej czesci przez zydów.
 W Rzymie istnieje takze Loza kierujaca, zlozona z samych zydów; ona jest takze jednym z najwiekszych trybunalów rewolucji, która przez nieznanych zwierzchników innymi rzadzi Lozami.  W Lipsku podczas calego targu nieustannie istnieje tajna Loza zydowska, do której zaden chrzescijanin nie ma dostepu.

 W Hamburgu i Frankfurcie maja dostep do niej tylko tajni wyslannicy; ostatnia zwie sie „Absolon pod trzema pokrzywami"; imie wskazuje rzecz sama.  Aby tez mozni raz pojeli, ze Loza dziala tylko, aby dla sprawy zydostwa wzburzyc narody, niech by zrozumieli slowa Burkego; „przyjdzie czas, ze panujacy musza stac sie tyranami, gdyz poddani ich stali sie nalogowymi buntownikami".
 Ustep ten jest tylko wyjatkiem z calosci zapelnionej przepysznymi szczególami (patrz hist. polit. listy z 1862; le Monde 5 listopada 1862).

 Loze masonskie byly miejscami powiada Borne, w których pod oslona tajemnicy ludzie szlachetni nauczali zasad, które towarzystwo niewtajemniczone wykluczyloby jako herezje.
 Czy wysylaja tez kanclerze tej tajemnicy zydków, którzy jako pralaci koscielni podrózuja, a którzy wyplywali to tu, to tam w ostatnich czasach przed ksiazetami koscielnymi, aby zrobic jaki „interesik". Biskup Dr Stahl w Wureburgu zdemaskowal w r. 1854 zyda Meirowicza, który pod przybranym nazwiskiem kardynala Altieri bawil u niego, aby sie dowiedziec o pewnych rzeczach, o których wedlug mniemania zyda Dr. Stahl musial sie dowiedziec (porównaj „Zdemaskowane zydostwo nowego czasu" przez Scharff- Scharffensteina a la suite Maxa 11, w Zurychu 1871 r., 2, 53).  Niedawno ukazala sie podobna figura w Berlinie i Hamburgu.  Dusza powstania w Portugalii w r. 1820 byl zyd Mendizabal; on to doprowadzil do skutku zajecie miast Oporto i Lisbony, a moznym swym wplywem masonskim na Junty (zgromadzenie) przeniósl w r. 1830 rewolucje do Hiszpanii.  Tu przez rewolucje Masonów wzniósl sie na krzeslo prezydenta ministrów.
 A wielki mistrz zydowski Cremieux zostal ministrem sprawiedliwosci francuskiej republiki w roku 1848, gdy Loza, jak Lamartine i Garnier - Pages wspominaja, wywolala rewolucje z roku 1848 jak i poprzednie z r. 1787 i 1830.  Chociaz nowoczesny zyd w rodzaju Cremieux'a i innych nic wiedziec nie chca o basniach i niedorzecznosciach Talmudu, to przeciez latwo pojac, ze idea panowania nad swiatem mocno utkwila w jego glowie.

 W tym dazeniu, dla którego dopiecia wedlug Talmudu wszelkie srodki sa dozwolone, talmudysta moze podac reke nowoczesnemu zydowi.  Jakze by inaczej dal sie wytlumaczyc wypadek, ze na wielkim kongresie zydów w Lipsku dnia 29 czerwca 1869 r., na którym wielcy rabini z Turcji, Rosji, Niemiec, Anglii, Francji, Holandii, Belgii, itd. przytomnymi byli, gdzie reformisci i ortodoksi stanowili dwa równowazne stronnictwa, przyjeto jako wspólna zasade wszystkich: „synod uznaje rozwój i urzeczywistnienie nowoczesnych idei za najlepsza rekojme tak terazniejszosci, jak dla przyszlosci zydostwa i dzieci jego". Jest to tak jasne, jak tylko mozna sobie wyobrazic.  Idee chrzescijanskie nie sa tego rodzaju, sa aktualnymi dla terazniejszosci i przyszlosci, jak byly równiez dla przeszlosci, nalezy pamietac, ze maja one blisko 2000 lat, co wiecej sa tak stare jak swiat, poniewaz Chrystus nie zniszczyl nauki Mojzesza, lecz ja tylko rozwinal i uzupelnil.  Tak jak prawda wszedzie jest tylko jedna, jak dwa razy dwa dla chlopca w szkole i dla nauczyciela, dla kupca i dla ministra, dla zolnierza i dla rzemieslnika, dla papieza i dla cesarza, dla przeszlosci, terazniejszosci i przyszlosci tylko cztery i nie wiecej jak cztery czyni, tak samo dla czlowieka jedna tylko moze istniec zasada moralnosci prawdziwa.

 Nie ma podwójnej sprawiedliwosci, milosci blizniego, ani podwójnej cnoty z dwojaka waga i miara.  Jezeli zatem chrzescijanin uslyszy z ust zydowskich pochwale idei nowozytnych, wie on, ze to pochwala rewolucji, grozacej tronowi jak i oltarzowi.  Az nazbyt pouczylo go zydostwo samo w tym wzgledzie, wielbiac w swoim glównym organie „Alliance israelite" z 1867 r., rewolucje z r. 1789 z jej równoscia i braterstwem, jako gwiazde zydów, która rozswiecila ciemnosci nad glowami Izraela i wiecej jeszcze rozswieci.

 Równosc rewolucji, z jej wielkimi srodkami, oszustwem, rabunkiem i mordem oraz ze swoim wydzwaniajacym godlem „równe prawo dla wszystkich", zowia sie takze i miedzy chrzescijanami - wielka nowozytna idea, nie dlatego, jak gdyby juz Talmud podstepnie, obrabowanie i wyrzniecie nie-zydów nie wskazal jako dozwolone i cnotliwe, ale ze cale zastepy nie-zydów bronily tej idei od roku 1789 z zarliwym zapalem naprzeciw wszystkim panstwom, jako tez wszystkim rzetelnym i prawym chrzescijanom, taka glosily i w sposób zgroza przejmujacy, wprowadzaly w zycie.  Zwrócmy uwage na r. 1788 i na paryska komune z r. 1870.  Jezeli zatem prace nasza zamykamy orzeczeniem o tajemnicach Talmudu, to orzeczenie dotyczy zarazem wszystkich wrogów prawdy, wszystkich, którzy wprawdzie nie holduja nauce wiary Talmudu, jednakze slowem lub czynem, pod pokrywka frazesów, a nawet otwarcie przyjmuja calkowicie lub czesciowo jego moralne zasady.
 

E

OSTATECZNE ORZECZENIE

 Dziennik podrózy Filippiego (Itinearium Philippi a Trinitate 6, 8) opowiada o podrózy jednego zyda i kilku chrzescijan.  Jeden dla drugiego byl wiernym towarzyszem, wszyscy pomagali i ulatwiali sobie wszystko wzajemnie.  Zyd wzruszony miloscia chrzescijan, rzekl przy pozegnaniu do jednego z towarzyszy: - ty wiesz, ile okazalismy sobie w tej podrózy zyczliwosci. Wiedz ale, ze nienawisc jaka przeciw tobie w moim sercu kipiala, zarówno byla wielka.  W nagrode za twe uslugi dam ci rade: nie zwierzaj sie nigdy zydowi, chociazby wielka byla przyjazn jego, która by ci okazywal". Lecz slowo to pochodzi z czasów sredniowiecznych, posluchajmy wiec dzisiejszych „swiatlych" medrców.  Kant powiada: „mieszkajacy posród nas Palestynczycy (zydzi) z powodu swego lichwiarskiego ducha, zostali okrzyczani jako oszusci nie bez podstaw, nawet co do najwiekszej ich liczby.  Wyglada to wprawdzie troche nieprawdopodobnie, azeby caly naród skladal sie z oszustów, ale tak samo wydaje sie byc nieprawdopodobnym, azeby caly naród stanowil stan kupiecki, jezeli przewazna wiekszosc czlonków, zwiazana starymi zabobonami nie szuka zaszczytów obywatelskich, lecz utraty ich przez podstepne wyzyskiwanie narodu, u którego znajduje schronienie, a nawet korzysciami takiego postepowania zastapic usiluje.
 Nie moze tez wreszcie byc naród z samych kupców, jako nieprodukujacych czlonków spoleczenstwa zlozonym, a z tego wynika, ze nie moze byc takze bez popelnienia niekonsekwencji zniesiona ich starymi prawidlami usankcjonowana ustawa, pomimo, ze sentencje: „kupujacy, otwórz oczy", w stosunkach handlowych kladzie jako najwyzsza zasade swej moralnosci.  Zamiast daremnego trudu, jakby naród ten ze wzgledu na oszustwo i rzetelnosc zmoralizowac, wole podac przypuszczenia moje o pochodzeniu tej szczególnej ustawy. (Antropologia pod wzgledem pragmat. Lipsk 1833, 4, R. str. 127).  Do uwagi Kanta o handlu umieszczam tu dodatkowo jeden ustep z Talmudu.  Ten opiewa: „nie ma gorszego zatrudnienia, jak uprawa roli.  Jezeli kto 100 srebrników posiada w handlu, moze co dzien jesc mieso i popijac wino; jezeli zas 100 srebrników uzyje w rolnictwie, moze jesc tylko osolona kapuste". (Tr. Jebam. f.63.1).  Fichte powiada: „prawie we wszystkich krajach Europy rozszerza sie silne, wrogie mocarstwo które z wszystkimi innymi w ciaglej zyje wojnie i okropnie ciazy na obywatelach; jest to zydostwo.  Nie sadze, aby mocarstwo to dlatego stawalo sie tak strasznym, poniewaz tworzy odrebne i scisle zwiazane panstwo, ale dlatego, ze panstwo to zalozone i zbudowane na nienawisci calego narodu ludzkiego.  Po narodzie takim, który we wszystkich innych narodach widzi potomków tych, którzy go wypedzili z jego ojczyzny ulubionej; który sie sam skazal na drobny handel i lichwe, zwatlajacy cialo i zabijajacy ducha dla wszelkiego szlachetnego uczucia; który, az do duszy Wszechojca wszystkich innych oddala od siebie, o takim narodzie mówie, mozna sie czego innego spodziewac jak tego, ze dzieje sie to, co widzimy codziennie; ze w takim panstwie, gdzie król mimo nieograniczonej wladzy swej,  nie smie zabrac mi ojcowskiej chaty mojej, gdzie przeciw wszechwladnemu ministrowi utrzymam sie przy prawie moim, a gdzie mnie kazdy zyd, któremu na mysl wpadnie, calkiem bezkarnie moze obrabowac (J.G. Fichte, dodatki do sprostowania orzeczen o rewolucji francuskiej str. 186). I - „aby nadac zydom prawa obywatelskie, nie widze  innego srodka, jak tylko poscinac jednej nocy lby wszystkim, a inne im nasadzic, w których by nie bylo i jednej zydowskiej idei: azeby sie od nich ochronic, nie widze znowu innego srodka, jak tylko zdobyc obiecana im ziemie i wyslac ich tam wszystkich",  sami sie wytraca, gdyz zyd na zyda pracowal nie bedzie. (W tym samym dziele, Fiche str. 191).

 Herder w swym dziele: „Idee do dziejów ludzkosci", (takze tam 3,91) pisze: „jak Egipcjanie tak i zydzi bali sie morza i woleli od dawna mieszkac miedzy innymi narodami;  jest to rys charakteru narodowego, przeciw któremu walczyl Mojzesz sila.  Krótko mówiac jest to naród, który sie zepsul wychowaniem, poniewaz nigdy nie osiagnal dojrzalosci politycznej kultury na wlasnym zagonie, a zatem takze i poczucia godnosci, wolnosci.  W umiejetnosciach, jakimi sie oddawali niekiedy najznakomitsze ich osobistosci, objawialy zawsze wiecej prawne przywiazanie i porzadek, anizeli plodna wolnosc ducha; cnót zas patriotycznych pozbawilo ich dawne polozenie. „Lud Bozy jest roslina pasozytna na pniach innych narodów, jest to ród przebieglych posredników prawie na calej kuli ziemskiej, który nigdzie nie teskni za jakas ojczyzna". I znowu mówi Herder: „zydów uwazamy tu tylko jako pasozytnicza rosline, która sie czepia wszystkich prawie narodów Europy i mniej lub wiecej ich soki dla siebie wciaga.  Po upadku starego Rzymu bylo ich w porównaniu malo w Europie; przesladowani przez Arabów, garneli sie tutaj calymi gromadami. (Takze tam 4, 38).  Nieprawdopodobnym jest, iz oni przyniesli trad do naszej czesci swiata; gorszym tradem bylo to, ze we wszystkich wiekach barbarzynskich (w wieku srednim) jako wymieniacze pieniedzy, posrednicy i sluzalcy panstwa, nikczemnymi zostali narzedziami lichwy i przeciw wlasnej korzysci wzmocnili przez to w handlu barbarzynsko - pyszna nieswiadomosc Europejczyków".

 Na koniec mówi jeszcze Herder: (Takze tam 4, 157) „ministerium takie, u którego zyd znaczy wszystko;  gospodarstwo, w którym zyd ma klucze do garderoby i do kasy; departament lub komisariat, w którym zydzi prowadza glówne sprawy; wszechnica, na której nie cierpia zydów jako streczycieli i pozyczajacych pieniadze studentom, to sa bagna pontynskie, potrzebujace osuszenia".
 Stare przyslowie stosuje sie do zydów: „gdzie lezy scierwo, tam gromadza sie orly, a gdzie jest zgnilizna, tam roja sie owady i robactwo".  Tak pisze Herder, ów kwiat ludzi sercem wylanych dla ludzkosci.  Tak samo niepodejrzane pióro znanego filozofa prawa Klubera, nastepujace uwiecznilo zdanie: „zydzi, powiada on, sa polityczno - religijna sekta pod surowym, teokratycznym despotyzmem rabinów.  Tworza oni juz dziedzicznie sprzysiezone stowarzyszenie dla spolecznego zycia i przemyslu, dla wlasciwego sobie wychowania ludu i  dla kastowego ducha rodziny.
 Ducha zydowszczyzny poznajemy w ogóle z pychy wyznania; zydzi bowiem uroili sobie, iz sa wybrancami Bozymi, wyniesionymi ponad wszystkich nie-zydów (gojów), a fizycznie i moralnie odróznieni od tych, którzy zupelnie musza byc wytepieni".

  Rozum udowadnia, a doswiadczenie potwierdza, ze duch kastowosci, a najmniej polityczno - religijny, niezgodnym jest z dobrem panstwa i spoleczenstwa.  Zydostwo zas, az do tej chwili utwierdza ducha kastowosci, w politycznym, religijnym i fizycznym wzgledzie, któremu równego nie ma w calej chrzescijanskiej Europie.  Stosunek tan sprowadza nieunikniony, ustawiczny antagonizm pomiedzy panstwem, a zydostwem.  Udzielic zydom równouprawnienia z wszystkimi wspólobywatelami panstwa, którzy panstwu nie tyle sa przeciwni, dac im zupelne prawo obywatelstwa, zydom takim, jakimi sie, zyjac z nami, w oczach naszych przedstawiaja, znaczyloby to samo, jak owo zlo (tego ducha przeciwienstwa, który panstwa, jezeli nie niszczy zupelnie, to ustawicznie dreczy i oslabia) przemienic w raka nigdy nieuleczalnego.  Zadamy przeto wolnego, nieodwlalnego i rzetelnego wyrzeczenia sie, wydalenia i pogardzenia talmudyzmu itd. (Przeglad dyplomat. rokowan wiedenskiego kongresu 3, 375 ff.; porównaj „Prawo rzeszy niemieckiej" przez K. 4 wydanie par. 516 ust.4).

 Filozof Schopenhauer mówi zas w swoich ustepach o nauce prawa i polityki: „wieczny zyd Ahasverus nie jest niczym innym, jak tylko uosobieniem calego zydowskiego narodu.  Poniewaz na Odkupicielu i Zbawcy swiata, ciezka popelnil zbrodnie i sciagneli krew Jego na siebie i swoje dzieci, nie powinien byc wiec z zycia ziemskiego i jego brzemienia nigdy uwolniony, a przy tym bez ojczyzny, blakac sie po obczyznie".

 Oto jest wlasnie przewinienie i dola tego malego, zydowskiego narodu, który w istocie cudownym sposobem od 2000 lat wygnany ze swych siedlisk, dotad jeszcze istnieje blakajac sie bez ojczyzny, podczas gdy tyle wielkich i slawnych narodów, obok których tak drobny ludek na wzmianke nie zasluguje, jak: Asyryjczykowie, Medowie, Persowie itp., na wieki spoczely i prawie calkowicie zniknely z widowni swiata.  I Schopenhauer uznaje w tym palec Bozy.
 Wiadomo kazdemu, iz zydzi od jakiegos czasu lubia sie wypierac ukrzyzowania Chrystusa.  Zajmujacym jest takze to, co sie Napoleonowi III zdarzylo.  Powiedzial on bowiem w przedmowie do „Zycia Cezara": „nieszczesliwe sa te narody, które wielkich mysli Cezara Karola W. i Napoleona I nie pojmuja! Czynia oni tak samo, jak zydzi, którzy swego Mesjasza ukrzyzowali".  Na to odpisal Cremieux 27 lutego 1865r. list otwarty do „Opinione nationale", w którym miedzy innymi powiada: „ jak to, Napoleon III napisal to zdanie: zydzi ukrzyzowali swojego Mesjasza!.
 Gdziez to znalazl autor dowód historyczny tego twierdzenia? jak z katolickiego stanowiska przedmowe do Cezara pisac!  Przypuszczenie religijne stawiac jako historyczny pewnik! Zyjemy w czasie, w którym religia i obrzadek w sumieniu sie zamyka, a w swiatyni sie poruszac powinny!  Ze zas ksiaze tak niebezpieczne wypowiada slowo, ze przed swiatem na nowo zaslepienie zydów zdradza, ze owe srogie i straszne odnawia zaskrzenie, które potokami krwi zydowskiej z powodów tych wylanymi, w sercach pochodnia swiatla filozofii u cywilizowanych narodów zostaly ugaszone, jest to nieszczesne natchnienie. (Liczba zamordowanych zydów nie jest jednak tak wielka, jak jest liczba chrzescijan, w samej Persji, przez zydów pomordowanych), Takze i rabin Kroner mówi, jakoby zydzi nie zabili Chrystusa, Pilat bowiem oglosil wyrok smierci, a rzymscy wojacy wykonali takowy; pytamy sie wtedy: jezeli niewinnego, na mocy niesprawiedliwego oskarzenia sedzia oddaje oprawcom, któz jest wlasciwym zabójca, wlasciwa przyczyna morderstwa: oskarzyciel z falszywymi swoimi swiadkami, czy tez sedzia?  Nie modla sie slusznie chrzescijanie za wiarolomnych zydów?
 Wiadomo, iz Pismo sw. mówi: „zydzi beda jako naród do konca swiata i masami calymi nawróca sie: ustawicznym potwierdzeniem Chrystusa, jest zydostwo przed oczami naszymi, ale wielu ma oczy i nie widzi".  Z tego powodu inna nasuwa sie jeszcze uwaga.  Chrystus przepowiedzial, ze zydowska swiatynia w Jerozolimie na zawsze zburzona zostanie.  Nie byloby bez korzysci dla zydów, gdyby spróbowali jeszcze raz to, co próbowal Julian - apostata.
 Zydzi maja potege, maja pieniadze, rzadza ksiazetami, a wiec do dziela, zbudujcie swiatynie, a jesli sie uda to dzielo, to przepowiednia Nazarenczyka bedzie uniewazniona, jego Boskosc czczym szalem, a my wszyscy zostaniemy zydami.

 Znajdujemy wiec jeszcze po dzis dzien tego Jana bez ziemi, pomiedzy narodami na calej kuli ziemskiej, nigdzie w domu i nigdzie obcym; z bezprzykladna uporczywoscia zachowuje on jednak swa narodowosc.  Chetnie zapuscilby gdziekolwiek badz swoje korzenie, aby znowu przyjsc na powrót w posiadanie jakiego kraju, bez którego przeciez naród jest jak pilka w powietrzu.  Dotad zyje jako pasozyt na innych narodach i na ziemi ich, niemniej jednak przyjety jest najwyzszym patriotyzmem dla swego wlasnego narodu,  który okazuje na zewnatrz silnym skupieniem sie , wedlug którego wszyscy za jednego, a jeden za wszystkich.
 Powierzchowne i bledne jest owo zapatrywanie, jezeli zydów uwaza sie jedynie jako sekte religijna.  Jezeli zas co wiecej zydostwo nazwiemy wyrazem z kosciola zapozyczonym, tj. zydowskim wyznaniem, celem poparcia tego bledu, jest to z gruntu falszywa, umyslnie na wprowadzenie w blad obliczona nazwa, która wcale nie powinna byc dozwolona, ale raczej nazwa: „zydowski naród", jest tu najwlasciwsza.  Ze znane wady, do zydowskiego charakteru narodowego przywiazane, miedzy którymi cudowna nieobecnosc tego wszystkiego, co wyraz verecundia (wstydliwosc) oznacza, jest najznamienitszy, jakkolwiek tylko jest brakiem, który na swiecie pomaga daleko lepiej, anizeli moze jakikolwiek przymiot pozytywny, przypisac trzeba glównie uciskowi; uniewinnia to wprawdzie, ale ich nie znosi.  Rozumnego zyda, który porzucajac stare basnie, wykrety i uprzedzenia przez przyjecie chrztu swietego, opuszcza towarzystwo, które mu ani zaszczytu, ani korzysci nie przynosi, musze chwalic koniecznie.

 Menzel powiada:
 „gdyby wskrzeszenie wylacznego panstwa zydowskiego bylo mozliwym, to jednakze raz juz skutkiem przeklenstwa rozsypani zyjac po swiecie, z trudnoscia chcieliby sie od ciala chrzescijanskiego., tak wygodnie i bujnie miedzy nimi wyciagnietego oderwac, u którego jak pijawki karmia sie na grubo i na okraglo, aby powrócic znowu na naga skale swojej ojczyzny"
(Listy literackie 1857,316). Julian Schmidt (Dzieje nowej niemieckiej literatury, 3,7) powiada: „w skrzetnej galezi literatury, w dziennikarstwie tworza zydzi obecnie ogromna wiekszosc.  Stad ta drazliwosc, kiedy sie rozpoczyna mowa o zydostwie.
 Wyglada to nawet, jak gdyby zydzi zawsze byli wybranym narodem i ochronieni przywilejami przeciw wszelkim zaczepkom, który kazdy inny naród musi znosic.
 Przeciw Niemcom uzywali Borne, Heine i ich (zydowscy) wspólwyznawcy cala skale przezwisk, od „narodu slugusów" az do „naczynia nocnego", jak niemniej przeciw chrzescijanstwu; odwazy sie kto zaszydzic z wiecznej bolesci zydowskiej, osmieli sie kto powatpiewac, ze Schylok byl meczennikiem, wtedy zalamuje rece cale dziennikarstwo na brak oswiaty i tolerancji.
 Gani ktos wlasciwosci zydowskiego narodu, to jest to juz napad na wolnosc wiary i sumienia; krytykuje ktos ich obrzedy religijne, to jest wysmiewanie sie z narodu meczenników.
 

 

O PRZYCZYNACH SZKODLIWOSCI ZYDÓW

takze o srodkach i usposobieniu ich, aby sie spoleczenstwu uzytecznymi stali.

Opracowane przez Stanislawa Staszica.

 
 Do przyczyn wielkich nieszczesc narodu polskiego, naleza bezsprzecznie zydzi.  Niebaczni przodkowie nasi nie zwazali na podstep cywilizacji Europy, ani uzytkowali z doswiadczen innych narodów.
 Kiedy ludy europejskie wychodzac z feudalizmu, ustalaly u siebie dziedzictwo tronów, oni wtedy dziedzictwo korony od niepamietnych czasów w Polsce ustanowione, wstrzasneli i oslabili, nie przestajac tego istotnego punktu jednosci spoleczenstwa dalej oslabiac i burzyc.
 Kiedy w Europie gotowe wojska stawaly sie jedyna obrona trwalosci panstwa, kiedy w czasach Ludwika XIV, Fryderyka II juz nie poteznial wzrost malych wojsk, w Polsce wojsko z ówczesnych najwieksze, najwybitniejsze i laurami zwyciestw okryte, zwinieto pod Augustem II.
 Kiedy zydów, jak zaraze niszczacego postep cywilizacji narodów, wypedzono z Hiszpanii, z Francji, z Niemiec i z innych krajów Europy, a pod kara smierci jako wyjetych spod wszelkiego prawa, nie wpuszczono do Moskwy, wtedy Polacy otworzyli wszystkie im granice, dali przytulek i wieksza swobode niz rodowitym mieszczanom i rolnikom.

 Dwa pierwsze bledy przywiodly nasz naród do upadku i do podzialu.  W tym nieszczesciu jeszcze bysmy przez oswiecenie, przez cywilizacje mogli wzniesc sie i ratowac, lecz blad trzeci - zydzi byli zaraza wewnatrz, zaraza ciagle polityczne cialo oslabiajaca i nedzniejaca.  Chociazby nawet to cialo nie bylo podzielone, chociazby po podziale znowu zjednoczone zostalo, przeciez z ta wewnetrzna skaza nigdy nie moze nabrac wlasciwych sobie sil, ani czerstwosci, musi na zawsze byc tylko slabym i wynedznialym.
 Zydzi rozsypani po calej Polsce, wszedzie ze swym duchem wylacznosci, z naszym ludem pomieszani, tylko zapluwaja caly naród, zapluwaja caly kraj, a zmieniajac go w kraj zydowski, wystawiaja w Europie na posmiewisko i wzgarde.
 Miedzy powodami wygnania zydów z panstw Europy i nastepujace dwie przyczyny poruszaja ówczesni dziejopisarze:
a) zydzi wyniszczaja wloscian; zydzi pozbawiaja ich wszelkiego dobytku, potrzebnego do czynienia rolniczych nakladów, sa wiec szkodliwi rolnictwu.
b) zydzi tamuja w narodzie wzrost przemyslu, rekodzielnictwa i rzemiosla; nie dozwalaja wzniesc sie w kraju stanowi, po rolnikach najuzyteczniejszemu; stanowi sztuk i kunsztów; z nimi nie moga sie podniesc miasta do tego porzadku i do tej zamoznosci, jakich postep cywilizacji narodu wymaga.  Ta sama szkodliwosc zydów w ówczesnych krainach przyszla i do naszego kraju.  Wszyscy ja poznajemy, wszyscy na szkodliwosc zydów wolamy i ten glos jest w narodzie polskim najbardziej powszechny.

 W pamietnej epoce konstytucyjnego sejmu Królestwa polskiego w r. 1814, kiedy naród jakby cudem, z dlugiego letargu budzacy sie, ujrzal glówne przyczyny swojej nedzy i upadku, jednomyslnie uznano potrzebe niezwlocznej reformy zydów.  Jednomyslny byl glos wszystkich klas spoleczenstwa, aby od szkodliwosci zydów uwolniono wsie i miasta.
 Musiala ta szkodliwosc zydów byc mocno naród dotykajaca, kiedy po tylu nadzwyczajnych nieszczesciach, po tylu okropnych wojen uciskach, przeciez uczucia nedzy kraju, a przyczyny zydów, odezwaly sie najzgodniej w odglosie powszechnym i swiadcza, ze nawet w chwilach tylu cierpien, zle ze strony zydów jest dolegajace nam najglebiej, jest razace naród najpowszechniej. Wszystkie klasy ludu, wszyscy wlasciciele przeciwko wlasnym pozytkom, po takim zniszczeniu, wszyscy wolaja i prosza o uchylenie zydów od szynku trunków.

 Zydzi w innych narodach Europy, którzy swoja szkodliwoscia zmusili do gwaltownych przeciw nim srodków, nie zajmowali sie tam szynkiem wszystkich trunków.  Zajmowali sie czescia, tylko kupczeniem wina.  Jakaz juz w tym samym róznica w stosunkach szkodliwosci tamtych do szkodliwosci zydów naszych!  Inne trunki: wino, piwo sa lagodniejsze, sa najmniej szkodliwe, nie ulatwiaja sposobów do oszukanstwa, do bezkarnego uzytkowania z oszukanych.  Te trunki tylko w wielkiej ilosci naruszaja i burza porzadek w organizacji ludzkiej; mieszaja wladze umyslowe.  W zwiazku z tym, zydzi u nas najmniej do takich trunków sie biora, owszem sa niesprzyjajacymi piwu, od którego uzytkowania usilnie nasz lud odmawiaja i odwodza; piwa zas na szynk im wstawiane, umyslnie psuja trzymaniem ich w nieczystosci, aby od uzywania tego napoju lud sie odrazal.  Przeciwnie gorzalka, w malej mierze czyni niezwloczne skutki na ciele i duszy czlowieka; obezwladnia pierwsze, a miesza dzialanie drugiej.  Gorzalczany alkohol uderza szczególnie w nerwy i w organizacje umyslowa, odbiera jej wladze zastanawiania sie, pamieci, rozwagi i calej wladzy nad naszym cialem.
 W takim stanie naszego rolnika, postawiwszy samowladnosc szynkarza, otwiera wloscianina kieszen zydowskiemu sumieniu, które oszukanstw i krzywd czlowieka obcego, czlowieka przez niego balwochwalca nazwanego, bynajmniej zydowi nie wyrzuca, ani tak niegodziwego czynu nie gani.  W takim stanie robi u nas zyd z rolnikiem swoje rachunki, czyni z nim umowy, zapisuje po drzwiach i po scianach tego nieszczesliwego, dlugów cyrografy, a tak odbiera go z jego wszelkich gospodarczych zapasów.

 Druga, jeszcze wieksza, a gorzalkom szczególnie wlasciwa, jest szkodliwosc nadawania uzywajacym jej przebrana miara niezbednego do niej nalogu, który nie tylko dusi dzialalnosc wladz umyslowych, czy gwaltownie je burzy, albo nagle usypia, a w koncu zawsze cale cialo obezwladnia; ale ma jeszcze ten wyskok szczególna sobie wlasciwa moc, wyrazenia z czasem w niepokonanej, ludzkiej organizacji, najgwaltowniejszej zadzy laknienia tego trunku, zadzy bardziej natarczywej, anizeli wrodzona zadza potrzeb zywnosci; owszem, okazuje sie z doswiadczenia, iz raz nabytej zadzy gorzalki ustepuje wszelka inna potrzeba naturalna, az do zniszczenia calego organizmu.
 Taka to zadza nawyku do gorzalki przyparty nasz nieszczesliwy wloscian, ostatni snopek z pola, ostatnie ciele z obory wyprowadza; a gospodyni ostatnia kure ostatnia garsc maki z komory do zydów wyciaga.  Jakze rzad w kraju rolniczym, rzad, którego glównym celem jest polepszenie stanu wloscian, moze zastawic i oddawac zydom tak niebezpieczny trunek, którego szynk w reku niesumiennych ludzi ulatwia tyle oszukanstwa sposobów i rozwija tylu zatruwania skutków?  Mylilby sie, kto powie, ze równie w reku innych szynkarzy ten trunek niebezpieczny i szkodliwy bedzie dla wloscian.  Doswiadczenie w calej Polsce takiemu twierdzeniu zaprzecza.  Wszedzie okazalo sie, iz z karczem, skoro zydom zostaly zabrane, znacznie zmniejszyly sie dochody; polowe mniej gorzalki sprzedawano.

 Wszyscy juz z przekonania wiemy, ze naduzycia w szynkowaniu tym trunkiem przez zydów, doprowadzone zostaly w Polsce do najwyzszego stopnia; one sa jedyna naszych zydów nauka i przemyslem.  Wszystkie srodki do dojscia w tym zamiarze, sa przez nich uzywane: namowy, podstepy, prosby, grozby, nawet milosci wlasnej kieszeni, wreszcie wszelkie do tego trunku zludzenia nie tylko ojców i matek, ale z najmlodszych dzieci wiesniaczych.
 W oskarzeniu ich o ten wystepek przeciw krajowi sklada swiadectwa cala publicznosc; swiadcza przeciw zydom przeslanie w r. 1814 ze wszystkich powiatów pisma, skoro do Polaków doszla wiadomosc o dobroczynnych zamiarach cesarza.  Swiadkami tu, w tym zarzucie przeciw zydom, staja wszyscy Królestwa polskiego wlasciciele w poddanych prosbach przez deputowanych.  Czy bylo kiedy jakies naduzycie, z tak udowodniona, okazana wina?  Tu staja tysiace swiadków, swiadków niepodejrzanych, którzy wszyscy mówiac prawde, przeciwko wlasnemu dobru swoje zeznania czynia; wszyscy bowiem przez odebranie zydom szynku wiedza, ze mniej niz polowe „propinacyjnego" dochodu miec beda.
 Rzad za to zle, krajowi tak oczywiscie szkodliwe, tak uroczyscie wypowiedziane, zostawiajac je dluzej, nie podejmujac przeciw niemu srodków skutecznych, stawalby sie odpowiedzialnym ojczyznie i Bogu.

 Drugie oskarzenie szkodliwosci zydów przeslane z województw, od miast, kupców, fabrykantów zawiera w sobie,  iz zydzi sa sprawcami nedzy miast w Polsce; oni sa przyczyna, dla której nie moze sie wzniesc kupiectwo, ani fabryki, ani rekodzielnictwo. Jest to ten sam zarzut, który byl glówniejszym powodem do wyroku wygnania ich z innych panstw Europy.  Lud ten, tulacz, opuszczony przez wszystkich, znienawidzony przez wszystki narody, po takim przykladzie, po takim przez inne ludy ukaraniu, jedynie przez Polaków przyjety z ludzkoscia naszemu narodowi wlasciwa, znajdujac wsród nas goscinnosc, nawet wieksze swobody od niektórych klas narodowych, przeciez sie bynajmniej nie poprawil.
 On, naszej ludzkosci i naszej ludu prostoty na zle uzywajac, rozpuscil sie jeszcze wiecej u nas na wszystkie zdroznosci, na uzycie wszystkich srodków zniszczenia w goscinnym narodzie przemyslu, kupiectwa i rekodziel.

 Zwrócmy krótka uwage, jakich uzywaja zydzi do rozwiniecia takiej szkodliwosci niszczacej przemysl w rodowitych krajowcach tej ziemi, na której przytulek im jest dany.
 W kazdym narodzie, w którym jeszcze nie ma zamoznych miast, rekodziel, fabryk i kupców, tam handel drobny, szynki trunków, tandeciarstwo, kramarstwo,  przekupstwo, faktorstwo, handlowanie zywnoscia i pierwszych potrzeb ludzkich sa pierwotne kanaly, z których wszczyna sie i rozwija przemysl, powstaje w narodzie kupiectwo, zaszczepia  sie i wyrasta srednia klasa przemyslowa, wszczynaja sie fabryki i rekodziela, tworza sie kupieckie stosunki, zwiazki i towarzystwa; robia sie rózne przedsiewziecia czyli kompanie i tym podobne, rozmaite przemyslu zaklady.
 Te pierwsze kanaly, te pierwsze najistotniejsze przemyslu poniki, sa wszedzie przez tych przybyszów z nieporównana zrecznoscia i usilowaniem ogarniane, a w koncu zupelnie przez nich, goszczacych ich narodowi odebrane.  Zaden zas lud, krajowiec z tym przychodnim ludem wspólzawodu wytrzymac nie potrafi;  pierwszy bowiem na swojej ojczystej ziemi jest nieodzownie rozmaitymi pracami podzielony i rozerwany: jedni w ziemi, drudzy znosza w towarzystwie ciezsze sluzby, pracowitsze roboty: inni oddani calkowicie trudom wojennym, kolo obrony swej ojczyzny, kolo bezpieczenstwa swej rodziny: ci oddaja sie naukom, by naród ich w równym swietle z innymi narodami postepowal: ci poswiecaja sie rozmaitym uslugom krajowym, badz cywilnym, badz duchownym.  Przeciwnie lud zydowski nie majac ojczyzny, bedac przez uswiecone wsród siebie zasady, wiecznie od wszystkich narodów wylaczonym, caly wsród narodu, który go do siebie wpuscil, ma na to zwrócona swoja daznosc, swoje rachuby i swoje wszystkie usilowania, jakby objal i ogarnal te pierwiastkowe zywioly przemyslu.

 Miedzy tymi jeszcze wybiera on sobie najusilniej takie, które dotycza blizej pierwszych potrzeb ludzkich i zwierzecych; potrzeb zywnosci, które tym samym bedac powszechniejszymi, predzej, czesciej, choc drobny zysk przynosza.  Do tych rzeczy rwie sie on skwapliwie i je wszystkimi srodkami ogarnia.  Takimi sa: handel, szynk trunków, sprzedaz chleba, miesa, swiec, mydla, tytoniu, drzewa, soli, bydla, koni,; takimi sa domy zajezdne, domy skazen (wszeteczenstwa), pijanstwa itp. Z pospolitych rzemiosl chwyta sie jedynie, gdzie pracy malo, a o oszukanstwo latwo; wszystkie zas trudne, mniej zarobkowe zajecia zostawiaja krajowcom.
 Bierze sie latwo do zlotnictwa, blacharstwa, krawiectwa, kusnierstwa, a nie wezmie sie do mlota, siekiery, kosy, ani nawet do szewstwa.
 Tak zydzi niwecza w polskich ludziach kazdy najmniejszy, rozpoczynajacy sie zalazek przemyslu.  Stad pochodzi, ze sami czesto dziwimy sie nad odretwiala nieczuloscia polskiego ludu, który nie zabiera sie do przemyslu i do handlu.  Tak wszystkie obfitsze, pierwotne w towarzystwie zydzi opanowawszy zywioly przemyslu, nigdy z zebranych z nich pozytku nie wypuszczaja dla tego towarzystwa w dalszym postepie uzytecznego owocu.  Tak zydzi calego wewnetrznego ruchu stawszy sie panami, tam go w samym srodku niszcza, gdzie wlasnie miala sie rozwijac najzamozniejsza i najpiekniejsza czesc cywilizacji.

 Zagarnawszy w swoje rece caly bieg pieniedzy i innych tez pieniadze, wystawiajacych papierów i znaków, sami ich nie obracaja, ani innym nie pozwalaja uzyc na wzbogacenie, na budowanie miast i wsi, na zaprowadzenie wielkich w kraju fabryk i rekodziel; na wystawienie w zamiarze wzbogacenia i upiekszenia kraju kosztownych gmachów, na zakladanie rozmaitych, pozytecznych instytucji, na tworzenie pracowitych i rozwijajacych sie towarzystw, na szukanie nowych ku uzytkowi ogólnemu wynalazków, na podejmowanie wielkich przedsiewziec w robotach publicznych, dla wsparcia rzadowych planów, dla ulatwienia rzadowych usilowan w zakladaniu dróg i kanalów, w ulepszaniu rzek, w budowaniu statków do zeglugi, w udoskonaleniu rolnictwa przez przemiane ziem nieuzytych, w zyzne role. Tych wszystkich owoców, które gdzie zydów nie ma, wydaje wsród siebie ta klasa, która obejmuje szczatkowe zródla handlu i przemyslu, zródla zaczynajacego sie krajowego bogactwa i zamoznosci, tych wszystkich owoców naród gdzie wymienione zródla zostaja w reku zydów, naród nie okaze nigdy; on zamoznosci, bogactwa, swobody swoich wsi i miast nie ujrzy nigdy! Z zydów nie wychodzi juz nic dalej, tylko jeszcze szynkarze, przekupnicy, przemytnicy, wekslarze, bankierzy, maklerzy, lichwiarze, faktorzy, którzy wielki lancuch kontrabandystów utrzymujac, zakazane, albo na komorach nieoplacone obce towary wprowadzajac, krajowe fabryki i rekodzielnie niszcza.

 Ten nieszczesny szereg zydowskiego pasozytnictwa konczy sie wreszcie, albo na przeksztaltach, co juz ma byc z zydów zarodem dla kraju najlepszym, albo na bankrutach, którzy zabrane z oszukanstwa majatki powierzaja na hazard, po rozproszonych po swiecie synach pod zmienionymi nazwiskami.
 Juz od kilku wieków ci przybysze wsród naszego narodu gniezdza sie, dzierzac ciagle te szczatkowe przemyslu i zysków zródla.  Gdzie sa po nich w calym kraju najmniejsze slady jakiegos zabytku, gmachów, zakladów, instytucji, wynalazków?  Wszedzie na naszej ziemi rozciaga sie za nimi nieczystosc, ubóstwo, nedza, zgnilizna i zaraza, coraz glebiej nasz nieszczesliwy naród niszcza za to, ze on jeden dla tych swiata wygnanców byl ludzkim, byl dobroczynnym.

 Z ostatniego spisu zydów okazuje sie, ze ledwie 1/5 czesc trudni sie uzytecznym kupiectwem czy rzemioslem, a 4/5 sklada sie z samych karczmarzów, szynkarzów, faktorów i wlóczegów po calym kraju rozsypanych.  Od dwudziestu lat zaraza ta rozposciera sie wsród naszego ludu, wsród naszych wsi i miast w szybkim, zastraszajacym sposobem.  Przy pierwszym podziale kraju w r. 1772 bylo narodu polskiego okolo 15 milionów.  W tym liczono 500 000 zydów.  Wiec lud ten zajmowal trzydziesta czesc ludnosci.  W roku 1790 podczas sejmu konstytucyjnego wedlug spisowych tabel Moszczynskiego, ludnosc Polski wyniosla ponad 8 milionów, w tych miescilo sie okolo 300 000 zydów; byla to dwudziesta czwarta czesc ludnosci.

 Spis ludnosci w Ksiestwie warszawskim w roku 1810 sporzadzony, wykazuje 4 300 000 mieszkanców, a zydów przeszlo 300 000.  W porównaniu do ogólnej liczby mieszkanców, juz ten sam lud zydowski wynosi tu czesc dwunasta.  Od roku 1810 do roku 1816, chociaz obszar kraju zmniejszony, to w stosunku do ludnosci jeszcze bardziej zwiekszona jest liczba zydów; dochodzi juz do ósmej czesci krajowej ludnosci.

 Ile mozna bylo przyjac wiadomosci o miastach dawniej uprzywilejowanych pod wzgledem niegoszczenia wsród siebie zydów, takich w roku 1768 w Polsce byla czesc piata od zydów calkowicie wolna.  Dzis juz nie ma we wszystkich, dawnej Polski krajach, zadnego od zydów zupelnie wolnego miasta. Jezeli udalo sie uwolnic miasteczku od zydów, to siedza po przedmiesciach, po zajezdnych domach, po karczmach, bo to sa ich ulubione i wybrane krete sciezki, którymi sie oni nieznacznie, ale czasem pewnie, w srodek miast wkradaja.
 My, przez szczególnie, powszechna w naszym narodzie tolerancje szanujemy ich, ich wzgledem nas nietolerancje, ich obrazajace nas zwyczaje nie dotykania sie ich jadla, ich naczyn; a oni bez wszelkiego wzajemnego wzgledu wszystkich uzywaja sposobów wciskania sie do naszych miejsc religijnych, szczególnie przez nas swieconych.  Juz nawet Czestochowa, miejsce w religii naszej, tak od calego ludu szanowane, miejsce od tylu wieków jedynie w Królestwie polskim uswiecone, przez wszystkich królów polskich, od wolnosci zamieszkania zydów wyjete, od pietnastu lat juz w Czestochowie 60 rodzin zydowskich osiadlo.
 Warszawa, stolica królów polskich, od swego zalozenia nigdy u siebie zydów nie miala.  Jeszcze za czasów sejmu konstytucyjnego tu stale mieszkanie wolne im nie bylo; lat dwadziescia ledwo mija, a juz i ta stolica narodu polskiego, wiecej jak czwarta czesc w swojej ludnosci miesci zydów.  Przeciw tak nadzwyczajnie rosnacej ludnosci zydów w stosunku do Polaków, trzeba srodków szybkich, tegich i stalych.
 Obojetnosc, uleglosc, stalego postanowienia niemacaca powolnosc zlego nie wytrzyma, nie poprawi, ani nawet nie zmierzy.  Postep zlego jest wielki, niebezpieczenstwo wielkie; przeciw niemu trzeba srodków wielkich.

 Niech nam tu beda doswiadczenia innych narodów przestroga i nauka; gdzie sposoby wzieto silne, niezmienne i w jednym czasie dokonane, tam od zlego kraj uratowany.  Tego cala Europa i Rosja jest dowodem.  Gdzie brano slabe, powolne, czastkowe i tylko czasowe sposoby, tam zawsze w koncu tez okazaly sie bezuzyteczne, a w przeciwnikach tylko wieksze natezenia zadzialaly; tak ostatecznie, rzeczywiste zlo do przelamania sie jeszcze trudniejszym stawalo.
 W zaborach Polski przez Austrie cesarz Józef II, uznawszy szkodliwosc zydów, nakazal oddalic ich najpierw w calym kraju od szynku i trunków.  Wykonanie tego podzielil na czasy; z karczem po wsiach, mieli ustapic po zakonczeniu im ich kontraktu; w miastach tracili wolnosc szynku po jednym roku.  Zydzi pod takim zarzadzeniem,  nieobejmujacym ich w calosci i razem, nieuderzajacym we wszystkie ich szkodliwe przyczyny, wkrótce w samym przeciagu dozwolonego im czasu, znalezli sposoby, aby ci, którzy w miastach maja wlasne zajezdnie, szykowne domy, mogli do swego zycia utrzymywac sie przy szynkach; dopiero ich dzieci do innego sposobu zycia, do rzemiosl przygotowywane, oraz pod kara nigdzie szynku trunkami, po smierci rodziców bawic sie nie mialy.  Dalej, pod pozorem dobrego porzadku uzyskano jeszcze, aby urzednicy komisariatu spisywali po miastach wszystkie szynkowne domy zydowskie i ojcom tych domów, wlascicielom, nadali koncesje czyli na pismie pozwolenia, jedynie dla nich samych i tylko do ich smierci sluzyc im mogly. Tym jednym zwolnieniem zniszczono cale dobroczynne prawo.  Odtad na poczatku ojcowie dlugo przestawali wymierac, a ze smiercia cesarza Józefa nagle zlo do wyzszego jeszcze w calym kraju wznioslo sie stopnia.  Rzad pruski przeciwko szkodliwosci zydów podjal rozmaite srodki, znajdujace sie w zbiorze praw administracyjnych tego panstwa i edykcie wydanym  w roku 1797; wedlug tych, szynki trunkami sa utrudnione, nad liczbe szynkarzy juz w kraju bedacych, zadnemu zydowi nowe pozwolenie wydane byc nie moglo; a dla zachecenia ich do rzemiosla, do fabryk, wskazano do wszystkich miast wolnosc przystepu jedynie zydom, którzy oddadza sie rzemioslom i fabrykom.  Tak przystosowane mialy byc wydawane zaswiadczenia, czyli konsensa przez kamery.

 Ten wyrok królewski tak uzyteczny, zawierajacy dla kraju zamiary tak zbawienne, zydzi potrafili wkrótce przerobic na najgorsze.  Pozwolenia uznawania kwalifikacji i dawania konsensów zostawione kamerom, zniweczylo cala dobroczynna wole króla.
 Niezwlocznie zydzi pod imieniem fabrykantów zalali reszte miast polskich, uzywajac dotad prawa nie mieszczenia wsród siebie zydów.  Za rzadu Ksiestwa warszawskiego uzyskalismy wyrok królewski, oddalajacy zydów od szynku trunków w przeciagu dwóch lat.  Czas wychodzil w roku 1814.  Zydzi zamiast podejmowania wczesnych staran i innych sposobów do zycia, obrócili ten czas im pozwolony na wszystkie zabiegi i obroty, aby próznym zrobic  wyrok króla, jako, ze zamiast ustania szynku, przeciwnie,  w roku 1814 liczba szynkarzy konsensowych wzrosla, a wolnosc szynkowania w roku 1816 byla cala nietykalna w ich reku.

 Najwieksza  dla zydów powolnosc i pewne do nabycia obywatelstwa drogi, byly im wskazane i ulatwione w systemie zeszlych rzadów ksiestwa warszawskiego.  Cóz z tego ksiestwo zyskalo?  Oto stalo sie calego zydostwa stekiem. Cóz stad polskim miastom, cóz przybylo naszej przemyslowej klasie? Wieksze przeszkody, wieksze zniszczenie, a  w kraju zlala sie zewszad tluszcza samych prózniaków, wlóczegów, nowych szynkarzy, lichwiarzy, szpiegów, wekslarzy, machlerów, faktorów, tych ostatnich, ludzi najnikczemniejszych, których posrednictwem wszystkie cudzoziemców, zepsucia i wszystkich nieprawych czynów, nieuczciwych sprzedazy przechodzily do naszego dotad najmniej skazonego ludu; przechodzily do naszych, co dotad w kraju polskim jeszcze znanym nie bylo, do naszych oficjalistów.  Jakie moga byc srodki do wyratowania kraju od zlego, które tak nagle wsród nas wzrasta? Jakie sposoby do zapobiegania niebezpieczenstwu, które z czasem calemu narodowi zagraza? Nalezy poglebic i rozpoznac gruntownie w samym rodzie zydowskim przyczyny tej jego szkodliwosci.
 Trzeba prosto w te przyczyny uderzyc, trzeba je zniweczyc, albo tak obezwladnic, azeby ginely lub bezwladnymi stawaly sie ich skutki.
Wszystkie zlego przyczyny znajduja sie w systematycznej tego ludu od innych narodów wylacznosci, w jego stosunkach religijnych, moralnych, cywilnych, politycznych, a wszystko pozorem religii okrytych.  Rozbierzmy je z uwaga.  Najpierw, odróznia zydów od nas jedna glówna zasada w zakladaniu ich rodzin. My przewyzszamy ich nieskonczenie w cywilizowanych, naszych towarzystwach, w prawodawstwie, w rzadach, w sadownictwie, w wewnetrznej administracji, w publicznym oswieceniu, w naukach, kunsztach i w sztuce wojennej.  Oni zas maja doskonalsze urzadzenie rodzin; przewyzszaja nas w ustanowieniach wladzy ojców, mezów i w urzadzaniu malzenstw.  Stad pierwiastki,  z których sie kazdy naród sklada  sa u nich mniej skazonymi; stosunkowa uleglosc wszystkich osób rodzine skladajacych, utrzymanie sie u nich i rozwija zgodniej i jednostajniej; wzmacnia rodziny porzadek; zaszczepia równa obyczajów prostote, skromnosc i trzezwosc.  Z takich pierwiastków ogól narodu predko rozmnaza swoja ludnosc, a jest bardziej obyczajowy, skromniejszy, trzezwiejszy, nie ma w nim tej rozpusty, rozwiazlosci, nie ma pijanstwa.  Jezeli w terazniejszym stopniu naszych towarzystw juz tych pierwiastków w naszym narodzie, podobnie zmienic, poprawic i udoskonalic nie mozemy, wiec trzeba starac sie wzruszyc je i w zydowskim rodzie, trzeba ich dzieci zblizyc do naszych, trzeba ich wladze ojców i mezów poddac równiez naszym prawom, dzialy ich majatków naszym sadom: trzeba uczynic ich malzenstwa wiecej zawislymi od naszych praw, postanowien i urzadzen.  Wylacznosc ich religii potepia nas jako naród balwochwalczy: nauka religii pod klatwa zakazuje wszelkich z balwochwalcami rodzinnych i cywilnych zwiazków, zabrania z narodem balwochwalskim malzenstw; wystepnym czyni wspólnie z nami uzywanie zywnosci.  Dotkniecie nawet przez nas naczyn uzywanych do potrzeb zydowskich, jest oznaczone religijna klatwa.  Takich naczyn uzywanie jest religijnym wystepkiem.  Ta ich nauka religijna i moralna zakazuje pod klatwa, zydom ciagla, uzyteczna, pracowita sluzbe u osób balwochwalczego narodu; pozwala im z niego wszystkie zyski ciagnac, ale dla niego pracowac, dla niego byc uzytecznym - zabrania; pozwala po takich ludów ziemi rozchodzic, rozposcierac sie i dla siebie zabierac, ale klatwa miota na zyda, który by takiemu ludowi sluzyl, albo sie pracowitych, rolniczych robót dla niego podejmowal.  Stad pochodzi, ze lud zydowski juz przez tyle wieków pomieszal sie z naszym ludem, rozpostarl sie po calym naszym narodzie i bylo jeszcze zyda, który by ciagla, pracowita sluzbe w domu jakiego gospodarza Polaka - badz u rolnika, badz u rzemieslnika, albo ziemianina przyjal.  Przeciwnie, juz krocie Polaków zydom sluzy, dla pozytku zydów ciezkie prace w sluzbie ich ponosza, dla zydów dzienna panszczyzne, nocna stróze odrabiaja.

 Z takiej ich religii wylacznosci, pochodzi ich moralnosci wylacznosc.  Wedlug tej krzywdzenie ludzi innego wyznania nie obciaza zydów sumienia; wedlug niej dotrzymywac slowa rzetelnego i wiary ludziom balwochwalczego narodu, nie ma zyd obowiazku; wedlug niej, od wiernosci, od posluszenstwa rzadowi obcego narodu uchylic sie jest wolno zydom, kiedy w tym czujnosc  przemocy podejsc i oszukac sie im uda.  Z taka wylacznosci zasada, stanowia zydzi naród w narodzie, rzad w rzadzie; maja swoje prawa, swoje wylaczne, wewnetrzne zarzadzenia, maja wylaczne swojej policji przepisy, wylaczne swoje przysiegi; oddzielnie stanowia dla siebie i na siebie podatki; zaciagaja na swój naród i na swoje gminy samowolne dlugi.  Tych uzywaja przeciw rzadowi krajowemu, przeciw narodowi, który ich na swoja ziemie przyjal; tymi srodkami kaza, niwecza rzadowe postanowienia, chociaz dla kraju najzbawienniejsze, jezeli zydom nie sa dogodne; w tym duchu daja zupelnie swoim dzieciom wylaczne wychowanie i oswiecenie w jezyku obcym, nie narodowym.  Oni tylko jedni maja wylaczna, nieograniczona wolnosc pisania i druku, w jezyku nikomu niezrozumialym, maja wylaczne swoje sady, kary, przysiegi i oni sami wsród naszego narodu w oczach rzadu jeszcze samowolnie i bezkarnie rzucaja klatwy.  Maja wylaczne swoje urzedy i przez siebie wybieranych urzedników, a przez swoje skryte zmowy, przez tajemne i ciagle swoich starszych, swoich naczelników usilowania, tak sa przed krajowym rzadem zaparte wszystkie do nich przystepy, wszystkie do ich poznania, obliczenia i urzadzenia trudnosci, ze ulegajac zydowskiemu oporowi, daja sie zmuszac niebacznie i nie dosc tegie rzady do uzywania ich wlasnych, nielegalnie sadów, urzedów i urzedników.

 Stad pochodzi, ze oni bez uspolecznienia, bez laczenia sie z nami, pomieszani z naszym ludem niszcza, psuja go tylko, ale z cywilizacji, niczego od nas nie przyjmuja.  Wsród cywilizujacego sie narodu oni bynajmniej nie postepuja i cywilizacji w niczym do siebie nie dopuszczaja, niczym lepszym sie nie uwazaja, tylko w szkodzeniu bardziej przemyslnymi sie staja.  Ludzkosc, tolerancja, grzecznosc, które w innych ludach oswiecenie i cywilizacja rozwija, przez które zbliza z soba ludzi z ludzmi i narody z narodami, nigdy nie uskutecznia zydowskiego ludu zblizenia sie do innych ludów.
 My przez oswiecenie, przez tolerancje, przez cywilizacje juz zmienilismy sie wzgledem zydów do tego stopnia, ze obcujac z nimi przez dotkliwosc nie ukazania im jakichs uprzedzen wzgledem religii, wzgledem ich zabobonnosci, nazywamy ich starozakonnikami synami Izraela, ludem wyznania Mojzeszowego; oni zas zacieci w fanatyzmie, w zasadach swojej nietolerancji i nienawisci zaprzysiezonej przez Cherim, skrycie przeciw ludom obcym wsród siebie ich goszczacym, ciagle, jenostajnie nazywaja nas balwochwalcami w swoich ksiegach, w swoich modlitwach.  Ucza swoje dzieci w swoich szkolach, ze my nie wierzymy w Boga, ze jestesmy narodem barbarzynskim.  Nasi ojcowie zwali ich prostym slowem, „zyd niewierny", my przez skutek naszego wieku cywilizacji wystrzegamy sie dla nie wyrzadzenia im przykrosci, nazwac ich prosto zydami; a nasze pospólstwo juz ich nawet wacpanuje.  Oni zas, tak jak ich najdawniejsi przodkowie zwali Chananejczyków, tym samym slowem w swoich pismach, w swoich religijnych naukach i ksiegach nazywaja nas: „goj", tj. poganin, balwochwalca.

 Jest to wiec sekretna korporacja, tajemniczy szatanski zakon, jest to zwiazek z wszystkimi dotad znanymi, organizowany najdoskonalej, przeto to niebezpieczny; on w najistotniejszych czesciach podkopuje narody i rzady, a razem z wlasnego ukladu pokrywa sie najwyzsza wzgarda.  Tak zasloniony, broni zlego, spokojnie i skutecznie.  Ta przemyslnie ulozona wzgledem siebie powszechna pogarda, usuwa z niego cala uwage narodów i rzadów, chociaz te, tak podejrzliwymi sa wzgledem wszelkich innych korporacji, klubów, zakonów, lóz masonskich.  Przeciez te sekretne zwiazki maja przynajmniej jakikolwiek w czesci na widoku uzytek narodowy.  Przeciwnie, zwiazek zydowski dazy we wszystkim do uszkodzenia i do niszczenia goscinnego narodu, ma wszystkie niepodleglej udzilnosci charaktery, ma skryte rzady, udzielne obrady, publiczne zjazdy, stanowi i rozklada podatki, utrzymuje swoja szczególowa i najwyzsza rachunkowosc; wszystkie swoje akta spisuje w niezrozumialym jezyku; ma nadto najtezsza, teokratyzmem uswiecona wladze wykonawcza i wylaczne sadownictwo.  Wszedzie postepowania jego sa na wszystko czujne, sprezyste; wszedzie jego urzadzenia tajemne i nieprzerwanie udaremniaja zamiary rzadu krajowego i odejmowac wszelkie zyski narodom balwochwalcami nazwanymi.

 Z takim swego zwiazku ukladem, lud ten od kilkuset lat oslabiajac i niedolezniejac naród polski, wszystko do jego zubozenia i d jego znedznienia samowolnie dziala, a im wiecej nabiera wzrostu, a im wiecej w Polsce bogaci sie i rozmnaza, tym wiecej w swoich zamiarach od zblizenia sie, od laczenia sie z nami wezlem jednosci i braterstwa w sprawie kraju, w milosci ojczyzny, on odróznia sie, tym mniej z narodem goszczacym go jednoczy sie i cywilizuje; owszem jedynie wedlug swoich widoków z kazdym jego nieprzyjacielem i przyjacielem równo sie wiaze.  Inne zakony, kluby musza ostroznie w tysiacach osób szukac i upatrywac, kogo by im sie do zwiazku zaciagnac udalo; zydzi im wiecej dzieci mnoza, tym liczniejszych maja zwolenników.  Tamci z bojaznia, zaciagajacemu sie powierzaja sekret, drzac by nie byl zdrajca; ci z pierwszych dzieci niemowlat uczuciem zwiazku sekret wpajaja w ich serca, a z pierwszym rozwijaniem sie zmyslów, wdrazaja go w ich rozumu wladze.  Tamci od zwiazkowych maja tylko na sekret dane slowo, albo uczynione sluby, ci wzroslych w fanatyzmie jeszcze ten sekret zaklinaja przez najstraszniejszy Cherim.

 Taka korporacja, taki lud przez zwiazek tajemny wylacznie stowarzyszony z tak zastraszajaca predkoscia, od lat dwudziestu sciagajacy do królestwa polskiego, moze latwo w drugie lat dwadziescia dojsc do szóstej i do czwartej czesci ludnosci krajowej.  W ten czas, on, nie oswiecony, cywilizowac sie nie chcacy; zawsze równy, gruby, surowy i zaciety, wsród ludu cywilizacja zlagodzony, wsród narodu w dziejach Europy tolerancja szczególnej nacechowanego, on od dziecinstwa nietolerancja, fanatyzmem przeciw balwochwalcom ustawicznie elektryzowany, dla swoich naczelnych pod imieniem starszyzny chowajac slepe posluszenstwo; ze swoimi zwiazkami w calym swiecie prowadzac pismienne porozumienia, a w swoim reku cala krajowa gotowizne majac, gdy za uzyciem pod pozorem filantropii sobie wsród mas coraz wiecej zwolenników namnozy, gdy praw politycznych uzyska, gdy z tej uleglosci, gdy z dzisiejszej wzgardy otrzasnie sie, a wiec juz ukazujacego sie zuchwalstwa poczuje, czy nie nalezaloby sie w koncu lekac odnowienia scen wyprawionych pod przewodnictwem Adrejassa w Egipcie, albo pod sprawa Barkogueba w Syrii?  Oto glówniejsze przyczyny w zydach, szkodzenia innym narodom.  To niebezpieczenstwo dla Polaków jest najgrozniejsze, bo dla Polaków z samym czasem naocznie i niezmiernie rosnie.  Na tak uporczywa przez tajemny zwiazek, przez Cherim, w religii, w moralnosci, we wszystkich stosunkach cywilnych i politycznych zaprzysiegla zydów wylacznosc, nie ma innego sposobu, tylko uzycie wzajemnej przeciw nim wylacznosci fizycznej.  Albo wydalic z kraju, czego uzyly inne narody, a czego uzyc juz teraz dla nas jest za pózno, albo wyznaczyc im w kraju po miastach dla ich mieszkania miejsca calkiem wylaczne, od domów innych mieszkanców kraju, oddzielne. Tego przyklady zostawili nam nasi najdawniejsi przodkowie, które pózniej nierozwaznie zaniedbali.  Tak w jednym obwodzie polaczonym, latwiej bedzie dogladac.  Tak tylko ich naplyw do nas, a to samego ubóstwa, prózniaków, wlóczegów moze byc wstrzymany.  Tam oni zyc beda wylacznie co do miejsca, ale nie beda robic wylacznego miasta.  Tam podzieleni na osobne gromady, nie mogliby stanowic osobnego w narodzie narodu, ale razem objeci pod scislejszym dozorem mieliby jedynie krajowe, narodowe prawa, mieliby tylko jeden krajowy rzad.

 Poniewaz zydzi teraz rozbiegli sie po calym kraju, to moga wciskac sie do niego wszedzie i szkodzic nam wszedzie razem.  Bez laczenia sie, pomieszani z naszym ludem psuja, niszcza go wszedzie, przez to nie mogac razem po calym kraju, po wszystkich miejscach, po wszystkich domach zapobiegac ich szkodliwosci, trzeba ich podzielic, trzeba tylko w pewne punkty zebrac.  Trudniej im bedzie sie do tych przedzierac, a latwiej rzadowi miec nad nimi czujniejsza bacznosc w pewnych punktach; latwiej mu zebrac i urzadzic skuteczniejsze srodki obrony naszego ludu przeciw tej ich szkodliwosci w pewnych miejscach, anizeli po calym kraju.  To sa prawidla zdrowego rozsadku i porzadku.

 Rzad majac zydów podzielonych na pewne punkty w kraju, a polaczonych w oddzielnym obwodzie po miastach, dopiero potrafi stawac sie dla nich prawdziwie i skutecznie opiekunczym, a razem nie przestawac dla wlasnego narodu byc zachowawczym.  Tam bedzie mógl przez blizszy dozór skuteczniej szkodliwych przerabiac na uzytecznych; tam potrafi stopniowo ich cywilizowac, zamierzonymi drogami prowadzic do tego w spolecznosci usposobienia, a którym wedlug prawa bedzie mógl do towarzystwa z pozytkiem ich dopuszczac.

 W takim zamiarze potrzebnymi sa nastepujace postanowienia:
1)  Wszystkich zydów ze wsi sciagnac do miast.

2) W miastach wyznaczyc im do mieszkania miejsca oddzielne, opasane obwodem, który by nie dowalal stykania sie ich mieszkan z domami mieszkanców krajowych.

3) W kazdym zydowskim rynku czyli obwodzie nalezy podzielic ich na male pewnej liczby mieszkanców komisariatu, a zadaniem kazdego komisariatu jest, aby dac tam urzedników Polaków.

4) Tam natychmiast ma byc zrobiony scisly spis wszystkich zydów i nadanie kazdemu stalego, rodzinnego nazwiska, którego juz zmieniac pod kara wywiezienia z kraju nie moze; i tylko tego nazwiska we wszystkich sprawach i czynach uzywac.  Kazdy czlonek jego rodziny powinien go stale uzywac, nigdy inaczej sie nie podpisywac tylko literami polskimi.

5) Z dniem ustapienia ich ze wsi, a sciagniecia sie do miast ustaje ich wolnosc szynkowania trunków w kraju, w miastach zas, tylko w samych zydowskich obwodach pozwolenie tego szynku trunków trwac moze do dwóch lat.  Po uplywie tego czasu, szynk wszelkich trunków w calym kraju ma im byc zabroniony.

6) Kazdy zyd od dziecka, lat 7 majacy, juz rodzinnego nazwiska uzywajacy, powinien miec swoja karte czyli bilet,  zaswiadczenie.  Tylko taka karte majacy, moze w dzien wychodzic i wchodzic do miasta mieszkanców krajowych.

7) W obwodzie zamieszkania zydów sami rodacy urzednikami byc powinni, tylko same wladze administracyjne i sadowe krajowe tam znajdowac sie beda.  Przeto wszelkie urzedy zydowskie, pod jakimkolwiek imieniem badz starszych, badz kahalnych pod kara wystepku krajowego beda zakazanymi.  Kazdy zyd sprawujacy jakas w zydostwie administracje lub sadowa wladze, wdajacy sie w czynnosc nalezaca do wladz krajowych, administracyjnych, policyjnych lub sadowniczych o jako wystepny przeciw krajowi karany byc powinien.

8) Szkolnicy i rabin, naleza jedynie do odprawiania nabozenstw w boznicach.  Przy urodzeniu, przy malzenstwie, rozwodach i pogrzebach sprawuja rabini tylko obrzadki religijne.  Wszystkie zas spory, sprawy, rozporzadzenia, umowy naleza jedynie do krajowych urzedników cywilnych i sadowych.  Równiez skrypta, zapisy, transakcje, sukcesje, dzialy miedzy dziecmi lub krewnymi pod niewaznoscia, pod kara glównego przestepstwa, tylko w urzedach robione byc maja.

9) Wszelkie przysiegi zydowskie na wezwanie jakiej wladzy zydowskiej, czyli starszych zydowskich, sa zabronione, a Chrim pod deportacje z kraju powinien byc zakazany.

10) Bez pozwolenia krajowego rzadu, zaciaganie na kahaly dlugów, sekretnie stanowienie podatków na gminy zydowskie, tajemnie narzucanie i pod klatwa wymuszane pozyczki, skladki z gminy lub z calego narodu zydowskiego, winny byc jako sposoby tajemnych zmów i spisków przeciw krajowi, przeciw rzadowi i przeciw prawom ich sie tyczacym, pod kara glówna zbrodni krajowej, zakazanymi.  Zakaz ten ze strony rzadu wymaga wielkiej w wykonywaniu surowosci, gdyz tymi to srodkami zydzi albo zaraz przy wszczeciu sie, niszcza rzadów ku ich cywilizacji przedsiewziecia, albo uzyskuja czas, a za tym paralizuja dzialanie egzekucji, w koncu sprowadzaja postanowienie calkowitego upadku.  To im podaje wszedzie tak szkodliwy, tak niebezpieczny wplyw i ta moznosc skazenia w naszych ludach, obyczajów i moralnosci.  To im ulatwia ten sposób w podwladnych i w samych urzednikach krajowych, zagubienia, wstydu czynów nieuczciwych, popelnienia niewiernosci swoim obowiazkom, nadawania im sprzedajnosci dusz nikczemnych.  To zydom nadaje te tysiace, te krocie, te miliony, którymi otwieraja sobie drzwi nawet do pierwszych powierników i doradców przy tronach.  Nie doswiadczyla cala Polska, jak lud ten zaciagnawszy z narodu Polaków ogromne na swoje kahaly sumy, jak przewrotny potrafil los dwóch pierwszych w Rzeczpospolitej stany, duchowienstwa i szlachty z losem swych zadluzonych kahalów tak powiazac, iz wierzyciele ich musieli na wszystkich sejmach tych kahalów, jakby najistotniejszej Rzeczpospolitej czesci stawac sie obroncami; nalezy wiec jako glówna zbrodnie przeciw krajowi, gminom zydowskim zakazac bez pozwolenia rzadu zaciagac dlugi, ustanawiac podatki, pozyczki i wszelkie skladki.

11) Wszelkie w gminach zydowskich sekretne schadzki, naradzania sie i dzialania powinny surowo byc zakazanymi.

12) Archiwa ich uporzadkowac i urzednikom krajowym pod dozór oddac nalezy.

13) Rachunkowosc ich, przez rzad scisle kontrolowana byc powinna, a wszystko w jezyku polskim ma byc pisane.

14) Zydów wychowanie i szkoly dla nich beda tylko krajowe, publiczne.  Szkól, szkólek zydowskich miec osobnych pokatnych, wychowan domowych wylacznych nie ma im byc wolno.  Wszystkie dzieci brac beda publiczna, krajowa edukacje w krajowym jezyku, a ksiag przepisywanych przez wladze nad edukacja przelozona.  Jeden tylko nauczyciel bedzie z ich wyznania do dawania im nauki religijnej, jaka jest przepisana dla wszystkich innych wyznan.

15) Gdy juz teraz zydzi nie maja swego jezyka narodowego, ale zepsuty, nikomu niezrozumialy jezyk niemiecki; gdy w Niemczech, ale w Polsce schronienie i sposób zycia znajduja i ten kraj za ojczysty obieraja, przez to w miejsce jezyka niemieckiego maja przyjac jezyk polski.  Ich pisma, ich druki, ich tlumaczenia badz moralne, badz religijne, aby równie cenzurze podlegac mogly, jak wszystkie inne w Polsce drukowane dziela, maja odtad byc pisane i drukowane w jezyku polskim.  Po odbytych szkolach narodowych, mlodzieniec zydowski chcacy udac sie na nauke rzemiosla, rekodzielnictwa, kupiectwa, mechaniki, rachunkowosci, miernictwa, komunikacji wodnej i ladowej, uzyska od komisji spraw wewnetrznych i policji, karte zaswiadczenia do wyjscia z obwodu zydowskiego i udania sie na nauke oznaczonego przedmiotu.
16)  .....

17) Tylko zyd majacy zaswiadczenie prawem przepisane, po odbytej juz nauce w fabryce, w rekodzielni, w rzemiosle lub w posiadaniu innych sztuk pod liczba poprzedzajaca wymienione, uzyska karte pozwolenia wchodzenia w zwiazki malzenskie.

18) Zadnemu z chrzescijan, nie ma byc wolno w obwodzie zydowskim podejmowac w domach zydów robót ciezkich sluzebniczych, lecz sami tylko zydzi w obwodzie zydowskim zydom sluzyc, prace czy roboty ciezkie, sluzenicze w domach zydowskich i w obwodzie zydowskim beda ponosic. Przeto maja sie przyzwyczajac, wprawiac do prac wyrobniczych, ciezkich, a w towarzystwach ludzkich koniecznie potrzebnych; maja od szynku oddaleni, znalezc zaraz sposób zycia w usludze, w pracy podejmowanej dla zgromadzenia zydowskiego, a lud nasz dotad im sluzacy, zamiast pracowania dla prózniaków ma powrócic do prac rolniczych, do rzemiosl, do zastapienia tych, którzy na szynkarzy pójda.

19) Kazda osobistosc zydowska noszaca juz stale, rodzinne nazwisko i swoje wlasne imie, przyzwyczajona do ciezkiej pracy, sluzebniczej, gospodarskiej, rolniczej, rzemieslniczej, której dowody juz w sluzbie zydowskiej ciagle przez lat dziesiec, okazala, moze dostac karte zaswiadczenia do wyjscia z obwodu i wejscia w podobna sluzbe u krajowego gospodarza.

20) Wszyscy zydzi, kupiectwem sie bawiacy winni utrzymywac porzadne wedlug przepisów w jezyku polskim ksiazki kupieckie.  Zyd - kupiec, noszacy stale imie i nazwisko rodzinne, który ma w towarach rzeczywiscie sto tysiecy funduszu i juz przez lat dziesiec w obwodzie zydowskim takie kupiectwo uczciwe prowadzil, ksiegi porzadne utrzymywal, dzieci do szkól publicznych, krajowych posylal, dla nich zycia sposób wskazal i inne przepisy kwalifikacji dopelnil, moze od komisji rzadowej spraw wewnetrznych, odebrac karte zaswiadczenia do wyprowadzenia sie z obwodu, do zalozenia swego kupiectwa wsród mieszkanców krajowych, a po pieciu latach tam doswiadczenia, moze byc przez komisje podany rzadowi i do obywatelstwa, do nabycia domu lub placu w miescie, celem zalozenia swojego handlu.

21) Kazda osoba zydowska ze stalym nazwiskiem rodzinnym, które dla pracy, uczenia sie w rzemiosle, w fabryce, w rekodzielni zechce wyjsc z obwodu i udac sie na takowa nauke, powinna przez komisarza województwa wskazac komisji rzadowej spraw wewnetrznych tego rzemieslnika, fabrykanta, rekodzielnika, u którego chce sie uczyc, a wtedy karta zaswiadczenia wydana mu bedzie.

22) Zyd ze stalym nazwiskiem rodzinnym, który juz w obwodzie jaka uzyteczna fabryke, rekodzielnie, rzemioslo warsztatowe zalozyl i sam osobiscie pracuje  i z czeladzia zydowska swoja fabryke obrabia, po pieciu latach próby w obwodzie, moze zadac od komisji rzadowej karty zaswiadczenia do zalozenia takiej fabryki, rekodzielni wsród mieszkanców krajowych, tam obrabiac je przez zydów.  Po pieciu latach wsród mieszkanców krajowych doswiadczenia, gdy wszystkich innych przepisów dopelnil, moze zazadac przez komisje, od najwyzszego rzadu, nabycia prawa obywatelskiego z wolnoscia nabywania wlasnosci domów i placów w miastach, lub placów, domów, pewna ilosc mórg gruntu na czynsz lub na wieczna dzierzawe po wsiach.

23) Kazda osoba zydowska, która po wypuszczeniu jej z obwodu zydowskiego przez 10 lat sprawowala sie dobrze, wiernie, pracowicie w obowiazkach sluzebniczych, w domu gospodarzy narodowych, która lat 10 ciagle obrabiala grunt panszczyzniany, moze uzyskac karte zaswiadczenia, nabycie placu i ogrodu w miescie, albo na objecie gruntu czynszowego po wsiach.

24) Do nabycia wlasnosci dóbr ziemskich tylko jedynie taka osoba zydowska dopuszczona zostanie, która juz nabyla prawa obywatelskie.
Od sejmu konstytucyjnego, od czasu, w którym naród polski wiecej uwagi zwracac zaczal na swoje niebezpieczenstwo ze strony zydów, te mylne, a przeciez dosyc upowszechnione, spostrzegac  daja sie mysli, iz najlepszy do reformy zydów jest sposób; obrócic ich przemysl do rolnictwa, do ziemi.  Mysli te nieuwaznie, bezwarunkowo uzyte nie zreformuja zydów lecz jeszcze dotad jeden od ich szkodliwosci ocalony stan szlachty, stan ziemian poddadza pod wywlaszczenie i zniszczenie, przez zydów.  Nigdy bezwarunkowo zydów do wykupywania dóbr ziemianskich przypuszczac nie mozna!!! To narazaloby naród na ostatnie niebezpieczenstwo.  W zydowskich rekach dotad znajduje sie w Polsce caly przemysl, caly handel i obieg pieniedzy.  Nierozsadnie byloby ziemie zrobic przedmiotem ich przebiegu i zadzy; tego im w zadnym nie dozwolono narodzie.

Przy tylu bledach, przez naszych przodków wzgledem zydostwa popelnionych, tylko niedopuszczanie ich do nabywania dóbr ziemskich ocalilo stan szlachecki i utrzymalo go w calosci przy ziemi.  Dopuszczano zydów po wsiach do objecia karczem i gruntów dla karczmarzy wyznaczonych.  Zydzi wkrótce stali sie wloscian panami, a wloscianie ich niewolnikami, panszczyzne dla nich obrabiajacymi.  Któz nie wie z niedawnej przeszlosci, do jakiego stopnia zuchwalosci gwaltownosc zydów wzniosla sie na Podolu i na Ukrainie, gdy z wloscian zaden ojciec nie mógl rozporzadzic postanowieniem swoich dzieci, zadna dziewka nie mogla pójsc za maz, jezeli zyd nie dal pozwolenia, jezeli zydowi nie oplacila kunicy.  Nasi przodkowie dopuscili zydów bezwarunkowo, w niektórych miastach do nabywania placów.  Wkrótce wszedzie oni naszych zamoznych mieszczan rujnowali, wszedzie wykupili ich place, ich wlasnosci miejskie w rynkach, na glównych ulicach, a lud nasz wypchneli w zakaty i niedostepne przedmiescia.  To stanie sie z wlascicielami ziemskimi, jak predko do ich wykupienia bezwarunkowo dopuscimy zydów.  Gdyby za rzadu pruskiego wlasciciele po tak ponetnym ulatwieniu im zadluzania dóbr ziemskich, byli gwaltownymi do uiszczania sie swoim wierzycielom naglym sposobem, czy bysmy w kilka lat nie ujrzeli wiecej ziemskich wlascicieli z zydów niz Polaków? Zydzi z ta zacieta wylacznoscia po calym kraju rozrzuconych, wszedzie z naszym ludem bez laczenia pomieszanych, powolywac do ziemi, dopuszczac do praw obywatelstwa, wzywac do nabywania wlasnosci ziemskich jest najprostszym srodkiem do przemiany ziemi polskiej w ziemie judzka.  Jezeli juz nie moga byc uzyte sposoby gwaltowne, jednym postanowieniem te zaraze niszczace, podane sa tu drugie sposoby powolniejsze, srodki opiekuncze siegajace przyczyn z gruntu.  Przy stalej tegosci rzadu moga byc one skuteczne.

 Konstytucja jest dla nas, przeciw wszystkim szkodzic nam chcacym tarcza, a w dzialaniach naszych, ona powinna byc kierujacym nas prawidlem.  Duch naszego wskrzeszyciela i prawodawcy powoluje nas wszedzie do podejmowania wszystkich natezen, wszystkich usilowan, aby ten odradzajacy sie naród, z tej smutnej, z tej obrazajacej postawy ubóstwa i nedzy wyprowadzic, aby wzniesc w nim przemysl, rolnictwo, rzemioslo, rekodziela, handel; aby równajaca udolnosc jego mestwa, jego ziemi obfitosci, powrócic mu swietnosc i bogactwo.

 Nie zapominajmy nigdy tych dobroczynnoscia serca tchnacych wyrazów, które Naj. Pan (Aleksander I) do deputatów od narodu wyrzekl: „Zrobicie rzecz memu sercu szczególnie przyjemna, trudniac sie szczesciem tak mnie interesujacej klasy rolniczej; wszystko co w tej mierze podejmiecie, wzbudzi moja najwyzsza troskliwosc.  Moje checi nie beda mialy nigdy innego dazenia, jak pomyslnosc waszego kraju i szczescie jego mieszkanców".

 Kto chce rzeczy, ten chce do jej osiagniecia, srodków.  Nasza wiec powinnoscia, tych szukac, te ukryc i uzyc.  Tych przy odradzaniu sie, zaniedbanie, albo zlych, nieskutecznych, podanie beda wyrzucac nam ze zlorzeczeniem potomni.  Bo my staniemy sie przyczyna ich ponizenia, ich nedzy i wzgardy.  Obrane srodki pewne do wyratowania narodu z tego, ze strony zydów niebezpieczenstwa niezawodne, zlózmy u tronu najlaskawszego z królów z prosba, aby te prawa, te opieke, te obrone, która wzglednie na szkodliwosc zydów doznaja pod jego berlem inni poddani, doznaja wszyscy Rosjanie, aby tej opieki, tej obrony i my poddani jego uczestnikami zostali.

Udostępniła: Krystyna Trzcińska

KOMENTARZE

  • No i co z tego
    Do goyi i tak to nie dociera ,nawet jakby im rebe scyzorykiem wyciął to na czole. Będą lizać ślady chazarów.

OSTATNIE POSTY

więcej

MOJE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

ULUBIENI AUTORZY